Teknoloji kullanımına yönelik öğretim elemanlarının görüşleri: Türkiye Ve Endonezya örneği

Bu araştırmanın amacı, Türkiye ve Endonezyadaki öğretim elemanlarının teknoloji entegrasyonuna ilişkin algılarını ortaya koymaktır. Bu doğrultuda yükseköğretimde teknoloji kullanımına yönelik iki ülke arasındaki benzerlik ve farklılıkları belirlemek hedeflenmiştir. Araştırmada, nitel desenlerden durum çalışması yaklaşımı benimsenmiştir. Çalışmanın katılımcı grubunu, Türkiye ve Endonezya'daki üniversitelerde sınıf eğitimi alanında ders veren öğretim elemanları oluşturmaktadır. Çalışma grubu amaçlı örnekleme yöntemiyle belirlenmiştir. Veriler, yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmıştır ve betimsel analiz yöntemiyle çözümlenmiştir. Araştırma bulgularına göre, Türkiye ve Endonezya'daki öğretim elemanıları eğitim teknolojilerine, özellikle de kaliteyi, verimliliği ve öğrenmeye erişimi artırma potansiyeline sahip olması açısından olumlu yaklaşmaktadır. Bununla birlikte, teknoloji halen geleneksel öğretim yöntemlerinin yerini alan bir unsurdan ziyade, bu yöntemleri destekleyen tamamlayıcı bir araç olarak değerlendirilmektedir. Eğitim olanakları ve altyapı gibi etkenler teknoloji entegrasyonunu kolaylaştırıcı faktörler arasında yer alırken; teknik yetersizlikler ve kurumsal hazırlık eksiklikleri dijital dönüşüm sürecinin önündeki başlıca engeller olarak öne çıkmaktadır. Bu bağlamda, yükseköğretim kurumlarının dijital altyapıyı güçlendirmesi, öğretim elemanlarına yönelik mesleki gelişim olanakları sunması ve tüm bölgelerde teknolojiye eşit erişimi sağlaması gerekmektedir. Ayrıca, eğitimde insani değerleri koruyabilmek adına, teknoloji ile insan etkileşimini dengeleyen pedagojik yaklaşımların benimsenmesi ve dijital dönüşüm sürecini kapsayıcı ve sürdürülebilir kılacak politikaların teşvik edilmesi önem arz etmektedir. Türkiye ve Endonezya'daki öğretim elemanları genel olarak eğitim teknolojilerine olumlu bakmaktadır, ancak bu teknolojilerin uygulanması, özellikle Türkiye'de sınırlı altyapı, finansman ve sürekli eğitim ihtiyacı nedeniyle hala kısıtlıdır. Öğretim elemanları tarafından teknoloji, insan etkileşimine dayalı geleneksel öğretim yöntemlerini güçlendiren bir tamamlayıcı olarak görülmektedir. Bu nedenle, her iki ülkede de yükseköğretimin dijital dönüşümünü teşvik etmek için dijital altyapı yatırımlarının artırılması, sürdürülebilir hizmet içi eğitimlerinin geliştirilmesi, finansal destek ve gerçekçi uygulama stratejileriyle uyumlu politikaların geliştirilmesi önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Eğitim teknolojisi, Öğretim elemanı görüşleri, Yükseköğretim, Türkiye, Endonezya