Metin ve imgenin diyaloğu: Demir çağı Neo-Hitit stellerinin yeni bir açıdan incelenmesi

Anıtsal hiyeroglif Luvice yazıtlar, Geç Tunç Çağı'nın sonunda Hitit Anadolu'sunda ortaya çıkmalarının ardından, Demir Çağı'nda Güneydoğu Anadolu ve Kuzey Suriye'de varlık gösteren Neo-Hitit devletlerinde sayıca çoğalıp çeşitlenmişlerdir. Bu yazıtlar, piktografik bir yazı sistemi olan Anadolu hiyeroglifleri ile oyulmuşlardır. Bu tez, yazıtı bir Fırtına tanrısı betimi ile beraber sergileyen, her biri M.Ö. 10. yüzyıl civarında üretilmiş üç stelin detaylı incelenmesi vasıtasıyla Anadolu hiyeroglif yazısının metinsel ve görsel bağıntılarını ele almaktadır. Yazı sisteminin deşifre edilip dilin çözümlendiği 20. yüzyılın ikinci yarısı ve 2000lerin ilk yıllarında, bilimsel çalışmaların odak noktası yazının sisteminin ve dilin dilbilimsel ve morfolojik açıdan anlaşılması olmuştur. Fakat, yazı başlı başına görsel bir ifade biçimi olduğundan, yazıtın görselliğinin anıtın anlamlandırılmasındaki rolü de en az yazıtın metinsel içeriği kadar önemlidir. Bu nedenle, bu çalışmanın amacı, bütüncül ve karşılaştırmalı bir yaklaşım içinde yazının metinsel içeriğini, yazıtın anıt üzerindeki görsel ve semantik istif ve düzenini, piktogramların uygulanma metotlarını, görünümlerini ve konumlandırılmalarını, ve metin, yazı ve Fırtına tanrısı betimleri arasındaki ilişkileri irdelemektedir. Bu ilişki biçimleri, yazıtların birbirinden bağımsız ve ayrık özellikleri değil; tam aksine birbirleri ile etkileşip birbirlerine göre şekil alan, anlamsal bir bütünlüğü olan bir anıtın iç içe geçişmiş parçalarıdır. Böylece, metinsel ve görsel anlatım aynı anda ve birbiri ile bağımlı biçimde Anadolu hiyeroglifleri ile gerçekleşebilirken, oluşan anıt da hem metinsel hem de görsel bir esere dönüşmektedir.