Trabzon'daki dini imgelerin Peirce'in göstergebilim ve pragmatizm yaklaşımıyla kilise örnekleri üzerinden incelenmesi

Bu çalışma, Trabzon'daki Bizans dönemine ait dini yapılarda yer alan freskler, mozaikler ve mimari süslemeler gibi görsel unsurların, Charles Sanders Peirce'in göstergebilimsel ve pragmatist kuramsal yaklaşımları çerçevesinde incelenmesini amaçlamaktadır. Kiliselerdeki dini imgeler, ikon, indeks ve sembol kategorileri temelinde ele alınarak; bu imgelerin estetik, teolojik ve kültürel bağlamlardaki olası işlevlerine dair değerlendirmelerde bulunulmuştur. Araştırma, Osmanlı döneminde bu yapıların camilere dönüştürülmesi sırasında yaşanan dönüşümleri, fresklerin ve diğer görsel unsurların kapatılması ya da yeniden yorumlanması bağlamında incelemektedir. Aynı zamanda, modern dönemde dini imgelerin turizm, kültürel mirasın korunması ve toplumsal hafıza üzerindeki etkileri tartışılmıştır. Bu çalışma, dini sembollerin bireyler üzerindeki manevi etkilerine ve toplumların kültürel kimliklerinin oluşum sürecindeki muhtemel rollerine dair bazı çıkarımlarda bulunma imkânı sunmaktadır. Tarihsel süreç içinde söz konusu imgelerin farklı bağlamlarda yeniden anlamlandırıldığı gözlemlenebilmektedir. Göstergebilimsel analiz yöntemi, bu sembollerin anlam yapılarındaki çok katmanlılığı değerlendirme açısından açıklayıcı bir zemin sağlayabilirken; pragmatist yaklaşım, bu imgelerin bireyler ve toplumsal yapılar üzerindeki potansiyel etkilerini değerlendirmek açısından işlevsel bir çerçeve sunabilir. Anahtar Kelimeler: Trabzon, Bizans Kiliseleri, Dini İmgeler, Göstergebilim, Kültürel Miras.