Transperineal, transrektal yolla yapılan prostat biyopsilerinin kanser yakalama, komplikasyon, cinsel fonksiyonlara olan etkisinin ve biyopsi sırasında duyulan ağrının karşılaştırılması

Bu çalışma, transrektal ve transperineal prostat biyopsi yöntemlerinin prostat kanseri tanısındaki etkinliğini karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Bu kapsamda, radyolojik, klinik ve histopatolojik parametrelerin biyopsi sonuçlarıyla olan ilişkisi değerlendirilerek tanısal başarının artırılması hedeflenmiştir. Bu çalışma, retrospektif, gözlemsel ve karşılaştırmalı bir klinik araştırma olarak Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Üroloji Anabilim Dalı'nda Ocak 2024 – Eylül 2025 tarihleri arasında yürütülmüştür. Toplamda 290 hasta retrospektif olarak değerlendirmeye alınmış, hastalar biyopsi yöntemine göre transrektal (TR) ve transperineal (TP) olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Her iki grupta da multiparametrik manyetik rezonans görüntüleme (mpMRG) ile değerlendirilen PIRADS skoru, PSA düzeyi ve PSA dansitesi gibi klinik parametreler kullanılmıştır. Tüm hastalara 12 kadranlı sistematik biyopsi uygulanmış, gerektiğinde hedefe yönelik örnekleme yapılmıştır. Histopatolojik incelemeler sonucunda kanser saptanma oranı, klinik anlamlılık, pozitif çekirdek oranı ve maksimum kanser odak uzunluğu gibi parametreler karşılaştırılmıştır. Genel kanser saptama oranı TR grubunda %72,1, TP grubunda %70,4 olarak belirlenmiş; aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0,05). Klinik olarak anlamlı prostat kanseri saptama oranı TR grubunda %47,1, TP grubunda %43,2 olup fark anlamlı değildir (p>0,05). PIRADS 5 skorlu hastalarda TR grubunda %64,6, TP grubunda %45,3 oranında kanser saptanmış, yüksek riskli PIRADS olgularında kanser oranları sırasıyla %84,6 ve %82,7 olarak bulunmuştur. Pozitif çekirdek oranı, maksimum kanser uzunluğu ve PSA dansitesi TR grubunda daha yüksek olup bazı istatistiksel anlamlı farklılıklar gözlenmiştir (p<0,05). Lezyon lokalizasyonu açısından anterior ve apikal bölgelerde TP yönteminin daha avantajlı olduğu gözlemlenmiştir. Çalışmamızda transrektal biyopsi uygulanan hastalarda genel komplikasyon oranının transperineal biyopsiye kıyasla anlamlı derecede daha yüksek olduğu saptanmıştır. Özellikle ateş, tanılı idrar yolu enfeksiyonu ve antibiyotik gereksinimi gibi enfeksiyöz komplikasyonların yalnızca transrektal biyopsi grubunda görülmesi, bu yöntemin enfeksiyon riski açısından daha dezavantajlı olduğunu ortaya koymaktadır. Rektal kanamanın da sadece transrektal biyopsi grubunda izlenmesi, bu yaklaşıma özgü rektal kaynaklı komplikasyon riskini desteklemektedir. Buna karşılık dizüri, hematüri, hematospermi, idrar retansiyonu ve hastane yatışı gibi diğer komplikasyonlar her iki grupta benzer oranlarda görülmüş ve çoğunlukla hafif ve kendini sınırlayan nitelikte olmuştur. Transperineal biyopsi grubunda nadiren izlenen perineal ağrı ve hassasiyet ise ciddi morbiditeye yol açmamıştır. Her iki biyopsi yöntemi prostat kanseri tanısında benzer tanısal başarı sağlamaktadır Yüksek PIRADS skoru ve yüksek PSA dansitesine sahip bireylerde kanser saptanma oranlarının daha yüksek bulunması, hedefe yönelik biyopsi uygulamalarında multiparametrik manyetik rezonans görüntülemenin (mpMRG) etkin ve güvenilir bir kılavuz yöntem olduğunu düşündürmektedir.