Muzaffer çağrışımlar: 1950'lerde Bop sonrası cazın görselleştirilmesi ve metinleştirilmesi

Caz müziği, Afro-Amerikan anlatısını incelemek adına önemli bir yere sahiptir. Ancak buhranlı olduğu kadar tüketim toplumunun da oluştuğu 1950'lerin gelişiyle birlikte caz da avangart bir yola girmiş ve bu yeni anlatı tarzıyla sadece Afro-Amerikanların değil, kendini ırksal, sosyal ve ekonomik normların dışında bulan tüm azınlıkların temsili haline gelmiştir. Görsel sanatçılar ve edebiyatçılar cazın alışılagelmedik ritimlerinden ve spontane yeteneklerinden etkilenmiş ve cazın kullandığı biçimleri taklit etmeye başlamışlardır. Ancak caz, diğer müzik formları gibi birebir sözlü ve görsel temsili zorlaştıran bir soyutluğa sahiptir. Bu tez, aslında soyutlaştırılmış bir dil olan modern cazın, 1950'lerin şiir ekollerinin medyalar arası deneyimlemeleri ve albüm kapaklarında kullanılan soyut görseller sayesinde kazandığı temsili incelemektedir. Bu yüzden de tezin ana amacı modern caz albüm kapaklarını inceleyerek dinleyici kitlesini belirlemek ve yeni "dinleyici" bağlamında Bob Kaufman, Frank O'Hara ve Langston Hughes'un şiirlerinde kullanılmış caz elementlerini incelemektir.