Türk Hukukunda toplu işçi çıkarma

Türk Hukukunda toplu işçi çıkarma kurumu, 22.05.2003 tarihinde kabul edilen ve aynı tarihte yürürlüğe giren 4857 sayılı İş Kanununun 29. maddesinde düzenlenmiştir. İşçilerin topluca işten çıkarılmaları hususunu belli bir usule bağlayan madde hükmünde; hangi hallerin toplu işçi çıkarma olarak kabul edileceği ve toplu işçi çıkarmak isteyen işverenin uyması gereken prosedür de yer almaktadır. Türk Hukukunda, İş Kanunlarında toplu işçi çıkarmanın hangi hallerde ve hangi şartlar altında gerçekleştirileceği düzenlenmiş buna karşılık kavramsal bir tanım verilmemiştir. Gerek Avrupa Birliği düzenlemeleri, gerek Mukayeseli Hukuk ve gerekse Türk Hukukundaki düzenlemeler göz önüne alındığında toplu işçi çıkarma kavramını; belirli sayıda işçinin, aynı işten çıkarma kararının uygulanması kapsamında, ekonomik nitelikteki aynı nedenle işten çıkarılması şeklinde tanımlamamız mümkündür. Toplu işçi çıkarma kavramının unsurları ve hukuki niteliği belirlenirken, işçilerin toplu olarak işten çıkarıldığı fakat buna rağmen toplu işçi çıkarma oluşturmayan hallerin de tespit edilmesi önem kazanmaktadır. Toplu işçi çıkarma yoluna başvuran bir işverenin uyması gereken prosedür, sözkonusu prosedüre aykırı davranışı ve bu aykırılığa uygulanacak yaptırım da toplu işçi çıkarma konusunun çözüme kavuşturulması gereken meseleleri arasında yer almaktadır.