Türk Marka Hukukundaki Tescil Engelleri ve AB Hukuku

İşletmelerin gayri maddi malvarlığı unsurlarından birini oluşturan marka; bir yandan mal veya hizmetlerin menşeini ortaya koyma, diğer yandan da bir işletmenin mal ve hizmetlerinin başka işletmelerin mal ve hizmetlerinden ayırt edilmesini sağlama fonksiyonlarını icra etmektedir. Bu sayede, marka olgusu, süreç içerisinde işletmelerin rekabet edebilirliğinin artırılması ve faydalanıcı konumdaki tüketici tercihlerinin doğru kanalize edilmesi amaçlarına hizmet eden en önemli araç olma konumunu kazanmıştır.Mutlak ret nedenleri; hakkında tescil başvurusunda bulunulmuş bir işaretin kamu düzeni ve kamu yararına ilişkin niteliğinin bir sonucu olarak ilgili resmi kuruluşlar tarafından re'sen gözetilen, bu çerçevede ilgili kişilerin itiraz başvurularına ihtiyaç göstermeyen ve işaretin marka olarak tesciline kati bir biçimde mâni olan tahdidi nedenlerdir.Avrupa Birliği düzenlemelerinin ülkemiz açısından büyük bir önemi bulunmaktadır. Zira, Türkiye-Avrupa Topluluğu Ortaklık Konseyinin 06.03.1995 tarihli ve 1/95 sayılı Kararı çerçevesinde, ülkemiz, bu kararın yürürlüğe girmesinden önce, ticaret ve hizmet markaları ile ilgili mevzuatını, 89/104 sayılı Direktife uygun hâle getirmeyi üstlenmiştir. 556 sayılı KHK'nın hazırlanması aşamasında, sözü edilen Direktifte yer alan düzenlemeler ile 40/94 sayılı Konsey Tüzüğünden büyük ölçüde yararlanılmıştır.Çalışma kapsamında, Türkiye ve Avrupa Birliğindeki marka hukuku uygulamasında mutlak tescil engellerinin kapsamının ve etkisinin tespit edilmesi ve bu alanda marka sahipleri ile uygulayıcı kuruluşların karşılaştıkları sorunlara yönelik çözüm önerileri geliştirilmiştir. Bu çerçevede çalışmada, Türk hukuku ve Avrupa Birliği hukukunda toplum menfaatine hâlel getirici durumlar olarak nitelendirilen ve bu sebeple kamu düzeni ve kamu yararı mefhumlarıyla özdeşleştirilen mutlak ret nedenlerinin, uluslararası mevzuatla mukayeseli olarak analiz edilmesi yoluna gidilmiştir.