Türk mitolojisinde doğa kültü ve 1950 sonrası Türk resim sanatına yansımalarının incelenmesi

Evren ve insanlığın ilk yaratılışından itibaren yaşamlarını sürdürebilmek adına doğaya sarılan insan, iç içe olduğu doğayı kullanmayı amaçlamakta ve ona egemen olmaya çalışmaktadır. Çevresinde yaşanan doğa olaylarına somut olarak anlam veremedikleri için bir varlık olarak nitelendirmişlerdir. Bu çözümleme yöntemi ile göğe, suya, doğaya ait varlıklara duydukları inanç Türk toplumları arasında aktarılmıştır ve zamanla kült haline gelmiştir. Türk kültüründe kalıplaşmış inanış şekilleri olarak hayatımızda yerini alan mitolojik ifadeler yerini günlük hayatta ve sanatta da etkilerini göstermektedir. Bu çalışma Türk resmi içerisinde doğaya yaklaşımın nasıl gerçekleştiği üzerine temellenmektedir. Örneklem olarak da Türk Resminin doğa mitolojisini kullanılmaya başladıkları bir dönem olarak 1950 sonrası ele alınmıştır. Doğa kültüne bağlı olarak mitolojik bir anlama sahip olan simge ve sembollerin, 1950 sonrasında Türk resim sanatındaki etkileri tespit edilmeye çalışılmıştır. Bu amaçla hazırlanan çalışmadaki verilere nitel araştırma yöntem ve teknikleri kullanılarak ulaşılmıştır. Yapılan araştırmada sınıflandırılan sanatçıların üslup yöntemleri farklı olsa dahi doğaya ve doğaya ait unsurlara sahip olan simge ve sembollerin izlerine rastlanmıştır.