Türk şiirinde modernizm

Bu tezde, modernlesmeyle Türk siirinin nasıl bir dönüsüm geçirdiği ve modernist siirin hangi kosullarda olanaklı hale geldiği saptanmaya çalısılmıstır. Modernlesmeyle siirin nasıl bir dönüsüm geçirdiğini belirleyebilmek için Tanzimat'la baslayan süreçte ne tür bir edebiyat kurumunun insa edildiği ele alınmıs; modernist siirin hangi kosullarda olanaklı hale geldiğini görmek için de ?kinci Yeni siiri incelenmistir. Türkiye'de edebiyat kurumu, estetik özerklik karsıtlığı, geleneksizlesme ve halk edebiyatının kesfi ekseninde sekillenmistir. Bu edebiyat kurumunun insası sürecinde siir, toplumsal fayda noktasında tanımlanmıs ve dilin bireysel kullanımını öne çıkaracak girisimlere izin verilmemistir. Bu nedenle siir, özerk bir yapı olarak görülmemis, özellikle 1911 sonrasında milliyetçi düsünceleri yaymanın aracı haline getirilmistir. Bu dönemde modern siirin, eskiyi reddetmek ve millî kabul edilen hece veznini kullanmakla olanaklı hale geleceği ileri sürülmüstür. Ahmet Hasim ve Yahya Kemal gibi sairler, faydacı edebiyat kurumuna karsı çıkmıslar ama bu kurumu köklü biçimde dönüstürmeyi basaramamıslardır. Bu edebiyat kurumuna bazı noktalarda bağlı kalan Garip siiri ise vezin ve dile iliskin tartısmaları askıya alarak metinsel stratejisi açısından avangard bir siir yazmıs ve özerk siir diline karsı çıkması sayesinde kısa zamanda yaygınlık kazanabilmistir. Edebiyat kurumunun estetik özerklik karsıtlığı nedeniyle izin vermediği modernist siir, özerk siir diline dayanan ?kinci Yeni tarafından yazılabilmistir. ?kinci Yeni, özerk bir siir dili kurabilmek için edebiyat kurumunun belirlediği anlasılır dil beklentisine karsı çıkmıs, siiri siyasetten ve ahlaktan bağımsız bir yapı haline getirmistir. ?kinci Yeni'nin özerk siir dili büyük bir dirençle karsılanmıstır. ?kinci Yeni'ye gösterilen bu dirençte Türkiye'de modernist duyarlılığa karsı gelistirilen tepkiyi görmek mümkündür.