The relationship between parental acceptance-rejection, marital satisfaction and rejection sensitivity in Turkish newlyweds: A dyadic mediation analysis

Bu araştırmada Türk ve Kıbrıslı Türk yeni evlilerin hatırlanan ebeveyn kabul-reddi ve evlilik doyumu arasındaki ilişkide, reddedilme duyarlılığının aracı mekanizması aktör partner ilişkilerine bakarak incelenmiştir. Araştırmanın örneklemini en fazla 5 yıldır evli olan 111 heteroseksüel eş (111 kadın ve 111 erkek; yaş aralığı 23 – 54 yıl) oluşturdu. Hem kadınlar hem de erkekler araştırmanın bütün anketlerini tamamladı: Yetişkin Ebeveyn Kabul-Red Ölçeği Kısa Formu (anne ve baba formları; Rohner, 2005), Yetişkin Reddedilme Duyarlılığı Ölçeği (Berenson ve ark., 2009) Yatırım Modeli Ölçeğinin İlişki Doyumu Düzeyi Alt Ölçeği (Rusbult ve ark., 1998) ve demografik bilgi formu. Aktör-Partner Karşılıklı Bağımlılık Modeli (APIM) ve APIM Aracılık Modeli (APIMeM) analizleri yapılmıştır. Sonuçlar, erkeklerin anne kabulü ile kendi evlilik tatmini arasında (doğrudan aktör etkisi, erkekler) ve erkeklerin anne kabulü ile kadınların evlilik doyumu arasında (erkekten kadına doğrudan partner etkisi) istatistiksel olarak anlamlı bir pozitif ilişki olduğunu göstermektedir. Kadınların hem anne hem de baba kabulü, kadınların kendi reddedilme duyarlılığı yoluyla, kendi evlilik doyumları üzerinde olumlu dolaylı bir etkiye sahipti (dolaylı aktör etkileri, kadınlar). Benzer şekilde, erkeklerin hem anne hem de baba kabulü, erkeklerin kendi reddedilme duyarlılığı yoluyla, kendi evlilik doyumları üzerinde olumlu dolaylı bir etkiye sahipti (dolaylı aktör etkileri, erkekler). Bu bulguların sonuçları, önceki literatür ve Ebeveyn Kabul-Red Kuramı (Rohner, 1986), Aile Sistemleri Teorisi (Bowen, 1978) ve Reddetme Duyarlılığı Modeli (Downey ve Feldman, 1996) ışığında tartışılmıştır. Bu çift analizi bulgularının klinik çıkarımları da tartışılmıştır.