Türkiye'nin Soğuk Savaş sonrası İsrail politikası: Kimliğin realpolitikle mücadelesi

Bu çalışma Türkiye'nin Soğuk Savaş sonrası İsrail politikasını neo-klasik realist perspektiften incelemektedir. Buna göre, Türkiye'nin İsrail ile ilişkilerini şekillendiren sistemsel ve bölgesel gelişmelere ek olarak, karar alıcıların algı ve tercihlerini etkilediğinden hareketle, devlet düzeyinde cereyan eden iç siyasi gelişmeler de veri olarak kabul edilmektedir. Devamlılık ve değişim öğelerini tespit etmek amacıyla, geniş bir tarihsel arka planda Türkiye-İsrail ilişkilerinin seyrini inceleyen bu çalışma, aynı zamanda kimlik ve stratejik çıkarların Türkiye'nin İsrail politikasına etkisini sorgulamaktadır. Bu bağlamda, 2000'li yıllarda, hem uluslararası sistemin güç dengelerindeki değişim hem de iç siyasi gelişmelere bağlı olarak, iki ülke arasında 90'lı yılların stratejik ortaklığını mümkün kılan ortak çıkarların ve ilişkileri taşıyan kurumsal temellerin aşındığını iddia edilmektedir. Dış politikada stratejik yönelimin batıdan uzaklaştığı ve kimliğin etkisinin daha görünür hale geldiği bir arka planda, Türkiye'nin İsrail politikasının, iki ülkeyi iş birliğine teşvik eden stratejik çıkarlar ile birbirinden uzaklaştıran kimliğin mücadelesine sahne olduğunu savunulmaktadır.