Türkiye'de bulunan biyokütlelerin piroliz özelliklerinin deneysel olarak incelenmesi

Enerji temininde yaşanan temel sıkıntılar, enerjisinin büyük bir kısmını ithal eden Türkiye'yi farklı enerji kaynaklarını araştırma arayışına itmekte ve enerji politikalarının bu paralelde oluşturulmasını mecbur kılmaktadır. Ülkemiz temel politika olarak Avrupa Birliği enerji ve çevre politikalarını baz almış ve 2009 yılında Kyoto Protokolü'nü imzalamıştır. Bu çalışma ile, nesli tükenmekte olan fosil yakıtlara alternatif enerji kaynağı oluşturmak amaçlanmıştır. Bu kapsamda ülkemiz tabiat koşullarında bol miktarda bulunan çeşitli biyokütle örneklerinin oksijensiz ortamda termogravimetrik değişimleri saptanarak piroliz özellikleri belirlenmiştir. Çay çöpü, şeftali çekirdeği, talaş, ayçekirdeği kabuğu, ayçekirdeği posası, ceviz kabuğu, fındık kabuğu, fıstık kabuğu, mısır koçanı, pamuk çiğiti, pellet (odun pelleti) ve prina olmak üzere toplam on iki adet biyokütle tez çalışması kapsamında incelenmiştir. Numuneler oksijensiz ortamda, 40-50 ml/dk'lık debi ile azot gazı beslenerek 25 °C oda sıcaklığından yaklaşık 900 °C'a kadar 5 °C/dk'lık ısıtma hızlarında ısıtılmıştır. Termogravimetrik analiz cihazı yardımı ile numunelere ait sıcaklığa bağlı kütlesel değişimler incelenmiştir. Söz konusu değişimlerin sebebinin bozunma reaksiyonları ile biyokütle bileşenlerinin buharlaşması olduğu göz önünde bulundurularak biyokütlelerin piroliz özellikleri saptanmıştır. İnert koşullar altında, mısır koçanı ve ayçekirdeği kabuğunun en düşük tepe sıcaklıklarına (295 °C, 298 °C) sahip olmaları nedeniyle en reaktif sayılabilecek yakıtlar olduğu belirlenmiştir. Şeftali çekirdeği ve talaş ise geriye kalan biyokütleler ile kıyaslandığında en yüksek tepe sıcaklıklarına (349 °C, 348 °C) sahip olmuştur. Her bir deney sonucunda kalıntı kütle (kül içerikli inert malzeme) miktarının (%62,11'lik kalıntı kütleye sahip mısır koçanı hariç) aşağı yukarı %10 ile %40 arasında değiştiği tespit edilmiştir.