Governing aging in Turkey: Municipal active aging discourses and the construction of the desirable older subject

Bu tez, aktif yaşlanma söylemlerini Michel Foucault'nun yönetimsellik yaklaşımı çerçevesinden incelemektedir. Odak noktası, öncelikli olarak otonom/kendi kendine yeten ve üretken bir yaşlı özneyi teşvik eden aktif yaşlanma söylemlerinin, Türkiye'deki politika altyapısı ve refah rejimi bağlamında nasıl şekillendiğini anlamaktır. Batıdaki aktif yaşlanma söylemleri, Batılı orta sınıf değerlerini yansıtan benlik teknolojileri yoluyla yaşlı bireyleri kendi refah ve yaşlanma sürecinden sorumlu kılan neoliberal yönetimselliğin bir aracı olarak işlev görmektedir. Bu, bağlamda aktif yaşlanma söylemleri refah devletinin kamu harcamalarını artıran bir "kriz" olarak algılanan yaşlanmanın olumsuz inşasına çözüm olarak otonom/kendi kendine yeten ve üretken bir makbul yaşlı özneyi inşa etmektedir. Türkiye'de muhafazakarlığın ve neo-liberalizmin aileye dayanan refah rejiminin fonksiyonlarını ikame etmek üzere eklemlenmesinin, Türkiye'de aktif yaşlanma söylemlerinin resyonelleştirilme biçimlerini farklılaştıracağı düşünülmektedir. Belediyelerin aktif yaşlanma söylemlerine odaklanan bu tez, yerel düzeyde yaşlanmanın sorunsallaştırılmasının nasıl farklılaştığını ve aktif yaşlanmanın bu sorunsallaştırmalarla nasıl ilişkilendiğini anlamaya çalışmaktadır. Ülke genelinde 11 belediyeden 15 kişiyle yapılan derinlemesine görüşmelere dayanan araştırma, Türkiye'de yaşlanan nüfusun, ailelerin dönüşümü ve azalan bakım verme 'kapasite'lerinin bir sonucu olarak ortaya çıkan bakım krizi üzerinden sorunsallaştırıldığını ortaya koymaktadır. Bu çerçevede, bölgesel ve sosyo-ekonomik gelişmişlik düzeyi gözetildiğinde, belediye söylemlerinde çeşitli farklılıklar ve ortaklıklar tespit edilmiş ve genel olarak, Türkiye'deki aktif yaşlanma söylemlerinin, ailelerin azalan refah potansiyelini ikame etmek üzere otonom/kendi kendine yeten bir makbul yaşlı özne inşasını rasyonelleştirdiği gözlemlenmiştir.