Türkiye'de İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi ders programlarıyla bağlantılı yüksek lisans tezlerinin konu ve yöntem açısından değerlendirilmesi (2000-2021)

Din eğitimi ve öğretimi, dini anlamada ve dinin önerdiği yaşam biçimini öğrenmede bireye rahberlik etme sürecidir. Bu rehberlik süreci; insanın fıtratında bulunan inanma ihtiyacı ekseninde, belirli ilke ve yöntemler doğrultusunda verilmelidir. Bireyde kazandırılması hedeflenen davranışlar yönünde hangi konuların verileceği, hangi kaynaklar ile araç ve gereçlerin kullanılacağı, hangi yöntem ve tekniklerle derslerin işleneceği gibi sorular din eğitiminde düzen ve planlamayı gerekli kılmaktadır. Din eğitimi ve öğretim programı bu gerekliliğe karşılık vermektedir. Bu noktadan hareketle İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretim programlarıyla bağlantılı yüksek lisans tezleri, örgün eğitimde öğretim programlarının önemi dikkate alınarak çalışmamızda konu ve yöntem açısından incelenmiştir. Araştırmadaki amacımız: İlköğretim DKAB öğretim programlarıyla bağlantılı yüksek lisans tezlerinin bir değerlendirmesini yaparak konuya bütüncül bir bakış kazandırmak, araştırmacıların tekrara düşmeden özgün çalışmalar ortaya koymasına yardımcı olmak ve bu konuyla ilgili ileride yapılacak olan çalışmalara kaynak oluşturmaktır. Araştırmada nitel yöntemlerden dökümantasyon metodu kullanılmıştır. Çalışmamızın sonucunda İDKAB öğretim programlarıyla ilgili 67 yüksek lisans tezine ulaşılmış ve bu tezlerin sayıca azlığına dayanarak Türkiye'de bu kapsamdaki çalışmaların yeterli düzeyde ve çeşitlilikte olmadığı görülmüştür.