Türkiye'nin Avrupa Birliği ile bütünleşme sürecinde kalkınma ajansı bağlamında bölgesel kalkınma politikalarının gelişimi

II. Dünya Savaşı'ndan sonra, güçlü merkezi devletçiliğin ve ulusalcılığınyükselişi ile beraber kalkınmacılıktaki temel yaklaşım olarak, devletbürokrasisince oluşturulup uygulamaya konulan, yeniden dağıtımcı planlıkalkınmadan, tepeden aşağıya yapılanan sürekli denetimden ve top yekün birgelişmeyi Keynescil politikalarla gerçekleştirmeye çalışan genel bir eğilimdensöz etmek mümkündür. 1970'lerle beraber gelen ve tüm dünyayı etkileyenekonomik bunalımın ardından zayıflamaya başlayan merkeziyetçi eğilimlerlebirlikte, daha önceki refah arayışlarının temelini oluşturan devletin rolü, bu kez,problemlerin kaynağı olarak gösterilmeye başlanmış ve gittikçe güçlenenglobalizasyon aktörleri karşısında zayıflama eğilimine girmiştir. Neo-liberal vemoneterist yaklaşımlarla gelen de-regülatif ve de-santralize anlayış, bölgeselgelişme konusundaki eğilimleri güçlendirmiştir. Ancak sadece kar etmegüdüsüyle hareket edilmesinin, bölgeler arası gelişmişlik farklarında bir süresonra yakınsamalar başlatacağı konusundaki aşırı iyimserlik de, 1990'larlaberaber sona ermiştir. Böylece bölgesel kalkınmacılıkta devletin yeni ve dahagevşek rollerle ortaya çıktığı yeni bir kalkınmacılıktan söz edilmeyebaşlanmıştır. Bu yeni model, merkezi otoritenin, yetkilerini, yerinden yönetim,dahası, yönetişim esasları çerçevesinde yerel ile paylaşımına dayanmakta vegözlerini doğrudan doğruya global aktörlere çeviren ve uluslararası rekabetkaygısıyla hareket edebilen yerel dinamiklerin oluşturduğu bir bölgeyiamaçlamaktadır.Türkiye'nin, Avrupa Birliği ile bütünleşme sürecindeki kalkınma çabalarıve bu aşamada Avrupa Birliği ile uyum çerçevesinde oluşturmakta olduğu yenimodel ile bu modelin yeni kurumlardan kalkınma ajansları, yukarıda bahsigeçen son kalkınma fazına karşılık gelmektedir.