Türkiye-Rusya ilişkilerinde stratejik kültürün rolü: Suriye Krizi ve II. Karabağ Savaşı bağlamında bir değerlendirme

Bu tez, stratejik kültürün Türkiye ve Rusya'nın dış politika yönelimleri üzerindeki etkisini, Suriye Krizi ve II. Karabağ Savaşı örnekleri çerçevesinde incelemektedir. Her iki kriz, Türkiye ve Rusya'nın doğrudan müdahil olduğu; hem çatışma hem de iş birliği pratiklerinin eş zamanlı yaşandığı, güncel ve etkili dış politika vakalarıdır. Çalışma, bu kriz süreçlerinde iki ülke arasında nasıl bir diplomatik ve stratejik etkileşim kurulduğunu, bu etkileşimlerin ne tür dış politika davranışları doğurduğunu ve bu davranışların arka planında stratejik kültürün nasıl işlev gördüğünü analiz etmeyi amaçlamaktadır. Stratejik kültür, yalnızca tarihsel bir miras değil; aynı zamanda karar alıcıların dünyayı algılama biçimlerini, tehdit tanımlarını ve politika araçlarını şekillendiren zihinsel bir çerçeve olarak ele alınmaktadır. Bu bağlamda tezde, Suriye Krizi ve Karabağ Savaşı gibi yüksek yoğunluklu dış politika olayları sırasında Türkiye ve Rusya'nın sergilediği söylemsel, diplomatik ve askerî davranış örüntüleri incelenmiş; bu örüntülerde stratejik kültürel kodların ne ölçüde etkili olduğu araştırılmıştır. Çalışmada nitel bir yöntem olarak vaka analizi kullanılmış; karşılıklı açıklamalar, müdahale biçimleri ve kriz yönetiminde alınan pozisyonlar üzerinden etkileşim süreçleri değerlendirilmiştir. Sonuç olarak bu tez, Türkiye ve Rusya'nın Suriye ve Karabağ krizlerindeki dış politika etkileşimlerinde stratejik kültürün nasıl etkili olduğunu ortaya koymuştur. Çalışma, tarafların krizlere verdikleri tepkileri açıklarken tarihsel olarak şekillenmiş güvenlik anlayışlarının, tehdit algılarının ve politika reflekslerinin belirleyici bir rol oynadığını göstermektedir. Buna bağlı olarak stratejik kültürün iki devletin ilişkilerinde, dış ilişkilerin biçimlenmesinde etkili bir faktör olduğu sonucuna ulaşılmıştır.