Türkiye'de siyasi partilerde dijital dönüşüm ve siyasal iletişim: Adalet ve Kalkınma Partisi ve Cumhuriyet Halk Partisi karşılaştırmalı analizi

Bu tez, Türkiye'de siyasi partilerin dijital dönüşüm sürecini ve bu dönüşümün siyasal iletişim stratejilerine etkisini analiz etmektedir. Çalışma, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde temsil edilen partiler arasından iktidar partisi Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti) ile ana muhalefet partisi Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) örnekleri üzerinden yürütülmüş; söz konusu partilerin kurumsal yapıları, seçmenle dijital etkileşim düzeyleri ve stratejik iletişim yaklaşımları teorik çerçeve ve özgün veri setleriyle değerlendirilmiştir. Araştırmada nitel analiz yöntemi kullanılmış; literatür taraması, oluşturulan kavramsal modeller, semantik ağ analizleri ve parti temsilcileriyle yapılan görüşmeler ile desteklenen özgün bulgular elde edilmiştir. AK Parti ve CHP'nin dijitalleşme süreçleri yalnızca teknolojik yeniliklerle sınırlı kalmayıp, aynı zamanda kurumsal yapıların işleyişi, parti içi kültür ve seçmenle kurulan iletişim biçimleri üzerinden de ele alınmıştır. Bulgular, dijital siyasal iletişim stratejilerini daha etkin kullanan partilerin seçmenle etkileşim düzeyinin arttığını, ancak bu etkileşimin oy tercihleri üzerinde doğrudan belirleyici bir etkisinin sınırlı kaldığını ortaya koymaktadır. Özellikle genç seçmenlerle kurulan dijital temasın çeşitlendirilmesi ve dijital mecralarda güvene dayalı, sürekli bir iletişimin inşası siyasal katılım açısından önem arz etmektedir. Ayrıca, Kuzey Amerika, Avrupa ve diğer ülkelerdeki örneklerden yola çıkılarak gerçekleştirilen karşılaştırmalı analiz, Türkiye'deki siyasi partilerin uluslararası düzeyde dijital siyasal iletişimde hangi konumda bulunduğunu değerlendirme imkânı sunmuştur. Tez genel olarak, dijital dönüşümün siyasi partiler için sadece teknik bir uyum değil; stratejik, kültürel ve kurumsal bir dönüşüm süreci olduğunu göstermektedir. Elde edilen bulgular, Türkiye siyasetinde dijitalleşmenin geleceğine ışık tutmakta; dijital iletişimde daha bütüncül, kapsayıcı ve sistematik yaklaşımların gerekliliğine işaret etmektedir.