Türkiye'de tarımsal destekleme politikalarının analizi: Manisa örneği

Türkiye'de tarım sektörü, 1990'lı yılların sonuna kadar daha çok yapısal önlemleri içermeyen, kısa vadeli fiyat ağırlıklı destekleme politikası araçları ile yönlendirilmeye çalışılmıştır. Desteklemenin kapsamı ve fiyat düzeyleri, iç ve dış taleple yeterince ilişkilendirilmeyerek bazen ekonomik, çoğunlukla da politik kaygılarla belirlenmiştir. Bütçe yükü, politikanın etkinliği, hedef kitle seçimi, gelir dağılımında eşitsizlik, piyasa koşullarına karşı duyarsızlık ve taraf olunan anlaşmalardan doğan yükümlülükler, tarım politikalarında değişimi gündeme getirmiştir. Ancak Türkiye'de 1990'lı yılların sonuna kadar bu değişimin gündeme gelmesi, ülkedeki iç gelişmeler kadar üyesi olduğu ve bir takım taahhütler altına girdiği uluslararası kurum ve organizasyonların politikalarının da etkilerinin bir sonucudur. Bütçe üzerindeki baskıyı azaltma ve tarım sektöründeki büyümeyi teşvik etme amacına yönelik olarak 2000 yılından itibaren uygulanmaya başlanan tarım reformu üç ana unsur içermektedir. Bunlar: Doğrudan Gelir Desteği, fiyat ve girdi desteklerinin aşamalı olarak indirilmesi, tarım ürünlerinin işlenmesi ve pazarlanmasında devlet müdahalesinin azaltılmasıdır. Türkiye tarımını ilgilendiren en önemli konulardan birisi AB Ortak Tarım Politikasına uyumdur. Bu bağlamda, kırsal kalkınmaya, tarımsal yatırıma, örgütlenmeye, tarımsal destek ve kontrol sistemlerine yönelik politikaların belirlenmesi ve tarım sektörünün rekabet edebilir bir yapıya dönüştürülmesi gerekmektedir