Türkiye-Uluslararası Para Fonu ilişkileri bağlamında mali egemenlik

ÖZET1970'lerin sonlarında başlayan ve 1980'lerde ivme kazanan süreç, dünyanınekonomik açıdan boyut ve yön değiştirmesine dayanır ve ?küreselleşme? olarakadlandırılır. Küreselleşme ile birlikte, uluslararası ekonomik kuruluşlar, uluslararasısistemin yürütücüsü, denetleyicisi olarak uluslararası ekonomik sistemde yeralmaktadırlar. Uluslararası Para Fonu, Dünya Ticaret Örgütü, Dünya Bankası bukuruluşların en önemlileridir.İki blokluluğun ortadan kalması ile devletten devlete yardımın sona ermesi,finansman ihtiyacının uluslararası mali piyasalardan uluslar arası raitingkuruluşlarına ve özellikle IMF referanslarına göre belirlenecek faiz hadleri üzerindenyapılabilmesi durumu ülkeleri iktisat politikaları bakımından bu kurumlara bağımlıhale getirmiştir.Özellikle IMF ve DB, gelişmekte olan ülkelere kredi şeklindeki kaynak desteğiiçin bir takım koşullar öne sürmektedirler. Bu koşullar, ulus devletlerin klasikegemenlik anlayışlarında dönüşümler yaratmıştır ve ulus devletlerin meşruluğukonusunda tartışmalara yol açmıştır. IMF'nin öne sürdüğü koşullar, maliegemenliğin aşınmasına yol açmaktadır. Bu egemenlik aşınması bu kuruma veuygulamalarına şüpheyle yaklaşılmasına yol açmaktadır.Türkiye'nin 1947'den bu yana IMF ile ilişkileri artan yoğunlukta devametmektedir. Ancak Fon'nun öne sürdüğü koşullar, yapılan düzenlemelerle maliegemenliği aşındırmaktadır.