Türkiye'ye yönelik iltica sorunu ve AFAD'ın rolü; Gaziantep çadır kentler örneği

Çeşitli sebeplerden ötürü yerinden ve yurdundan edilmiş kişiler, hem uluslararası toplum, hem de bireyin göç ettiği ülkeler bakımından olumsuz sonuçlara neden olmaktadırlar. 21. yüzyılda devletlerarası ihtilaflar, iç savaşlar ve baskıcı yönetimler, devletlerin kendi vatandaşlarına dahi zor kullanmasını ve zulme maruz kalan insanların yer değiştirmek zorunda kalmasını beraberinde getirmiştir. Bunun bir sonucu olarak insanlar, başka devletlerde sığınma aramışlar ve halen aramaktadır. Neredeyse tüm devletlerarası kurumlarda kendine yer bulan sığınmacı ve mülteci kavramı da, konunun öznesinin insan olması ve insan-devlet arasındaki etkileşimi doğurması hasebiyle, incelenmeye değer bulunmuştur. Bu bağlamda çalışmamızda, iltica kavramının geçmişinden kısaca bahsederek, uluslararası alanda hangi düzenlemelerin yapıldığı ve hangi kurumlar etrafında şekillendiği anlatılarak, konunun genel çerçevesi çizilmiştir. Ardından Türkiye'nin ulusal hukuk düzenlemelerine değinilmiştir. Devamında Suriye Arap Cumhuriyeti'nden savaş tehdidi altında kaçan bireylerin, ülkemize gelip, iltica talep etmesiyle başlayan süreçte, bu kişilerin hukuki statüsünün ne olduğu ifade edilmeye çalışılmıştır. Bu maksatla gelen bireylerin, yerleştirildikleri çadırkentlerde verilen hizmetlerin kalitesinin ölçülmesi ve Başbakanlık Afet Acil Durum Yönetimi Başkanlığı'nın (AFAD) bu kişilere verdiği hizmetin neler olduğunun ortaya koyulması, çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Çalışma tekniği olarak, konuya ilişkin literatür taraması ve Gaziantep ilindeki çadır kentlerde anket yoluyla saha çalışması metodu tercih edilmiştir. Anahtar Kelimeler: İltica, Mülteci, Sığınmacı, AFAD, Geri Göndermeme ilkesi, YUKK.