Ulusal varlık fonu: Dünyadaki örnekleri ve Türkiye ile karşılaştırması

Günümüzde devletlerin makroekonomik hedefleri gerçekleştirmek için araç olarak kullanmaya başladıkları Ulusal Varlık Fonlarının ilk örnekleri, devletçilik politikalarının yaygınlık kazandığı 1950'li yıllarda ortaya çıkmıştır. 1950'li yıllarda Körfez ülkeleri petrolden elde ettikleri fazla geliri kurdukları varlık fonu aracılığıyla yatırıma dönüştürmüşler böylece alanında ilk örneği vermişlerdir. Ardından Asya ülkeleri kendi varlık fonlarını kurmaya başlamış ve günümüzde 80'e yakın ülke Ulusal Varlık Fonu kurmuştur. Devletlerin doğrudan yatırımcı kuruluş olarak hareket ettikleri Ulusal Varlık Fonlarının hacmi her geçen gün büyümekte olup; bugün dünyadaki ulusal varlık fonlarından en büyük ilk 15'inin yaklaşık 11 trilyon dolar kaynağa sahip olduğu görülmektedir. Türkiye'de ise 2016 yılında sürdürülebilir kalkınma, istikrar ve reel sektörün uzun vadeli yatırımlarını finanse ederek 2023 hedeflerine ulaşma perspektifinde Ulusal Varlık Fonu kurulmuş; devlete ait olan ve kâr getiren pek çok kuruluş Fona devredilmiştir. Körfez, Asya ve İskandinav ülkelerinde kurulan Ulusal Varlık Fonları ile Türkiye'de kurulan Fon arasındaki en önemli fark; diğer ülkelerin çok ciddi bir cari fazlaya sahip olmaları ve fonun gelirlerinin bu cari fazladan oluşmasıdır. Türkiye ise ithal bağımlılık oranının yüksekliğine bağlı olarak cari açık vermektedir. Kamuoyunda Türkiye Varlık Fonunun cari açığa bağlı olarak gelecekte önemli sorunlar ile karşılaşacağı tartışılmaktadır. Ayrıca bu fonun yatırımlar yapan bir küresel fon haline geleceği ve devletlerarası çeşitli diplomatik sıkıntılara yol açacağı öngörülmektedir