Uluslararası ve ulusal yönetmelikler çerçevesinde şantiye çalışanların sosyal tesislerinin asgari parametrelerinin belirlenmesi

İnşaat sektörünü diğer sektörlerden ayıran en önemli özellikler başında inşaat ürünün toprağa bağlı olmasından dolayı sabit kalması, üretim tesislerini geçici ve hareketli olmasıdır. Bu da inşaat sektöründe her yeni ürün için yeni üretim tesislerinin kurulması ihtiyacını doğurmaktadır. Ürünün özelliklerine bağlı olarak bu tesisin oluşturulması için gerekli farklı birçok ünite ihtiyaç duyulmaktadır. Özellikle inşaat sektörünün emek yoğun bir sektör olmasından, üretim tesislerinde çalışacak personellerin gerekli temel ihtiyacını sağlayacak ünitelerin bulunması gerekmektedir. Bu üniteler, personelin günlük hayattaki temel ihtiyaçları olan yeme, içme, barınma ve dinleme gibi gereksinimleri için asgari koşullarının sağlanması gerekmektedir. Şantiye çalışanlarının temel ihtiyaçlarının asgari gereksinimleri, çeşitli yönetmelik ve tüzüklerle açıklanmıştır. Ancak bu açıklamaların inşaat sektöründe nasıl karşılık bulduğu önemlidir. İnşaat sektöründe bu tüzük ve yönetmeliklerde belirtilen asgari koşullar ve sektörde uygulanan koşullar karşılaştırılarak incelenmiştir. Çalışanın şantiyede temel ihtiyaç gereksinimlerinin, firmanın ekonomik yapısına bağlı olarak sundukları asgari gereksinimlerin değiştiği görülmektedir. Firmanın ekonomik yapısı güçlendikçe çalışanların temel ihtiyaç koşullarının iyileştiği de görülmektedir. Aynı zamanda, firmaların çalışanların temel ihtiyaçlarını karşılayacak olan sorumlu kişilerin sektördeki tecrübelerinin artmasıyla beraber çalışanlara şantiyede temel ihtiyaçları için gerekli asgari gereksinimlerinin de iyileştiği görülmektedir. Çalışma neticesinde sektörde çalışanların şantiyelerde temel ihtiyaçlarının karşılanması için asgari gereksinimlerinin de altında kaldığı tespitine varılmıştır. Yönetmeliklerde belirtilen ''yeteri kadar'' ve ''uygun koşullar'' gibi ifadelerin sektörde farklı anlaşılmalara sebep vermektedir. Bu gibi ifadelerin şantiye çalışanlarının temel ihtiyacı olan asgari gereksinimlerin karşılanmasında firmaların yanlış yorumlamasına mahal vermektedir. Çalışanların temel ihtiyaçlarında iyileşme beklenirken, durumun aksi halde ilerlediği görülmektedir. Bu durumun önüne geçilmesi için farklı bölgelerdeki koşulları, yönetmelik ve standartları ülkemizde uygulamak yerine mevcut yönetmelikleri, farklı bölgelerdeki yönetmelikleri de kaynak olarak kullanıp sektörde yanlış anlaşılmaya mahal vermeyecek ve sektörde uygulanabilirliği yüksek, net ve kesin ifadelerle belirtilen standartların hazırlanması gerekmektedir. Bu çalışmada, yönetmelik ve standartlara kaynak olacak sektör verileri elde edilmiştir. Yönetmelik ve sektör birbiriyle örtüşecek şekilde yeni yönetmeliklerin hazırlanmasına yardımcı olacaktır.