J.R.R. Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi eserinde destan ve romans unsurlarının kullanımı

1954'te yayınlandığından beri Yüzüklerin Efendisi fantastik edebiyat olarak bilinecek olan edebi türün gelişiminde önemli bir rol oynamıştır. Bilinen bir Orta Çağ akademisyeni olan J.R.R. Tolkien romanslardan ilham almıştır. Sir Orfeo ile Sir Gawain & Yeşil Şövalye eserinin çevrisini yapan Tolkien ayrıca Eski İngilizceye olan ilgisi ve İskandinav mitlerine olan merakından ötürü destan türüne de yabancı değildi. Tolkien'in bir yazar olarak esas amacı romans ve destan ile ilgili bilgisini kullanarak vatanı İngiltere için bir mitoloji yazmaktı. Bu tez yazmış olduğu üçlemede Tolkien'in romans ve destan unsurlarını nasıl kullandığını incelemektedir. Tez, Tolkien'in eserinin merkezinde destan ve romans türlerini şekillendirmiş olan geleneksel değerlerin bulunduğunu öne sürmektedir. Buna göre, ana hikaye şövalye romanslarda görülen misyon anlatımınından etkilenir ve bunu önemli destan ögeleri ile birleştirilmştir. Tezin giriş kısmı destan, romans ve fantastik edebiyat türlerinden bahsederek aralarında bir bağlantı kurmaya çalışır. I. Bölüm Yüzüklerin Efendisi'ndeki kahraman, katalog, teşbih ve hatırlatıcı gibi destan unsurlarını inceler. II. Bölüm ise romans, özellikle de şövalye merkezli romans ögelerini inceler. Böylece bu bağlamda Yüzüklerin Efendisi'nde kullanılan şövalye kahraman, saray aşkı, şövalye yoldaşlığı ve macerepestliği gibi unsurlar bu bölümün konulardır. Sonuç kısmı ise Yüzüklerin Efendisi'nin romans ve destan türlerinin her ikisinden de önemli unsurları taşıyan ve bu türlerin devamını sağlayan bir eser olarak adlandırır.