Uyumsuz eşleşme ve iş tatmini ilişkisi

Uyumsuz eşleşme kavramı 1970'li yıllarda batılı ülkelerde eğitimli çalışan oranının artmasıyla kullanılmaya başlanmış sosyolojik bir terimdir. Türkiye'de eğitimli işgücü artışının istihdam sorunu haline gelmesiyle yaklaşık 10 yıldır tartışılmaya başlanmıştır. Bu açıdan incelendiğinde, aslında işgücünün ne kadar verimli ve etkin bir şekilde çalışma hayatında bulunduğuyla ilgilenen eksik istihdamın bir türevidir. Olumsuz sonuçlarını yaşamamak adına, farklı yönleri ile değerlendirilmesi ve önceden tespit edilerek yönetilmesi gereken bir problemdir. Araştırmada uyumsuz eşleşme, iş tatmini ile birlikte değerlendirilmiştir. İş tatmini, bireyin harcadığı emek karşısında elde ettiği maddi ve manevi kazançtan aldığı hazdır. Bireysel bir olgu gibi görünse de etkin yönetim araçlarıyla kitlesel olarak pozitif etkileri gözlemlenebilmektedir. Bu açıdan uyumsuz eşleşme ile arasındaki ilişkinin analiz edilmesi hem çalışanlar, hem işverenler, hem de politika yapıcılar tarafından oldukça önemlidir. Bu araştırmanın amacı, uyumsuz eşleşme olgusunun, nedenleri, etkileri ve var olma biçimleriyle birlikte analiz edilmesi ve iş tatminiyle ilişkisinin tespit edilmesidir. Araştırmanın kapsamı Türkiye'de faaliyet gösteren 21 elektrik dağıtım şirketidir. Araştırmada nicel yöntem kullanılmış olup online anket ilgili firmalar ile paylaşılmıştır. Ankete katılım sağlayan 383 çalışandan elde edilen veriler doğrultusunda iş analizi değerlendirmesine göre %18, çalışan algısına göre ise %56 uyumsuzluk olduğu görülmüştür. Yapılan korelasyon analizlerinde, iş tatmini ile dikey uyumsuzluk arasında negatif yönlü çok zayıf ilişki, iş tatmini ile yatay uyumsuzluk arasında ise negatif yönlü zayıf ilişki bulunduğu tespit edilmiş olup uyumsuz eşleşme ve iş tatmini arasındaki ilişkinin çok güçlü olmadığı anlaşılmıştır.