Varlıklarda değer düşüklüğü standardı kapsamında uluslararası finansal raporlama standartlarını uygulayan işletmelerde karşılaşılan sorunlar

DURSUN, Nergis Nevruz. Varlıklarda Deger Düsüklügü Standardı Kapsamında Uluslararası Finansal Raporlama Standartlarını Uygulayan sletmelerde Karsılasılan Sorunlar, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2007. Varlıklarda Deger Düsüklügüne iliskin 36 nolu Uluslararası Muhasebe Standardı, varlıklarda deger düsüklügünün etkisini kapsamlı bir biçimde ele alan ilk muhasebe standardıdır. 1999 yılında uygulamaya giren ve 2004 yılında revize edilen IAS 36 Standardı, varlıkların geri kazanılabilir degerinden daha yüksek bir deger ile finansal tablolarda gösterilmesini önlemeye yönelik ilke ve esasları belirlemektedir. Standarda göre, her bir raporlama tarihi itibariyle, varlıgın deger kaybettigine dair belirti olup olmadıgının degerlendirilmesi gerekir. Belirtinin varlıgı halinde, varlıgın geri kazanılabilir degeri tespit edilir. Ayrıca, sınırsız faydalı ömre sahip veya kullanıma hazır olmayan maddi olmayan duran varlıklar ile serefiyenin geri kazanılabilir degeri yıllık olarak belirlenir. Geri kazanılabilir deger, bir varlıgın satıs maliyetleri düsülmüs gerçege uygun degeri ile kullanım degerinden büyük olanı olarak tanımlanabilir. Geri kazanılabilir deger, her bir varlık için belirlenir. Ancak, varlıgın nakit girisi yaratmadıgı durumlarda, varlıgın ait oldugu nakit yaratan birim için geri kazanılabilir deger tespit edilir. IAS 36 Standardı, uygulaması kolay bir standart degildir. Özelllikle deger düsüklügü belirtilerinin olup olmadıgının degerlendirilmesi, nakit yaratan birimlerin belirlenmesi ve varlıgın geri kazanılabilir degerinin tespiti için yapılması gerekli tahminler ve takdir hakkı kullanımı uygulamayı zorlastırmaktadır. IAS 36 Standardının sorunsuz bir sekilde uygulanabilmesi için basta isletmeler olmak üzere bagımsız denetçiler ve ilgili kamu otoritelerinin alabilecegi önlemler bulunmaktadır.