Toplumsal cinsiyet, militarizasyon ve ulus-inşası bağlamında İsrail ordusunda kadınlar

İsrail'de askerler hem fiziksel koruma sağlamaları hem de toplumu bir bütün olarak temsil etmeleri bakımından İsrailli olmanın ne anlama geldiğinin somutlaşmış hali olarak görülmektedir. Bu, döngüsel bir süreç içinde militarizasyon, devlet, etnisite ve toplumsal cinsiyet üzerinden 'biz ve ötekiler' algısı yaratan aidiyet duygusunun kaynağıdır. Hem korkulacak hem de mücadele edilecek farklılığın bilinçli olarak üretilmesi ve bastırılması, güvenlik algısının 'korku' üzerinden tekrar tekrar üretilmesini gerektirmektedir. Böylesi bir 'güvensizlik' hali, ataerkil yapılarla kuşatılmış orduya kadınların da dahil edilmesine neden olmuştur. Bu çerçevede, bu tez bilinmezlikleri ve zorlukları nedeniyle hem saygın hem de gizemli olarak görülen erkek egemen ordu ve askerlik olgularının içinde kadın olmanın hem manevi hem fiziksel olarak ne kadar ağır yükler getirebileceğini feminist perspektif ve milliyetçi ideolojiler ışığında anlamaya ve anlatmaya çalışacaktır. Bu doğrultuda, ulus inşası sürecinde ve sonrasında kadınların orduya katılımının; değişen devlet hedefleri ve ulusal çıkarlar ve stratejiler de dahil olmak üzere tarihsel bağlamda İsrail ordusunun dağınık yapıdan organize yapıya doğru örgütlenmesiyle nasıl şekillendiği gösterilecektir. Bu tezde hem iç hem de dış ataerkil düzenin ordudaki yansıması, toplumsal cinsiyete dayanarak atfedilen askeri rollerin hizmet gereklilikleri ve nitelikleri açısından gösterilecek ve kadınların ulusal çıkarlar ve sözde eşitlik kisvesi altında, ikincil rollerde, çoğunlukla 'kadın işi' olarak tanımlanan savaşçı olmayan pozisyonlarda, konumlandırılarak orduda nasıl araçsallaştırıldıkları sunulacaktır.