Yargılayıcı olmayan bir ortam için sanat terapisini kullanmak: Duygusal ifadeyi kolaylaştırmak ve iyileşmeyi desteklemek

Bu tez, büyük bölümünü gözlerimi kapalı tutarak çizerek oluşturduğum Gözlerimi Kapattığımda Ne Görüyorum adlı sanat sergisi çalışmamı desteklemektedir. Ana külliyat, sanata nasıl yaklaştığımı ve başta tedaviye dirençli depresyon olmak üzere, baş ettiğim zihinsel hastalıkları iyileştirme çabamı anlatıyor. Bu süreçte sanatı terapötik bir araç olarak kullanmaktayım. Tezim sanatın faydalarını analiz ederken sanatsal ifade için yargılayıcı olmayan bir alan yaratmayı hedefliyor. Sanat, terapötik faydalarının yanı sıra, hem benliğin araştırılması, hem de analiz için veri sağlayan bir araştırma aracı olabilmekte. Bu durumda incelenmekte olan veriler, mümkün olduğunca her gün faaliyet gösterilen ritüelistik bir çizim anlayışıyla üretilen karalamalarımdır. Bu çizimler ruh hallerini duyguya dayalı sözcüklerle adlandırmaktansa, daha çok zihnin içeriğinin bilinçaltı düzeyde sanatsal bir şekilde yansıtılmasını sağlıyor. Tezim, yargılayıcı sanat eleştirisine karşı durarak bunun yerine özgürce kendini ifade etmeye ve öz keşfe odaklanmakta. Teorik arka plan olarak Jungcu psikanalitik yaklaşım, Carl Rogers'ın insancıl kuramı ve Deleuze ile Guattari'nin şizoanaliz yöntemi seçilmiştir.