Yirminci yüzyıl sonrası bölgesel bütünleşme teorileri: Uluslararası sistemde yeni aktörler ve egemen ulus-devletin değişen yapısı

Uluslararası Politika, İktisat ve Uluslararası Ekonomi bilimlerinin kesişim alanlarından neşet eden Uluslararası Ekonomi Politik içerisindeki geleneksel ve modern yaklaşımlar, bütünleşme ya da entegrasyonlarla ilgili akademik-bilimsel çalışmaları da doğrudan etkilemiştir. İki Büyük Dünya Savaşından sonra, Bütünleşme alanındaki ilk çalışmalar Federalizm ve Uluslararası Örgütlenme bağlamında gelişim göstermiştir. Hemen akabindeki süreçte ise, bu alandaki teorik çalışmalar daha derinlik kazanmış; alanda, Uluslararası İlişkilerdeki idealizm-realizm tartışmasının bir uzantısı olarak değerlendirilen "Yeni-işlevselciliğe karşı Hükümetlerarasıcılık" tartışması ağırlık kazanmıştır. 1980'li yıllardan bu güne değin de Uluslararası İlişkilerde de gündemde olan "Rasyonalizme karşı Konstrüktivizm" tartışması, Bütünleşme teorilerini kuramsal temelde araştıran bilim adamlarını etkisi altına almıştır. Bu çalışmanın en temel amacı 20. yüzyıl sonrası Bütünleşme Teorileri hakkındaki kuramsal çabaların genel bir değerlendirmesini yapmak ve egemen ulus-devletin meydana gelen bu bütünleşme yaklaşımları sonucunda nasıl bir evrim geçirmekte olduğunu ortaya koymaktır. Çalışmada bütünleşme teorilerinin uygulanmasında izlenecek stratejilerin de değerlendirilmesi yapılarak hukuki açıdan ortaya çıkan yeni yaklaşımlar irdelenmektedir. Sonuçta Uluslararası Ekonomik ve Politik sistemin, tüm bu bütünleşme çabaları sonucunda ciddi bir yapısal değişim içerisine girdiği ve Uluslararası aktörler bağlamında yeni Uluslarüstü oluşumlara gebe olduğu ortaya konmaktadır. Anahtar kelimeler: Bölgesel Bütünleşme (entegrasyon), Karşılıklı Bağımlılık, Federalizm, İşlevselcilik, Yeni-işlevselcilik, Hükümetlerarasıcılık.