Zorunlu göç yaşamış göçmenlerde suç mağduriyet korkusu ile gruplararası temas ve gruplararası kaygı düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma, Türkiye bağlamında zorunlu göç yaşamış göçmenlerin suç mağduriyeti korkusu ile gruplararası temas ve gruplararası kaygı düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Küresel çapta 120 milyondan fazla insanı etkileyen zorunlu göç olgusu, Türkiye'yi 3,6 milyonu aşan Suriyeli sığınmacı ve çeşitli göçmen gruplarıyla bu hareketliliğin merkezine yerleştirmiştir. Araştırma, göçmenlerin yeni bir toplumda karşılaştıkları güvenlik algısı, sosyal uyum ve psikolojik iyi oluş gibi çok boyutlu sorunları, suç korkusu ekseninde ele almaktadır. Araştırmanın örneklemini; İstanbul, Adana, Gaziantep, Osmaniye, Van ve Antalya gibi göçmen yoğunluğunun yüksek olduğu illerde yaşayan Suriye, Irak, Afganistan, Ukrayna ve İran dahil 15 farklı ülkeden gelen 962 zorunlu göçmen oluşturmaktadır. Nicel araştırma yöntemi ve ilişkisel tarama modelinin benimsendiği çalışmada veriler; Demografik Bilgi Formu, Suç Korkusu Ölçeği, Gruplararası Temas Ölçeği ve Gruplararası Kaygı Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Toplanan veriler SPSS yazılımı aracılığıyla betimsel istatistikler, korelasyon ve regresyon analizleri ile test edilmiştir. Araştırma bulguları, suç mağduriyeti korkusunun bireysel, sosyal ve çevresel faktörlerle şekillenen karmaşık bir olgu olduğunu ortaya koymuştur. Cinsiyet değişkeni açısından bakıldığında, kadın göçmenlerin erkeklere kıyasla anlamlı derecede daha yüksek suç korkusu ve mağduriyet risk algısı bildirdikleri tespit edilmiştir. Ayrıca, geçmişte doğrudan veya dolaylı suç mağduriyeti deneyimi yaşayan bireylerin güvenlik kaygılarının çok daha yüksek olduğu gözlenmiştir. Demografik analizlerde medeni durumun bir etkisi olduğu; özellikle eşi vefat etmiş veya boşanmış bireylerin yalnız yaşamanın getirdiği güvensizlik nedeniyle daha fazla korku yaşadıkları görülmüştür. Çalışma durumu açısından ise ev kadınlarının, daha içe kapanık sosyal çevreleri ve kamusal alandaki kısıtlı hareketlilikleri nedeniyle en yüksek korku düzeyine sahip grup olduğu belirlenmiştir. Buna karşın, eğitim düzeyi ve Türkiye'de geçirilen sürenin suç korkusu üzerinde anlamlı bir farklılık yaratmadığı saptanmıştır. Gruplararası ilişkiler bağlamında, temasın niceliği (sıklığı) arttıkça gruplararası kaygının da arttığı yönündeki bulgu, literatürdeki genel eğilimden farklılaşarak dikkat çekici bir sonuç sunmaktadır. Bu durum, temasın her zaman olumlu sonuçlar doğurmadığını; özellikle zoraki veya çatışmalı etkileşimlerin korkuyu pekiştirebildiğini göstermektedir. Bu bulgular ışığında bu çalışma, göçmenlerin toplumsal entegrasyonunu desteklemek için cinsiyet duyarlı ve eşitlikçi politikalara ihtiyaç olduğunu vurgulamaktadır. Elde edilen bulgular, suç korkusunun sosyal bağlam ve kültürel dinamiklerle ilişkisini ortaya koyarak hem akademik literatüre hem de politika yapım süreçlerine özgün bir katkı sunmaktadır. Gelecekte buna benzer yapılacak çalışmalar bu alanda literatürü zenginleştirecektir.