36
Arşivlenen Tez
0
DOI Atanmış
0%
DOI Oranı
Anabilim Dalı
Boyun diseksiyonu sırasında spinal aksesuar sinirin korunduğu olgularda intraoperatif sinir monitörizasyonu sonuçları ile ameliyat sonrası omuz fonksiyonlarının karşılaştırılması
Amaç: Spinal aksesuar sinirin (SAS) korunduğu olgularda ameliyat esnasındaki sinir monitörizasyonu sonuçlarının ameliyat sonrası omuz fonksiyonları ile karşılaştırılması.Yöntem: Çalışmaya baş boyun kanseri nedeni ile opere edilerek SAS'ı korunan 17 hastanın 20 boynu dahil edilmiştir. Tüm hastalarda SAS ilk tanındığı aşamada ve operasyonun bitiminde gözlenebilir elektromyografi (EMG) amplitüdü oluşturan uyaranların eşik değerleri ve bir miliamper şiddetinde uyarana karşı oluşan EMG yanıtlarının amplitüdleri kaydedilmiştir. Ameliyat esnasında anlamlı eşik ve amplitüd değişikliği saptanan hastalar belirlenmiştir. Omuz fonksiyonları nörofizyolojik olarak ameliyat sonrası 1. ayda yapılan EMG ile; klinik olarak ise ameliyat sonrası 1. ve 2. aylarda Constant-Murley omuz skorlamasından (CMOS) elde olunan objektif parametrelerin yanı sıra, subjektif yakınmalar açısından da Groningen aktivite kısıtlılık skalası (GAKS) ile değerlendirilmiştir.Bulgular: Ameliyat sonrası 1. ve 2. ayda yapılan klinik değerlendirmelerde CMOS ve GAKS'larında hastaların tümünde ameliyat öncesi döneme göre omuz fonksiyonlarında anlamlı bozulma saptanmıştır (p ? 0.05). Ameliyat sonrası 1. ayda yapılan EMG tetkikinde incelenen omuzların %5'inde normal EMG bulguları saptanırken, %30'unda ılımlı nörojenik etkilenme (INE), %50'sinde parsiyel aksonal dejenerasyon (PAD), %15'inde ise total aksonal dejenerasyon (TAD) saptanmıştır. İnraoperatif nöromitörizasyon ile amplitüd kaybı ve eşik yüksekliği saptanan ve saptanmayan boyun gruplarının kendi içlerinde yapılan değerlendirmelerinde; amplitüd kaybı ve eşik yüksekliği saptanmayan grupta GAKS bazında ameliyat sonrası 2. ayda düzelme tespit edilmiştir (p ? 0.05). Amplitüd kaybı ve eşik yüksekliği saptanan ve saptanmayan gruplar arasında yapılan karşılaştırmalarda ise CMOS'da elde edilen omuz fonksiyonlarındaki objektif bozulmaların amplitüd kaybı ve eşik yüksekliği saptanmayan grupta, saptanan gruba göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha az olduğu belirlenmiştir (p ? 0.05).Sonuç: SAS korunmasına rağmen hastaların tümünde ameliyat sonrasında omuz fonksiyonlarında bozulma gözlenmektedir. İntraoperatif nöromonitörizasyonun postoperatif omuz fonksiyonlarını öngörmede ek katkı sağlayabileceği tespit edilmiş olup bu konuda daha uzun izlem sürelerini içeren ek çalışmaların yapılmasına ihtiyaç duyulduğu sonucuna varılmıştır.Anahtar kelimeler: Aksesuar sinir, intraoperatif nöromonitörizasyon, boyun diseksiyonu, omuz fonksiyonları
Retronazal koku eşik değerlerinin belirlenmesi
Amaç ve Hipotez Bu çalışmamızda normozmik ve hipozmik bireyler için retronazal koku eşik değerlerinin normatif verilerin oluşturulması ve retronazal koku eşik testinin normozmik/hipozmik ayırt ediciliğinin belirlenerek geçerliliğinin test edilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem Nisan 2017 ve Ekim 2017 tarihleri arasında Dokuz Eylül Üniversitesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı Rinoloji Laboratuarı'nda ortonazal koku fonksiyonu Sniffin' Sticks koku testi ile değerlendirilen 20 normozmik ve 20 hipozmik olgu çalışmaya dahil edildi. Sniffin' Sticks testi öncesinde olguların detaylı kulak burun boğaz muayeneleri yapılarak koku duyusunu olumsuz etkileyen patoloji saptanan olgular çalışma dışı bırakıldı. Sniffin' Sticks koku eşik değerleri, koku ayırt etme, koku tanımlama ve TDI puanları kaydedildi. Retronazal koku eşik değeri testi için daha önce kliniğimiz Rinoloji Laboratuar'ında %99'luk feniletil alkol (PEA)'dan 2:1 dilüsyon değerlerinde hazırlanmış olan konsantre solüsyonlar ve sudan oluşan 13 setlik test bataryası kullanıldı. Her sırada her bir konsantrasyon su kontrolü ile değerlendirilmiş ve eğer doğru cevap verilmezse bir üst sıraya geçilerek aynı işleme devam edildi. Ard arda dört doğru cevabın verildiği değer hastanın retronazal koku eşik değeri olarak belirlendi. Bulgular Analiz sonuçlarına göre, yaşın retronazal koku eşik değerini etkilediği (p<0,001), cinsiyet, sigara ve alkolün ise retronazal koku eşik değerini etkilemediği bulundu (p>0,05). Normozmik olgular ile hipozmik olguların Sniffin' Sticks testi eşik, ayırt etme, tanımlama ve TDI puanları, retronazal eşik değerleri karşılaştırıldığı zaman normozmik grup puanları, hipozmik grup puanlarından istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde büyük bulundu (p<0,001). Normozmik grupta Sniffin' Sticks TDI puanları ile retronazal koku eşik değerleri arasında iyi derecede korelasyon saptanırken (p<0,001, r:0,67); hipozmik grupta Sniffin' Sticks TDI puanı ile retronazal koku eşik değerleri arasında çok iyi derecede korelasyon saptandı (p<0,001, r:0,81). Aynı zamanda ROC analizi sonucunda retronazal koku eşik testinin normozmik ve hipozmik ayırt ediciliğinin duyarlılığının %95 ve özgüllüğünün ise %100 olduğu bulundu. Tanı değer noktası ise 8,5 olarak belirlendi. Sonuç Bir psikofizik koku testi olan ve oral uyaran kullanılarak uygulanan retronazal koku testinin, normozmik ve hipozmik durumları birbirinden ayırt etmek için kullanılmasının mümkün olduğu bu çalışmada gösterildi. Retronazal koku eşikleri koku duyusunun değerlendirilmesinde kullanılabilecek ek bir yöntemdir. Gelecekteki çalışmalarda, farklı durum ve hastalıklardaki retronazal koku eşik değerlerinin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.
Nonilfenolün ratlarda işitmeye olan etkileri
Nonilfenol (NF) endüstride yaygın olarak kullanılan, çevremizde yoğun olarak karşılaştığımız toksik, karsinojenik, östrojenik ve nörotoksik etkisi olan, insan ve hayvan sağlığı için tehlike yaratabilecek nitelikte olduğu gösterilmiş kimyasal bir maddedir (1,2). Nörotoksik etkileri bilinmekle birlikte nonilfenolün işitme üzerine etkisi ile ilgili bizim bilgilerimize göre bugüne kadar literatürde herhangi bir çalışma yayınlanmamıştır. Bu çalışmadaki amacımız nonilfenolün işitme üzerine olumsuz etkisinin olup olmadığını araştırmaktır. Çalışmaya 50 rat dahil edildi. 50 rat her grup 10 rat içerecek şekilde beş gruba ayrıldı. (Grup 1 kontrol, grup 2 etanol, grup 3, 4 ve 5 ise farklı dozda NF verilen gruplardı). Kontrol grubuna (grup 1) standart rat yemi ve su verildi. Etanol grubuna (grup 2) 6 hafta boyunca her gün etanol aerosol olarak rat başına günde 1 ml olacak şekilde verildi. Grup 3, 4 ve 5'e ise etanol içinde çözünen NF; sırasıyla 0,1 µg/ml, 10 µg/ml ve 1000 µg/ml derişiminde olacak şekilde hazırlandı ve uygulandı. Çözeltiler kafeslere rat başına günde 1 ml, 6 hafta boyunca aerosol olarak verildi. Altıncı haftanın sonunda ratların "distortion product otoakustik emisyon" (DPOAE) ölçümleri yapıldı. DPOAE ölçümü sonucunda, kontrol grubu ile etanol grubu "signal to noise" (SNR) değerleri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark izlenmedi (p>0,05). Ancak kontrol grubu ile NF grupları SNR değerleri karşılaştırıldığında 4000 ve 6000 Hz frekanslarda istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0.05). Etanol grubu ile NF grupları SNR değerleri karşılaştırıldığında 4000 ve 6000 Hz'deki frekanslarda istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p < 0.05 ). Sonuç olarak çalışmamızda NF'nin ratlarda işitme üzerine olumsuz etkisinin olduğunu saptadık. Bununla birlikte meydana gelen işitme kaybının doz bağımlı olmadığını bulduk (p>0.05). Ratlarda işitme kaybına neden olan NF' nin insanlarda da işitme üzerine etkisinin olup olmadığını araştırmak için daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Septum deviasyonu ve kontralateral alt konka hipertrofisi olan hastalarda uygulanan konka submuköz rezeksiyonunun nazal hava yolu üzerine etkisi (prospektif klinik çalışma)
Burnun birincil fonksiyonu solunumdur ve burun tıkanıklığı da en yaygın rinolojik yakınmadır. Burun tıkanıklığı olan hastalarda saptanan en sık nedenler septum deviasyonu ve alt konka hipertrofisidir. Bu patolojilerin tanısında günümüzde en sık kullanılan objektif nazal hava yolu testleri akustik rinometri (AR) ve rinomanometri (RM)'dir.Burnun nazal hava pasajı olmak dışında koku alma, koruma, temizleme ve havanın ısısı ile neminin ayarlanması gibi diğer önemli fonksiyonları da vardır. Burun tıkanıklığının nedenleri arasında sayılan alt konka patolojilerini tedavi etmeyi hedefleyen cerrahi girişimlerin siliyer aktivite üzerine etkilerinin objektif olarak gösterilmesi, cerrahi sonuçların yarar oranının belirlenmesi açısından gereklidir.Çalışmamızda, septum deviasyonu olan hastalarda septoplasti ile birlikte kompanzatuvar kontralateral alt konka hipertrofisinin tedavisi için alt konka submuköz rezeksiyonu uygulanmıştır. Alt konkaya uygulanan bu cerrahi işlemin nazal obstrüksiyonun tedavisindeki etkinliğinin AR ve RM kullanılarak objektif ölçümlerle ortaya konulması ve konka cerrahisinin nazal siliyer fonksiyon üzerindeki etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır.Çalışmaya septum deviasyonu ve kompanzatuvar kontralateral alt konka hipertrofisi saptanan 42 hasta alındı. Tüm hastalara fonksiyonel septoplasti yapıldı. Randomize olarak seçilen 21 hastaya septal cerrahi ile eş zamanlı olarak hipertrofik alt konkanın tedavisine yönelik submuköz rezeksiyon uygulandı.Objektif nazal hava yolu değerlendirilmesi için hastalara preoperatif dönemde AR ve RM testleri uygulanarak nazal kavite kesitsel alanı ve nazal hava yolu volümleri belirlendi. Aynı testler postoperatif olarak 1., 3. ve 6. aylarda tekrarlandı. Konka cerrahisi uygulanan grupta konkanın mukosiliyer transport fonksiyonunda değişiklik olup olmadığının anlaşılabilmesi için preoperatif olarak, tüm hastaların nazal siliyer fonsiyonları, sakkarin taşınma zamanı testi kullanılarak hesaplandı.Elde edilen sonuçlar karşılaştırıldığında septum deviasyonu ile birlikte bulunan konka hipertrofisinde septoplasti ile birlikte hipertrofik konkanın küçültülmesine yönelik yapılan submuköz rezeksiyon nazal hava yolu kesitsel alanında istatistiksel olarak anlamlı artış sağlamıştır. Sonuç olarak, hipertrofik alt konkanın submuköz rezeksiyonunun nazal obstrüksiyonun yeterli tedavisi için gerekli olduğu, ayrıca nazal siliyer fonksiyon üzerine olumsuz bir etkisi de bulunmadığı ortaya konulmuştur.Anahtar kelimeler: Septum deviasyonu, alt konka hipertrofisi, akustik rinometri, rinomanometri
Kronik otitis medialı olgularda preoperatif bilgisayarlı tomografi bulgularının operasyon bulguları ile değerlendirilmesi
Tıbbi tedaviye rağmen 3 ay boyunca kesilmeyen akıntıyla birlikte olan ya da olmayan kulak zarı perforasyon durumuna kronik otitis media (KOM) denir. KOM'da cerrahinin amaçları, orta kulak boşluklarındaki enfeksiyonu ortadan kaldırmak, işitmeyi korumak, mümkünse iyileştirmek ve perforasyonu kapatıp kuru ve güvenli bir kulak elde ederek rekürrensleri önlemektir.Bu çalışmanın amacı, Afyon Kocatepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı'nda Şubat 2006-Şubat 2008 tarihleri arasında kronik otitis media nedeniyle açık veya kapalı teknik timpanomastoidektomi planlanan 70 hastanın preoperatif temporal kemik bilgisayarlı tomografi (BT) bulgularıyla operasyon bulgularını karşılaştırmaktır.Tüm hastaların yaş ve cinsiyet durumu kaydedildikten sonra ayrıntılı KBB muayenesi ve odyolojik değerlendirmesi yapıldı. Cerrahi tedavi planlanan hastalardan Afyon Kocatepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Radyoloji Anabilim Dalı'nda 6 sıralı spiral tomografi cihazı (Philips Brilliance, Hollanda) ile yüksek çözünürlüklü temporal kemik kesitleri alındı. Tüm incelemeler aksiyel planda yapılırken, değerlendirme sırasında gerekli görülen olgularda aksiyel 3-boyutlu hacim taraması yapılarak koronal reformat kesitler elde edildi. Çalışma öncesi yapılan değerlendirme listesinde bulunan orta kulakta yumuşak doku varlığı, mastoidde yumuşak doku varlığı, mastoid havalanma paterni, sinüs timpanide yumuşak doku varlığı, kemikçik zincir erozyonu, fasiyal kanalda dehissans, labirentin kanal dehissansı, dural açıklık ve sigmoid sinüs duvar erozyonu kriterlerinin karşılaştırılması planlandı.Yukarıda belirtilen kriterler dikkate alınarak rapor edilen BT inceleme sonuçları ve hastaların operasyon bulguları kaydedildi. Bulgular kullanılarak belirtilen her bir kriter için duyarlılık (sensitivite), özgüllük (spesifite), pozitif prediktif değer ve negatif prediktif değer hesaplandı.Çalışmaya alınan 70 olgunun 35'i (%50) erkek, 35'i (%50) kadın idi. Yaş aralığı 4-64 olan olguların yaş ortalaması 30,6±14,4 idi. Olguların 35'inde (%50) kronik otitis mediaya kolesteatom eşlik ederken, 35'inde (%50) eşlik etmiyordu.Kronik otitis medianın preoperatif değerlendirmesinde temporal BT'nin, sigmoid sinüs duvar erozyonunu, mastoid pnömatizasyon paternini, orta kulak ve mastoid kavitedeki yumuşak dokunun varlığını saptamada sırasıyla %100, % 97, % 93 ve %90 oranında, kemikçik zincir erozyonu ve sinüs timpanideki yumuşak dokunun varlığını saptamada sırasıyla %79 ve %67 oranında, labirentin dehissans ve fasiyal sinir dehissansı saptamada sırasıyla %50 ve %46 oranında ve dural açıklığı saptamada %36 oranında duyarlı olduğu saptandı. Temporal BT'de kemikçik zincir erozyonu, sinüs timpanide yumuşak doku varlığı, fasiyal sinir ve labirentin dehissans, dural açıklık, sigmoid sinüs duvar erozyonu gibi bulgulara peroperatif yüksek oranda kolesteatomlu KOM eşlik ettiğinden, temporal BT'de orta kulak ve mastoid kavitede yumuşak doku varlığıyla birlikte, yukarıda belirtilen bulguların eşlik etmesi kolesteatomlu KOM'u akla getirmelidir.Sonuç olarak, günümüzde bilgisayar donanımı teknolojisindeki gelişmelere paralel ilerleyen, yüksek çözünürlüklü görüntü kalitesi ve 3 boyutlu görüntü gibi avantajları nedeniyle kronik otitis medianın preoperatif değerlendirilmesinde spiral bilgisayarlı tomografinin, peroperatif olası komplikasyonları en aza indirmede, hastayı operasyon hakkında bilgilendirmede ve medikolegal açıdan faydalı olduğu kanaatine varıldı.
İdiyopatik sensorinöral tinnituslu hastalarda intratimpanik steroid tedavisi öncesi ve sonrası vestibüler sistemin bitermal kalorik test ile değerlendirilmesi
Tinnitus, dışarıdan bir uyarı olmadan sesin algılanması anlamına gelir.Tinnitusun görülme sıklığı, tinnitusun tanımlama şekline ve örnek alınantopluluğa bağlı olarak %3 ile %30 arasındadır. Tinnitus tedavisinde birçok değişiktedavi modalitesi denenmiştir. Bu çalışmada amaç, seçilmiş idiyopatiksensorinöral tinnituslu olgularda vestibüler sistem tutulumunun bitermal kaloriktest ile araştırılması, intratimpanik kortikosteroid tedavisinden faydalanmaoranının saptanması ve intratimpanik steroid tedavisinin vestibüler sistemeetkilerinin bitermal kalorik test ile ortaya konmasıdır.2006-2008 tarihleri arasında Afyon Kocatepe Üniversitesi Tıp FakültesiAraştırma Hastanesi Kulak Burun Boğaz polikliniğine tinnitus şikayetiylebaşvuran 18-75 yaşları arasındaki hastalar değerlendirildi. Vakaların seçimindecinsiyet ve sosyal seviye farkı gözetilmedi. Çalışmaya en az 6 aydır medikaltedaviye rağmen tinnitus şikayeti devam eden, kulak burun boğaz muayenesinormal olan; ancak tinnitusa neden olabilecek Meniere hastalığı, objektif tinnitusnedenleri ve otoskleroz gibi kulak patolojisi olmayan, kontrol altına alınmışhipertansiyon ve diabet dışında sistemik bir hastalık ve bilinen bir nöropsikiyatrikhastalığı olmayan olgular dahil edildi.Bu kriterlere göre çalışmaya 23 hasta alındı. Her hastaya etyoloji, ayırıcıtanı ve takip açısından ayrıntılı tıbbi öykü ve KBB muayenesi ardından tam kansayımı, rutin biyokimyasal tetkikler, saf ses odyogram ve timpanogram gibiodyolojik testler, gerekli görülen hastalarda internal akustik kanal manyetikrezonans incelemesi yapıldı. Tedavi öncesi ve sonrasında tüm hastaların vestibulersistemini değerlendirebilmek için bitermal kalorik test uygulandı. Hastalarıntedavi öncesi ve sonrası tinnitus şiddeti vizüel analog skorlama (VAS) skalası iledeğerlendirildi. Bu skalaya göre 2 puan veya daha fazla iyileşme, tinnitus düzelmekriteri olarak belirlendi. Birer hafta ara ile toplam 3 kez enjeksiyon işlemitekrarlandı. Tedavi sonrası erken dönem 1. ayda ve geç dönem 6. ayda tinnitusşiddeti VAS skalası ile değerlendirildi. Üç haftalık enjeksiyon protokolütamamlandıktan bir hafta sonra bitermal kalorik test tekrar edildi. Kanal parezisi64ve yön üstünlüğü hesaplaması için Jongkees Maas ve arkadaşları tarafındanoluşturulan formül kullanıldı.Çalışmaya alınan 23 hastanın 14'ü (%60) kadın ve 9'i (%40) erkekti. Yaşortalaması 48.43 (yaş aralığı 20-72) idi. Hastaların tinnitus süreleri 6 ay ile 20 yılarasında değişmekteydi. Değerlendirmeye alınan tüm hastalarda yapılan odyolojiktetkiklerde saf ses ortalaması 36,46 dB bulundu (10 dB-91 dB). Subjektif tinnitusskorları tedavi başlangıcı ve sonunda belirlenen VAS skalası ile incelendi. Tedavisonrası 1. ay VAS skalasında skorlardaki azalma 23 hastanın 10'unda (%43)saptandı. Bu sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.008). Hastalarıngeç dönem (6. ay) takiplerinde VAS skorlarındaki düzelme 23 hastanın 7'sinde(%30) saptandı ve istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.017).Tüm hastalara tedavi öncesi uygulanan bitermal kalorik test ile hiçbirhastada kanal parezisi veya yön üstünlüğü saptanmadı. Tedavi sonrası bitermalkalorik test bir hafta içerisinde tekrarlandı ve sıcak ve soğuk yanıtlardakideğişiklikler istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05).Sonuç olarak, çalışmamızda idiyopatik tinnituslu hastalarda bitermalkalorik test ile vestibüler sistemde patoloji saptanmadı. İntratimpanik steroidtedavisinin bitermal kalorik test sonuçlarına göre vestibüler sistem üzerine etkietmediği saptandı. Tinnitus tedavisinde kullanılan İT steroid tedavisinin vestibülersistem üzerine olan etkilerini daha objektif değerlendirebilmek için ileri tanısalmetodlara ve daha fazla sayıda hastayla yapılacak çalışmalara gerek vardır.
Vestibüler migren ve vestibüler semptomu olmayan migren hastalarında vestibüler evoked myogenic potentials (VEMP) ve video head impuls testlerinin (VHIT) karşılaştırılması
GİRİŞ VE AMAÇ: Migren hastalarının bazılarında vestibüler semptomlar görülürken bazılarında denge sorunları ile karşılaşılmamaktadır. Migrende görülen vestibüler semptomlların fizyolojik temeli ve neden bazı hastalarda görülüp bazılarında görülmediği günümüze kadar anlaşılamamıştır. Vestibüler migrenli hastalarda her Migren atağı sırasında vestibüler semptomların olmaması, teşhisin geç kalmasına veya teşhis konulamamasına neden olur. Çalışmamızın amacı, bir grup vestibüler migren hastasında ve vestibüler fonksiyon ve duyarlılığı normal migrenli hasta grubunda Vestibüler Evoked Myogenic Potentials (VEMP) ve Video Head Impuls Testlerini (vHIT) karşılaştırarak, bu testlerin ileride bize tanı amacıyla kullanılıp kullanılamayacağını göstermektir. YÖNTEM: Vertigo polikliniğimizde Neuhauser kriterlerine göre vestibüler migren tanısı konan hastalar ve yine Nöroloji kliniği tarafından takipli vestibüler semptomu olmayan migren hastalarına VEMP ve vHIT testleri uygulanması planlandı. Çalışmaya 3 aylık sürede 18-55 yaş aralığında toplamda 31 adet vestibüler migren ve 31 adet takipli migren hastası katıldı. Hastalara otoskopik, vestibüler muayene sonrası odyometrik inceleme yapıldı. Dahil edilme kriterlerine uyan hastalara c-VEMP ve vHIT testleri uygulandı. BULGULAR: vHIT sonuçları değerlendirildiğinde sağ ve sol kulakta yalnızca posterior kanal vestibulo-okuler refleks (VOR) kazançları gruplar arasında anlamlı izlendi. Patolojik VOR sayıları migren grubunda sayısal olarak daha fazla olmasına rağmen istatistiksel olarak anlamlı değildi. c-VEMP sonuçları kıyaslandığında dalga yokluğu, kulaklar arasında ve migren grubu ile vestibüler migren grubu arasında istatistiksel anlamlı fark taşımıyordu. Bunun haricinde P1 ve N1 dalga latansları ile P1-N1 interpik amplitüdleri ile amplitüd asimetri oranları da gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı görülmedi. SONUÇ: Posterior kanal VOR kazancı migren grubunda vestibüler migren grubuna göre istatistiksel olarak daha düşük saptansada, vHIT ve VEMP testinin migren ve vestibüler migren ayrımının yapılmasında yetersiz kaldığı sonucuna varıldı.
Ani idiopatik işitme kaybı olan hastalarda serum salusin alfa ve serum salusin beta seviyelerinin değerlendirilmesi
Giriş ve Amaç: Ani işitme kaybı (A.İ.K.) için ateroskleroz kötü prognostik faktör olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmada yeni bulunan markerlar olan serum Salusin alfa ve Salusin beta değerlendirilerek A.İ.K. patogenezinde aterosklerozun öneminin araştırılması planlandı. Aynı zamanda hastaların lipit profili, sigara kullanımı, B.K. İ., bel çevresi gibi ateroskleroz için risk faktörlerinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: A.İ.K. tanılı 15-70 yaş arası 35 hasta dahil edildi. Kontrol grubuna ise otoskopik muayenesi ve işitme seviyesi normal olan 30 hasta dahil edildi. A.İ.K. olan hastalar hospitalize edilerek rutin uyguladığımız tedavi şeması uygulandı ve ateroskleroz için risk faktörleri olan sigara kullanımı, B.K.İ. lipit profili ve serum salusin alfa ve salusin beta seviyeleri değerlendirildi. Bulgular: Salusin alfa ortalamasında her iki grup arasında anlamlı fark yokken, Salusin beta değeri A.İ.K. grubunda anlamlı yüksek bulundu. (p < 0,05) Gruplar arasında yaş, cinsiyet dağılımı, B.K.İ., T.K., T.G., HDL, LDL ortalamasında anlamlı fark elde edilmedi. Hastalık seyri değerlendirilirken kısmi ve tam iyileşme birlikte sayıldı. Böylece 35 hastanın %74,28' de (n: 26) iyileşme gözlenirken, %25,71 (n:9) hastada iyileşme olmadı. Salusin-α, salusin-b değeri, B.K.İ, bel çevresi, sigara, ortalama kan basıncı, vertigo tinnitus varlığı, ortalama başvuru süresi, odyometri tipi ve başlangıç seviyesinin prognoza etkisi gösterilmedi. Sonuç: Ateroskleroz patogenezinde önemi olan Salusin-α, Salusin-b peptitlerinin A.İ.K. hastalarındaki değerleri araştırıldı ve hastalık seyrine etkisi değerlendirildi. Bu çalışmayla birlikte bu peptitlerin A.İ.K. etiyolojisi araştırılırken biomarker olarak kullanılabileceği düşünülmektedir
Deneysel olarak oluşturulan akut travmatik orta kulak mukoza hasarının iyileşmesinde ve işitmede, biyolojik olarak emilebilen Poly(DL-Lactide ε-Caprolactone) (Vivosorb® ),Spongostan(Gelfoam ® / Gelfilm ®) ve Silikon Silastik Sheet (Silastic® ) etkisi: Histolojik ve otoakustik emisyon ile değerlendirilmesi
GİRİŞ VE AMAÇ: Bu çalışmada Vivosorb, Silastik ve Spongostan destek materyallerinin, hasarlı orta kulak mukozası iyileşmesi üzerine olan etkilerinin ortaya konması amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEM: Sıçanlar randomize olarak dört gruba (n:7) ayrıldı. Tüm gruplarda sıçanlara cerrahi öncesi işitmeyi değerlendirmek amaçlı DPOAE ve TOAE testleri uygulandı. Tüm gruplarda sıçanların orta kulak mukozalarına hasar verildi. Kontrol grubu, hasarlı orta kulak mukozasına destek materyali konulmadan deneye dahil edildi. Diğer gruplardaki sıçanların hasarlı orta kulak mukozasına vivosorb, spongostan ve silastik yerleştirildi. 28 günlük takip sonrası işitmeyi değerlendirmek amaçlı DPOAE ve TOAE testleri tekrar edildi. Sıçanların sakrifiye edilmesinden hemen sonra timpanik bullaları çıkarıldı. Histolojik tekniklerle hazırlanan kesitler, ışık mikroskobuyla değerlendirilmeye alındı. BULGULAR: Cerrahi işlem öncesinde ve sonrasında yapılan TOAE ve DPOAE testlerinde, gruplar kıyaslandığında anlamlı bir fark gözlenmedi. Her grup kendi içinde değerlendirildiğinde ise, TOAE testinde cerrahi sonrası anlamlı fark görülmezken, DPOAE testinde cerrahi sonrası anlamlı bir düşüş gözlendi. Spongostan grubunda, orta kulak mukozasında artmış fibrobilastik aktivite, enflamasyon ve neovaskülarizasyon gözlendi. Silastik, vivosorb ve kontrol grubunda ise fibrobilastik aktivite, enflamasyon ve neovaskülarizasyon açısından anlamlı bir fark gözlenmedi. SONUÇ: Bu çalışma vivosorbun ototoksik etkisinin olmadığını, biyouyumlu olduğunu ve emilebilir ideal destek meteryali olarak, orta kulakta adhezyonu önlemek amaçlı kullanılabileceğini göstermiştir.
Nazal septum perforasyonu modelinde trombositten zengin plazmanın (TZP), nazal septum perforasyonu ve septum mukozasında yara yeri iyileşmesi üzerine etkinliğinin araştırılması (Deneysel çalışma)
GİRİŞ VE AMAÇ: Bu çalışmada, deneysel olarak tavşanlarda septum perforasyon modelinde PRP' nin, nazal septal perforasyona ve septum mukozasındaki yara iyileşmesi üzerine etkilerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmada 14 adet erkek yeni zellanda tavşanı anterior rinoskopik muayenede septum patolojisi ve enfeksiyon bulgusu görülmedikten sonra iki gruba ayrıldı. Çalışma ve kontrol grubu tavşanlarına, anestezi uygulandıktan sonra kolumelladan yaklaşık 5mm posteriordan, sirküler 5mm çapında perforasyon oluşturuldu. Çalışma grubundaki tavşanlara kulak marjinal veninden kan, PRP (Platelet rich plasma) oluşturmak için alındı. PRP ve Kontrol grubu olarak salin 15 gün boyunca günaşırı uygulandı. Gruplar 15 günün sonunda sakrifiye edilerek septum kıkırdağı bütün halde çıkarıldı. Alınan materyaller, perforasyon alanları makroskopik incelendikten sonra histopatolojiye gönderildi. BULGULAR: Her iki grupta epitel dejenerasyonu, epitel rejenerasyonu, fibroblast proliferasyonu, kollajen miktarı, granülasyon dokusu miktarı, kapiller damar varlığı, akut ve kronik iltahap hücresi varlığı, kıkırdak rejenerasyonu, kıkırdak dejenerasyonu ve eozinofil miktarı, dev hücre varlığı ve perforasyonun makroskopik kapanma oranı parametreleri ölçülüp analiz edildi. Perforasyonun makroskopik kapanma alanları karşılaştırıldığında, PRP grubundaki perforasyonun kapanma oranının Salin grubuna göre anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır (p=0,048; p<0,05). Defektin kapanma bölgesinde, Epitel rejenerasyonu (p=0,021; p<0,05), Fibroblast proliferasyonu (p=0,046; p<0,05), kollajen yoğunluğu (p=0,021; p<0,05), Granülasyon dokusu (p=0,021; p<0,05) gibi parametreler PRP grubunda Salin grubuna göre anlamlı düzeyde yüksek saptanmıştır. Diğer parametrelerin değerlendirmesinde istatistiksel anlamlı fark bulunmadı(p>0.05). SONUÇ: PRP' nin yara iyileşme mekanizmaları üzerinden nazal septuma yönelik cerrahi esnasında ya da cerrahi sonrasında oluşabilecek septum perforasyonlarının önüne geçilmesi ve tamirinde, kolaylıkla uygulanabilir otolog kan ürünü olarak kullanılabileceğini düşünmekteyiz ANAHTAR SÖZCÜKLER: Nazal mukoza; PRP; septum perforasyonu; trombosit; yara iyileşmesi.
Lokal diklofenak sodyum uygulamasının ototoksik ve nörotoksik etkisinin incelenmesi
GİRİŞ VE AMAÇ: Diklofenak sodyum non-steroid antiinflamatuvar ilaçlar grubundandır ve anti-inflamatuar, analjezik ve antipiretik etkileri bulunur. Bu çalışmayla kolestatoma üzerine sitotoksik etkisi gösterilen diklofenak sodyumun orta kulağa uygulamasının ototoksik ve nörotoksik etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEM: Denekler ototoksisite değerlendirilmesi için serum fizyolojik uygulanan grup (negatif kontrol), diklofenak sodyum uygulanan grup (deney grubu), gentamisin uygulanan grup (pozitif kontrol) olmak üzere üçe ayrıldı. Ototoksisite, distorsiyon ürünü otoakustik emisyon ve işitsel beyin sapı cevabı ölçümleri kullanılarak ve histopatolojik inceleme ile değerlendirildi. Nörotoksisite değerlendirmesinde ise denekler serum fizyolojik grubu (negatif kontrol) ve diklofenak sodyum grubu(deney grubu) olarak ikiye ayrıldı. Nörotoksisite açısıdan denekler fonksiyonel ve histopatolojik olarak değerlendirildi. BULGULAR: Distorsiyon ürünü otoakustik emisyon testlerinde preoperatif ölçümlerde üç grup arasında anlamlı fark bulunmadı (p0.05). Postoperatif 3. gün ölçümünde üç grup arasında anlamlı fark varken (p<0.05) posthoc analizde ikili karşılaştırmalarda diklofenak ve gentamisin grubu arasında anlamlı fark bulunmadı (p0.05). Postoperatif 28. gün karşılaştırmasında üç grup arasında anlamlı fark bulundu (p<0.05). İşitsel beyin sapı cevabı ölçümlerinde diklofenak ve gentamisin grubunda zamanla eşikte anlamlı yükselme görülürken (p<0.05) serum fizyolojik grubunda anlamlı değişim görülmedi (p0.05). Ototoksisitenin histolojik analizinde sitoplazik vakuolizasyon, hücresel dejenerasyon, dilatasyon derecesi gentamisin grubunda diklofenak sodyum grubuna göre daha fazla bulundu (p<0.05). Apoptotik hücre ve nöral dejenerasyon skorunda gruplar arasında istatistiksel anlamlı fark izlendi (p<0.05). Nörotoksisitenin fonksiyonel ve histolojik analizinde ise iki grup arasında anlamlı fark yoktu (p0.05). SONUÇ: Çalışmamız verileri değerlendirildiğinde saf diklofenak sodyumun orta kulağa lokal uygulamasının ototoksik etkisi gösterilse de, nörotoksik etkisi olmadığı bulunmuştur. Kolesteatom dokusuna sitotoksik etkisi bilinen bu molekülün özellikle kullanılabilir işitmesi olmayan veya işitmesi feda edilebilecek olan ileri kolesteatom olgularda destekleyici tedavi olarak kullanılabileceği düşünülebilir. Anahtar Sözcükler: Diklofenak sodyum; distorsiyon ürünü otoakustik emisyon; işitsel beyin sapı cevabı; nörotoksisite; ototoksisite.
Ratlarda rekürren larengeal sinir yaralanması sonrası melatonin uygulamasının sinir rejenerasyonundaki etkisinin değerlendirilmesi
GİRİŞ VE AMAÇ: Rekürren laringeal sinir(RLS) hasarı anterior boyun cerrahisinde karşılaşılan önemli bir komplikasyondur. Tedavi sonrasında sinir iyileşmesi görülse de fonksiyonel sonuçlar pek de yüz güldürücü değildir. Sinir rejenerasyonu ile ilgili bir çok çalışma olmasına karşın kesin olarak etkili tedavi oluşturulamamıştır. Çalışmamızda; RLS kesisi sonrası sutürasyonun ve melatonin tedavisinin sinir rejenerasyonuna etkisini değerlendirmeyi amaçladık. YÖNTEM: Çalışmamız; 28 adet erkek Wistar Albino Rat kullanılarak yapılmıştır. Tüm deneklerin sol RLS kesisi yapılmıştır. Kesi sonrası sinir onarımı sadece birinci ve dördüncü grupta yapılmıştır. Üçüncü ve dördüncü gruba altı hafta boyunca günlük 10 mg/kg intraperitoneal melatonin verilmiştir. Tüm deneklerin işlem öncesi, sonrası, üçüncü hafta ve altıncı hafta transoral laringeal EMG uygulanmış ve vokal kord hareketleri larengeal muayene ile değerIendirilmiştir. Altı hafta sonunda tüm denekler sakrifiye edilerek alınan larenks ve trakea dokusu histolojik olarak incelenmiştir. BULGULAR: İşlem sonrası tüm deneklerde sol VKP izlendi. Altıncı haftada; birinci grupta üç ve dördüncü grupta dört denekte bilateral vokal kordları hareketli izlendi. Yapılan EMG ile üçüncü ve altıncı haftada en yüksek motor ünite potansiyeli amplitüd değeri dördüncü grupta kaydedilmiştir. Histolojik olarak dördüncü grupta diğer gruplara oranla schwann hücre sayısında artış, akson hasarında ve sitoplazmik vakuolizasyonda azalma görüldü. SONUÇ: Çalışmamızda laringoskopik muayene, elektrofizyolojik ve histopatolojik bulgular bize melatoninin, periferik sinir iyileşmesine katkı sağladığını göstermektedir.
Posterior kanal BPPV hastalarında epley manevrası öncesi ve sonrası servikal vestibüler miyojenik potansiyellerin karşılaştırılması
Amaç: İzole posterior kanal benign pozisyonel vertigo hastalığı, BPPV türleri içerisinde en sık karşılaşılandır. Hastalığın tanısında en değerli tanı aracı pozisyonel manevralardır. Ancak pozisyonel manevralar subjektiftir ve santral supressan ilaçlardan etkilenmektedir. Bu tezde hastalığın değerlendirilmesinde daha objektif bir test olan servikal vestibüler miyojenik potansiyel (cVEMP) kayıtlarının tedavi öncesi ve sonrası karşılaştırılarak değişimin ortaya konması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız Abant İzzet Baysal Eğitim ve Araştırma Hastanesi Kulak Burun Boğaz Kliniğinde odyoloji bölümünde yapıldı. sVEMP kayıtları için "Neurosoft, Neuro-Audio, Ivanova, Rusya" cihazı kullanıldı. Öncelikle VEMP cihazı yetkili teknik personel tarafından standartlara uygun olarak kalibre edildi. sVEMP kayıtları (clik uyaran) (0,1 ms, 9,1 Hz), 95 dB HL yoğunluğunda ve ortalama 100 averajlama ile elde edildi. Aktif elektrot SCM'nin orta 1/3'üne yerleştirilirken, referans elektrot ise supra-sternal çentik bölgesine yerleştirildi. Toprak elektrot ise alnın orta kısmına yerleştirilir. Kayıt elektrotlarının empedansı 5 KOhm'un altında tutuldu. Test sırasında her iki kulağa ayrı ayrı 95 db de clik ve tone-burst uyaran verilerek tedavi öncesi, tedaviden 1 saat sonra ve 1 hafta sonra ayrı ayrı incelenerek kayıt edildi. Sağlam ve hasta grubun P1, N1 latanslar ve amplitüd verileri istatiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: BPPV hastalarında tedavi öncesi hasta kulakların tone-burn uyarı verilirken P1 latansı 17,93± 3,01 msn, N1 latansı 23,20± 2,96 msn, P1-N1 amplitüd değeri 84,50± 32,22 olarak tespit edildi. Aynı grupta tedavi sonrası 1. saatte P1 latansı 15,96 ± 2,65 msn, N1 latansı 21,70 ± 2,54 msn P1-N1 amplitüd değeri 87,72 ± 33,73 olarak tespit edildi. Tone-burst uyaran ile yapılan kayıtlamada tedavi öncesi ve sonrası karşılaştırıldığında P1 ve N1 değerlerinde anlamlı değişiklik saptanırken, P1-N1 amplitüd değerinde anlamlı değişiklikle karşılaşılmadı. Aynı kayıtlama clik uyarı verilerek yapıldığında ise tedavi öncesi hasta kulakların P1 latansı 14,80 ± 3,84 msn N1 latansı 19,06 ± 3,77 msn P1-N1 amplitüd değeri 78,43 ± 27,84 olarak ölçüldü. Tedavi sonrası hasta kulaklarda P1 latansı 14,70 ± 3,58 msn, N1 latansı 19,90 ± 3,92 ve P1-N1 amplitüd değeri 79,05 ± 33,97 olarak ölçüldü. Clik uyaran ile yapılan kayıtlamada P1, N1 ve P1-N1 amplitüd değerlerinde tedavi öncesine göre anlamlı değişiklik saptanmadı. Sonuç: BPPV hasatlarında cVEMP testi düşük maliyetli kolay kullanımlı pratik ve objektiv bir test olarak kullanılabileceğini düşünmekteyiz. Ayrıca posterior kanal BPPV hastalarında tone-burst uyaranın, clik uyarana göre daha doğru sonuçlar verebileceğini düşünmekteyiz.
Biyolojik olarak emilebilen polimer film (Vivosorb ®) ve hyalouronik asit ester yamanın (Epifilm ®) akut kulak zarı yırtığının iyileşmesine etkisi: Deneysel çalışma
Giriş ve Amaç : TM perforasyonlarını kapatmak için birçok teknik ve materyal kullanılmıştır. Kağıt, ipek yama, gelfoam, mikropor strip, alloderm ve suda çözünebilir kitosan band daha önce yama işleminde kullanılan materyallerdir. Deneysel çalışmamızda Epifilm® ve Vivosorb® un sıçanlarda oluşturulan travmatik TM perforasyonlarındaki iyileşmeye olan etkisini klinik ve histolojik olarak değerlendirilmesini amaçladık. Gereç ve Yöntem : 14 adet sıçanın her iki kulağında TM posteroinferior kadranında 20-g iğne ucu ile perforasyon oluşturuldu. . Bu prosedür sonrası denekler iki gruba ayrıldı. Birinci grupta, perfore edilen sağ TM'lara Vivosorb® uygulandı. Ikinci grupta ise perfore edilen sağ TM lara Epifilm® uygulandı. Perfore edilen sol TM lar ise kontrol grubunu oluşturdu. Postoperatif 15. günde histopatolojik inceleme için alınan doku örnekleri ışık mikroskobu altında değerlendirildi. Bulgular: Postoperatif 15. günün sonunda kontrol grubu ve Vivosorb kullanılan grupta kapanma oranları % 85.7 (6/7) olarak gözlenirken Epifilm kullanılan grupta bu oran %100 (7/7) olarak belirlendi. Kontrol grubunda ortalama fibroblastik reaksiyon skoru 1,71±0,48 (+) olarak bulunurken Epifilm grubunda bu oran 0,57±0,53 (+) olarak belirlendi. Vivosorb grubunda ise ortalama fibroblastik reaksiyon skoru 2,14 ±0,37 (+) olarak tespit edildi. Kontrol grubunda ortalama neovaskülarizasyon skoru 0,57±0,53 (+) olarak değerlendirildi. Epifilm grubunda ise bu oran 0,14±0,37 (+) şeklindeydi. Vivosorb grubunda ortalama neovaskülarizasyon skoru 1,42 ±0,78 (+) olarak değerlendirildi. Sonuç : Çalışmamızda bir çok cerrahi prosedürde kullanılan Vivosorb'un iyileşmeyi olumlu yönde etkilediği saptanmıştır. . Ancak bu konuda yapılan yeterli çalışma olmadığı için bu sonucun başka çalışmalar ile desteklenmesi gereklidir.
Larenks displazilerine yaklaşım
GİRİŞ Bu çalışmanın amacı larenks displazisi olan hastalar için yönetim ve takip stratejisi belirlemektir. Displazi genel olarak larenks hastalıklarının önemli ve yeterince fikir birliği oluşmamış konularındandır. Displazi hastalarının histopatolojik görüntüleriyle klinik seyirleri arasında ilişki kurabilmek için önemli çabalar gösterilmektedir. Bu çalışmada WHO'nun tanımladığı displazi sistemine göre histopatolojik olarak sınıflandırılmış hastaların klinik takipleri ve locoregional kontrol oranları istatistiksel olarak karşılaştırıldı ve hastaların invaziv karsinoma dönüşme oranları saptandı. Ayrıca hastalara uygulanan tedavi yöntemlerinin etkinliği araştırılarak litaratürdeki alternatif tedavi şekilleri eşliğinde tartışıldı. YÖNTEM Çalışma grubu 2008 ile 2014 yılları arasında Sakarya Üniversitesi Eğitim Araştırma Hastanesi'nde opere edilen ve histopatolojik olarak displazi tanısı konulan 59 hastanın retrospektif olarak araştırılması sonucu oluşturulmuştur. Hastaların operasyon tarihleri, patolojik raporları ve laringoskopik kayıtları taranarak displazi durumları, takip süreleri ve yapılan operasyon yöntemi belirlendi. Hastalarda invaziv karsinoma dönüşüm olduysa bunun tamzamanı kaydedildi ve buna göre Kaplan Meier survive eğrisi çizildi. 59 hastanın 9'unda invaziv karsinom geliştiği gözlendi. 25 hafif displazi hastasının 2'inde, 16 şiddetli displazi hastasının 3'ünde ve 5 CIS(carsinoma in situ) hastasının 4 'ünde invaziv karsinom geliştiği gözlendi.Tanısı hiperplastik larenks lezyonu(parakeratoz, akantoz,hiperkeratoz) olan 13 hastanın hiç birinde invazif karsinom gelişimi gözlenmedi. Hafif displazi hastalarında 18,5 ayda, şiddetli displazi hastalarında ortalama 12 ayda, CIS hastalarında ortalama 6,7 ayda invaziv karsinom geliştiği görüldü. Hastaların operasyon yöntemlerine bakıldığında 38 hastaya parsiyel stribing ve takip, 21 hastaya total stribing ve takip yapıldığı görüldü. Takip sonuçlarına baktığımızda 38 parsiyel stribing hastasının 12 tekrar biopsi gerektirecek lezyon bulunurken bu sayı 21total stribing hastasında 13 idi. Yapılan tekrar biopsilerde 9 invaziv karsinom gelişen hastanın 7 tanesi daha önce parsiyel stribing biopsi hastaları iken bu sayı total stribing yapılan hastalarda sadece iki di. SONUÇLAR Karsinoma in situ hastalarının invaziv karsinoma dönüşüm bakımından diğer displazi hastalarına göre çok daha agresif olduğunu gözlemledik. Ayrıca şiddetli displazi hastalarınında hafif displazi hastalarına göre malign dönüşüm oranı anlamlı olarak yüksek değildi. Ve 3 grup arasında invaziv karsinoma dönüşüm zamanları arasında anlamlı fark vardı. Biopsi yöntemlerine baktığımızda parsiyel stribing ile biopsi yapılan hastaların tekrar biopsilerinde invaziv karsinom oranın yüksek olduğu görüldü.
Trombositten zengin plazmanın (TZP) septorinoplastide enflamasyon bulgularına etkisinin araştırılması
Amaç TZP, 30 yılı aşkındır içeriğinde yüksek oranda bulunan büyüme faktörleri ile yara iyileşmesinin hızlandırılmasında kullanılmaktadır. Son yıllarda antienflamatuar etkisi gündeme gelmiştir ve bu konuda yapılan çalışmalar kısıtlıdır. Çalışmamızda TZP'nin; kulak burun boğaz kliniklerinde sık uygulanan bir operasyon olan septorinoplastide (SRP) antienflamatuar bulgularına etkisinin incelenmesi amaçlandı. Metod Çalışmaya fonksiyonel ve estetik beklentileri olup, açık septorinoplasti (SRP) uygulanan 160 hasta dahil edildi. Hastalar, kontrol grubu ve Trombositten Zengin Plazma (TZP) grubu olarak iki gruba ayrıldı. Hastalardan operasyon öncesinde 30 cc venöz kan alındı. Kanlar iki ayrı santrifüj işleminden geçirilerek toplamda 3 cc TZP elde edildi. TZP grubundaki hastalara, SRP operasyonu sonunda osteotomi bölgelerine 3cc TZP uygulanırken kontrol grubundaki hastalara aynı miktarda serum fizyolojik uygulandı. Operasyondan sonraki 2., 8., 24. saatlerde, 3., 7. ve 10. günlerde hastaların; ağrı, periorbital ödem ve ekimoz değerleri kaydedildi. Ayrıca hastalara, operasyon öncesinde ve operasyon sonrası 3. ayda Rhinoplasty Outcome Evaluation (ROE) memnuniyet anketi uygulandı. Bulgular TZP grubunda, kontrol grubuna göre periorbital ödem derecesi 8., 24. saat ve 3. günde; ağrının değerlendirilmesinde 8. ve 24. saatte anlamlı olarak daha düşük gözlendi. Periorbital ekimoz derecelendirilmesinde, her iki grup arasında anlamlı farklılık olmamakla beraber TZP grubunda tüm değerlendirme zamanlarında daha düşüktü. ROE memnuniyet anketinde TZP grubu ile kontrol grubu arasında anlamlı farklılık izlenmedi. Sonuç Çalışmamızın sonucunda elde ettiğimiz verilere göre düşük maliyetli ve kısa sürede hazırlanan TZP'nin septorinoplasti operasyonunda postoperatif periorbital ekimoz düzeyini azaltırken; periorbital ödem ve ağrı düzeylerine olan etkisi anlamlı derecede düşüktü. Bu durum TZP'nin SRP ameliyatlarında kullanılmasını gündeme getirebilir. Bu konuda yapılmış çalışma sayısının az olması, ileride yapılacak kapsamlı çalışmalara olan ihtiyacı işaret etmektedir. Anahtar kelimeler: Septorinoplasti, ödem, ekimoz, ağrı, trombositten zengin plazma
Parkinson hastalığında servikal vestibüler evoked myojenik potansiyeller
Amaç: Parkinson Hastalığı (PH)'nın yaşam kalitesini önemli ölçüde etkileyen özelliklerinden biri olan Postural instabilitenin nedeni tam olarak bilinmemektedir. Bu çalışmada postüral instabilite de vestibüler sistemin rolünü servikal vestibüler evoked myojenik potansiyel (cVEMP) testi ile değerlendirmeyi amaçladık. Materyal ve Metod: Çalışmaya herhangi bir nörolojik veya otolojik hastalığı olmayan, 30 (23 erkek, 7 kadın) PH olgusu ve 30 (22 erkek, 8 kadın), sağlıklı gönüllü dahil edildi. PH olanların yaşları 50-87 arasında değişmekte olup, ortalama 66±9,2'dir. Kontrol grubunun yaşları ise 48-80 arasında ve ortalama 62±7,8'dir. PH olgularının ortalama hastalık süresi 4,8±3,1 (1-13) yıl olarak saptandı. Vaka grubununda 15 kişi Hoehn-Yahr evre I, 15 kişi Hoehn-Yahr evre II ve 6 kişi Hoehn-Yahr evre III olarak değerlendirildi. Her iki gruptaki bireylerin tümünde bilateral cVEMP kayıtlamaları yapıldı. Bulgular: Kontrol grubunun tümünden bilateral normal bifazik VEMP cevapları (P13-N23) elde edildi. PH grubunun, 11 (% 36,6)'inde ünilateral, 5 (% 16,6)' inde bilateral VEMP cevabı alınmadı. 14 (%46,6) hastadan bilateral VEMP yanıtı elde edildi. PH ortalama P13 latansı istatistiksel olarak anlamlı şekilde kontrol grubundan daha uzun bulundu. Ortalama yanıt amplitüdü de istatistiksel olarak anlamlı şekilde kontrol grubundan daha düşük bulundu. N23 latansları açısından her iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Sonuç: Çalışmamızda Parkinson hastalarından elde edilen anormal VEMP cevaplarının postüral instabiltenin sakkülokolik refleks arkı ile ilgili olabileceği düşünülmüştür. Anahtar Kelimeler: Vestibüler Evoked Myojenik Potansiyel, Parkinson hastalığı, Vestibülokollik refleks
Subperikondrial ve supraperikondrial diseksiyonun farklı kartilaj greftler üzerine etkisi
Septorinoplasti ameliyatı estetik veya fonksiyonel amaçlarla yapılan bir cerrahidir. Bu ameliyatta nazal rekonstrüksiyon aşamasında birçok greft materyali kullanılmaktadır. Kıkırdak doku da septorinoplasti ameliyatlarında yaygın bir şekilde greft kaynağı olarak kullanılan bir dokudur. Tavşanlar üzerinde yapılan bu çalışma, subperikondrial ve supraperikondrial kıkırdak diseksiyonunun intakt, doğranmış ve ezilmiş kıkırdak greftlerdeki etkilerini inceleyerek çıkan sonuçlara göre septorinoplasti ameliyatlarında diseksiyon planları ve kıkırdak greft seçiminde en efektif olanı kullanmayı amaçlamaktadır. Çalışmamızda kıkırdaklar üzerinde fibrozis, viabilite (canlılık), inflamasyon, kalsifikasyon, kemik metaplazisi, immatür kıkırdak, bazofili ve rezorbsiyon parametrelerindeki değişimler incelenmiştir. Çalışmamızda ağırlıkları 3500 mg ile 4000 mg arasında değişen 22-36 haftalık 5'i dişi 5'i erkek olmak üzere 10 adet Yeni Zelanda tavşanı kullanıldı. Tavşanların aurikula tabanından perikondriumsuz olarak alınan 3x1 cm'lik kıkırdak greft materyali 3 eşit parçaya bölünerek ezilmiş, doğranmış ve intakt olacak şekilde hazırlandı. Sağ kulakta supraperikondrial diseksiyon yapılan ceplere; sol kulakta ise subperikondrial diseksiyon yapılan ceplere ezilmiş, doğranmış ve intakt kıkırdak greftler ayrı ayrı yerleştirildi. 3 aylık takip sonunda tavşan aurikulaları eksize edilerek, daha önce sağ ve sol kulakta belirlenmiş perikondrial diseksiyon planlarına yerleştirilen greftler çıkarıldı. Histopatolojik olarak incelendi. Takipler sırasında 2 tavşanın aurikulalarında abse gelişmesi üzerine çalışmadan çıkarıldı ve 8 tavşanla çalışma tamamlandı. Kıkırdak greft viabiliteleri değerlendirildiğinde; subperikondrial diseksiyon yapılan kulaklarda tüm kıkırdak tiplerindeki greft viabiliteleri supraperikondrial diseksiyon yapılan gruba göre yüksek bulundu. Sadece ezilmiş kıkırdaklar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlı değildi. (p>0,05) Doğranmış ve intakt kıkırdak greft tiplerinde subperikondrial diseksiyonun greft viabilitesi üzerindeki etkisi istatistiksel olarak anlamlıydı. (p<0,05) Subperikondrial diseksiyon yapılan kulakta; kıkırdak viabilitesi intakt kıkırdakta %81, doğranmış kıkırdakta %51 ve ezilmiş kıkırdakta %21 olarak bulundu. Supraperikondrial diseksiyon yapılan kulakta ise kıkırdak viabiliteleri; intakt kıkırdakta %61, doğranmış kıkırdakta %29 ve ezilmiş kıkırdakta %9 olarak bulundu. Greftler yapısal olarak birbirleriyle kıyaslandığında hem subperikondrial diseksiyon yapılan kulakta hem de supraperikondrial diseksiyon yapılan kulakta viabilite en yüksek intakt kıkırdak greftte ikincil olarak doğranmış kıkırdak greftte en az ise ezilmiş kıkırdak greftte bulundu. Her iki diseksiyon planında da tüm kıkırdak tipleri arasındaki viabilite farklılıkları istatistiksel olarak anlamlı bulundu. (p<0,05) Hem subperikondrial hem de supraperikondrial diseksiyon planında kıkırdak greftlerin yapısal bütünlüğü bozuldukça greftlerdeki kemik metaplazisi ve kalsifikasyon oranlarının da arttığı görüldü. Bu bulgularla, kıkırdak greftlerde perikondrium varlığının kondrosit viabilitesini artırdığı, kıkırdakların yapısal bütünlüğü bozuldukça (sırasıyla intakt, doğranmış ve ezilmiş kıkırdaklar) greft viabilitelerinin azaldığı dolayısıyla septorinoplasti ameliyatlarında kullanılacak greftlerin subperikondrial olarak yerleştirilmesinin ve kıkırdak bütünlüğünün minimum derecede bozulmasının uzun dönem cerrahi sonuçlarına daha çok katkı sağlayacağı sonucu çıkarılabilir. Anahtar Kelimeler: subperikondrial diseksiyon, supraperikondrial diseksiyon, kıkırdak viabilitesi, rinoplasti
İşitme cihazı kullanan ve kullanmayan presbiakuzili geriatrik popülasyonun yaşam kalitesinin karşılaştırılması
Amaç: Geriatrik popülasyondaki presbiakuzili bireylerin; en az altı aydır işitme cihazı kullananlar ile işitme cihazı kullanmayanların yaşam kalitesini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Araştırmaya katılan 65 yaş ve üzeri, bilateral orta ve orta-ileri derecede yaşa bağlı SNİK 113 gönüllüye; Dünya Sağlık Örgütü Yaşam Kalitesi Yaşlı Modülü, Yaşlılar için İşitme Engeli Ölçeği (HHIE) ve en az altı aydır işitme cihazı kullanan bireylere, Uluslararası İşitme Cihazları Değerlendirme Envanteri Türkçe Versiyonu (IOI-HA-TR) uygulandı. Bireylerin; cinsiyeti, yaşı, işitme kaybı derecesi, işitme cihazı kullanma durumu ve ölçeklerin puanları incelendi. Bulgular: 113 katılımcının 71'i erkek, 42'si kadın, bireylerin yaş ortalaması 77.7 idi. Bireylerin 79'u orta, 34'ü orta-ileri derece SNİK idi. Çalışmaya işitme cihazı kullanmayan 64, kullanan 49 kişi katıldı. WHOQOL-OLD'da işitme cihazı kullanan bireylerin yaşam kalitesi yüksek bulundu (p<0.001). HHIE'de işitme engeli fazla olan bireylerin yaşam kaliteleri düşük bulundu (p<0,001). IOI-HA-TR ile WHOQOL-OLD analizinde işitme cihazı memnuniyeti ile yaşam kalitesi anlamlı olarak ilişkili bulunmuştur. Sonuç: İşitme cihazı kullanan bireylerin, kullanmayanlara göre yaşam kalitesi anlamlı olarak yüksek elde edildi. İşitme engeli fazla olan bireylerin yaşam kaliteleri düşük bulundu. İşitme cihazı kullanan orta-ileri dereceli SNİK'lilerde konuşmayı anlama yüzdelerinin işitme cihazı kullanmayanlara göre yüksek olduğu görüldü. İşitme cihazı kullanım oranı orta-ileri dereceli işitme kaybı olan bireylerde daha fazla görüldü. İşitme cihazı kullanım süresi ile memnuniyetinde doğru orantılı bir ilişki görüldü. İşitme cihazının günlük kullanım süresinin, işitme cihazına adaptasyon ve başarı açısından önemli olduğu söylenebilir. Presbiakuzi nedenli sosyal izolasyonun önüne geçilmesi için geriatrik popülasyona; rutin odyolojik tetkiklere ek, yaşam kalitesi envanterleri uygulanmalı, gereklilik durumunda işitsel rehabilitasyona başlanmalıdır. Anahtar Sözcükler: presbiakuzi, geriatri, işitme kaybı, işitme cihazı, yaşam kalitesi
Benign paroksismal pozisyonel vertigo (BPPV) hastalarında repozisyon manevraları öncesi ve sonrasındaki video head impulse test (VHIT) bulgularının değerlendirilmesi
daha sonra doldurulacaktır
Trefoil faktör ailesi peptidlerinin sinonazal inflamasyonla ilişkisinin bir hayvan modeli kullanılarak araştırılması
Burun ve paranazal sinüslerin inflamatuar hastalıkları dünya çapında sık tanı konulan hastalıklardandır. Trefoil faktör ailesi nispeten yeni bir protein ailesidir. Yapılan bazı çalışmalarda Trefoil faktörlerin nazal ve paranazal sinüs inflamatuar hastalıkları ile ilişkili olabileceği ileri sürülmüştür. Ancak solunum yolu inflamasyonu ile trefoil peptidler arasındaki ilişki henüz net değildir. Bu çalışmanın amacı, sıçanlar üzerinde çeşitli sinonazal inflamasyon modelleri kullanılarak, nazal mukozada TFF1, 2 ve 3'ün varlığı ve bunların inflamasyon ile ilişkisinin araştırılmasıdır. Sinonazal inflamasyon modelleri oluşturmak için nazal tampon, lipopolisakkarit ve ovalbumin uygulaması yapılarak sıçanlarda rinosinüzit ve alerjik rinit oluşturuldu. Gruplarda on adet sıçan olacak şekilde, dört adet rinosinüzit, iki adet alerjik rinit ve bir adet kontrol grubu oluşturuldu. Deney sonunda bütün sıçanların sinonazal mukozaları histolojik olarak değerlendirildi ve Trefoil faktörlerin incelenmesi için immünohistokimyasal yöntem kullanıldı. Histopatolojik değerlendirme sonunda sıçan nazal mukozasında her üç TFF peptidinin de varlığı tespit edildi. Trefoil faktörlerin skorlarının deney grupları arasında anlamlı farklılık göstermediği görüldü. Ancak Trefoil faktörler ile silia kaybı arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon olduğu saptandı (p<0,05). Sonuç olarak sinonazal inflamasyon ile TFF skorları arasında doğrudan bir ilişki gösterilememiştir. Fakat TFF skorlarının silia kaybı ile korelasyonu TFF'nin sinonazal inflamasyonlarda epitel hasarı veya rejenerasyonuyla ilişkili olabileceğini gösterebilir.
Deneysel hayvan modelinde gentamisine bağlı gelişen kokletoksik etkiyi önlemede ginkgo biloba ve betahistin dihidroklorür'ün rolünün otoakustik emisyonla araştırılması
Çalışmamızda betahistin ve ginkgo bilobanın gentamisinin neden olduğu ototoksisite üzerindeki profilaktik etkileri araştırıldı. Bu deneyde toplam 30 adet Wistar Albino kobay fare kullanıldı. Fareler, 10'arlı gruplar olarak 3 gruba şu şekilde ayrıldı: a- ginkgo biloba grubu, b- betahistine dihidroklorid grubu ve c- kontrol grubu. Çalışmaya başlamadan önce tüm deneklerin otoskopik muayeneleri yapılarak, dış kulak yollarının doğal ve timpanik membranlarının normal olduğu görüldü. Deney protokolünün ilk aşaması olarak bütün deneklerin otoakustik emisyon ölçümleri yapılarak deneklerin bazal koklear fonksiyonları ölçüldü. Betahistin grubuna 21 gün boyunca ip 5 mg/kg betahistin dihidroklorür, ginkgo biloba grubuna 10 mg/kg ginkgo biloba ve kontrol grubuna ip 0,25cc salin solusyonu uygulandı ve 22. günde deneklerin ikinci otoakustik emisyon ölçümleri yapıldı. Daha sonra her üç gruba 20 gün süresince 8 mg/kg ip gentamisin uygulandı. Gruplara gentamisin uygulanma aşamasında, betahistin grubuna 5 mg/kg betahistin, ginkgo biloba grubuna 10 mg/kg ginkgo biloba ve kontrol grubuna ip salin solusyonu verilmeye devam edildi. Yirmi günlük gentamisin uygulanması sonrasında deneklerin son otoakustik emisyon ölçümleri yapıldı. Deneklere yüksek doz ksilazin ve ketamin verilerek denekler sakrifiye edildi. Her grupta her bir denek için elde edilen emisyon değerlerinin SNR değeri ve DP değerleri dikkate alındı ve grup içi ve gruplar arası karşılaştırmalarda kullanıldı. İstatistiksel olarak her bir grup kendi içerisinde karşılaştırıldığında gentamisin uygulaması sonrasında her üç grupta da emisyon değerlerinde düşüş saptandı. Kontrol grubunda gentamisin uygulaması sonrasında emisyon değerleri, uygulama öncesiyle karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde düşüş saptandı. Böylelikle ototoksisite gerçekleştirilmiş oldu. Gentamisin uygulanması sonrasında her üç grupta emisyon değerlerinde düşüş saptanmasına rağmen, ginkgo biloba ve betahistin grubunun değerlerine bakıldığında kontrol grubuna göre düşüşün daha az olduğu gözlendi ve istatistiksel olarak anlamsız idi. Bu sonuç kullanılan ajanların gentamisin ototoksisitesine karşı koruyucu özellikleri olduğunu düşündürdü. Gruplar arasındaki karşılaştırmalarda ise gentamisin uygulanması sonrasında yapılan emisyon ölçümünde DP1000, DP2000, SNR1000, SNR 2000, SNR 6000 değişkenlerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandığı, DP1000, DP 2000, SNR 1000 ve SNR 6000 değişkeninde bu farklılığı ginkgo biloba grubunun yarattığı, SNR 2000 değişkeninde ise betahistin grubunun yarattığı görüldü. Sonuç olarak, bu çalışma ginkgo biloba ve betahistinin, gentamisin ototoksisitesine karşı koruyucu olma özellikleri olabileceğini gösteriyor. Bununla birlikte bu çalışmanın benzer çalışmalar ve histopatolojik verilerle desteklenmesi gerektiği düşünülmektedir.
Rekürren tonsillit ve hipertrofik tonsilli hastalarda D vitamini düzeylerinin inflamasyonla ilişkisi
Bu çalışmanın amacı, rekürren tonsillit ve hipertrofik tonsilli hastalarda D vitamini düzeylerinin inflamasyonla ilişkisini araştırmaktır. Çalışmamıza, Ekim 2016-Şubat 2018 tarihleri arasında kliniğimize başvuran, 30 rekürren tonsillit ve 30 tonsil hipertrofisi nedeniyle operasyon endikasyonu konan 60 hasta ve kliniğimize veya çocuk sağlığı ve hastalıkları polikliniği'ne başvuran kişilerden 30 sağlıklı gönüllü dahil edilmiştir. Operasyon öncesi klinik bulgularla, operasyon sonrası histopatolojik inceleme sonucu korelasyon gösteren hastalar çalışmaya alınmıştır. Hastalardan operasyon öncesi rutin biyokimyasal inceleme için alınan kandan serum elde edilmiş, operasyon sonrası hastaların dokuları rutin patolojik inceleme için patoloji bölümüne gönderilmiştir. Dokular ve serum örnekleri -80 °C saklanmıştır. Laboratuvar ortamında ELIZA yöntemiyle D vitamini, IL-17, IL-18, IgA ve IgG çalışılmıştır. Tonsil hipertrofisi grubundaki 30 hastanın, 14'ü (%46,6) erkek, 16'sı (%53,4) kadın ve yaş ortalaması 15,33±14,67'ydi. Rekürren tonsillit grubundaki 30 hastanın 12'si (%40) erkek, 18'i (%60) kadın ve yaş ortalaması 17,66±12,57'ydi. Kontrol grubundaki 30 hastanın 14'ü (%46,6) erkek, 16'sı (%53,4) kadın ve yaş ortalaması 18,27±11,49'du. Rekürren tonsillit, hipertrofik tonsil ve kontrol grubundan elde edilen serumlarda vitamin D, IgA, IgG, IL-17 ve IL-18 düzeyleri karşılaştırıldığında, rekürren tonsillitte IL-17 düzeyleri kontrol grubuna göre istatiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek tespit edildi (p=0.012). Rekürren tonsillit ve tonsil hipertrofisi grubunun, tonsil dokularındaki vitamin D, IgG ve IgA düzeyleri karşılaştırıldığında, rekürren tonsillitte doku IgA düzeyleri istatiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p=0.042). Rekürren tonsillit grubunda 17 hastada (%56.7) ve tonsiller hipertrofide 12 hastada (%40) D vitamin düzeyi yetersizlik sınırı olan 20 ng/mL'nin altında saptandı. Kontrol grubunda ise bütün hastalarda D vitamini düzeyi 20 ng/mL üstündeydi. Bu çalışmada rekürren tonsillitli, hipertrofik tonsilli hastalarla sağlıklı kontroller arasında vitamin D, IL-18, IgG, IgA düzeyleri açısından farklılık yoktu. Rekürren tonsillit grubundaki hastalarda vitamin D düzeyleri kontrol grubuna göre düşük olup, IL-17 düzeyleri kontrol grubuna göre yüksek tespit edilmiştir. Anahtar Kelimeler: Tonsil hipertrofisi, Rekürren tonsillit, D vitamini, IL-17, IL-18, IgA, IgG
Alt kranial sinirlerin boyundaki seyirlerinde görülen anatomik farklılıklar
ÖZET Amaç: Alt kranial sinirlerin boyundaki seyirleri, belli anatomik noktalara uzaklıkları ve komşulukları değişkenlik gösterebilmektedir. Bu değişkenliklerin bilinmemesi cerrahi travma riskini artırırken, bu değişkenliklerin tespiti ve bilinmesi; sinirlerin cerrahi sırasında kolay tanınması ve korunmasına yardımcı olarak cerrahi travma riskini azaltır. Bu nedenlerle bu çalışmada, alt kranial sinirlerin boyundaki seyirlerinin incelenerek, farklı anatomik noktalara uzaklıklarının belirlenmesi ve yeni tanımlayıcı ve tamamlayıcı anatomik bilgiler elde edilmesi amaçlanmıştır. Gereç- Yöntem: Alt kranial sinirlerin (n. vagus, n. aksesorius ve n. hipoglossus) boyundaki seyirleri, belli anatomik noktalara uzaklıkları ve komşuluklarını belirlemek amacıyla, 18-50 yaş arası 39 taze kadavra ve toplamda 70 taraf diseksiyonu yapıldı. Spinal aksesuar sinir' in jugular foramende, digastrik kas arka karnı seviyesinde ve daha alt seviyede internal juguler venle ilişkisi incelendi. Hipoglossal sinirin ve vagus sinirinin belli anatomik noktalara (krikoid kıkırdak, hyoid kemik, digastrik kas arka karnı) uzaklıkları ölçüldü. İstatistiksel analizde SPSS 22.0 programı kullanıldı. Bulgular: Hipoglossal sinir diseksiyonu sonrası elde edilen verilerde, hipoglossal sinir ile karotis bifurkasyonu arasındaki ortalama mesafe 27.7 mm, hyoid kemik ile arasındaki mesafe 9.3 mm ve krikoid kıkırdak alt sınırı arasındaki mesafe 54.7 mm olarak ölçüldü. Vagus siniri,diseksiyon yapılan 70 boyun içinde 1(1,43%) kadavrada karotid arterin posterolateralinde, 1(1,43%) kadavrada posteriorunda ve 2(2,9%) kadavrada medialinde yerleşim göstermekte idi. Vagus siniri ile krikoid kıkırdak lateral sınırı arasındaki ortalama mesafe 23.7 mm, hyoid kemik lateral yüzü ile arasındaki ortalama mesafe 20.8 mm ve digastrik kas arka karnı arasındaki ortalama derinlik mesafesi 8.4 mm olarak ölçüldü. Juguler foramen seviyesinde diseke edilerek bulunan aksesuar sinir incelendiğinde 6 (8.57%) kadavrada internal juguler ven lateralinde, 10 (14.3%) kadavrada posteriorunda, 7 (10%) kadavrada anterolateralinde, 36 (51.4%) kadavrada anteriorunda, 1 (1.43%) kadavrada posterolateralinde, 7 (10%) kadavrada anteromedialinde, 3 (4.3%) kadavrada medialinde yerleşim göstermekte idi. Digastrik kas arka karnı seviyesinde internal juguler ven ile ilişkisi incelendiğinde 39 (55.7%) kadavrada internal juguler venin lateralinde, 8(11.4%) kadavrada posteriorunda, 1(1.43%) kadavrada anterolateralinde, 21(30%) kadavrada anteriorunda ve 1(1.43%) kadavrada posterolateralinde yerleşim göstermekte idi. Digastrik kas sonrası spinal aksesuar sinir incelendiğinde 63(90%) kadavrada internal juguler ven lateralinde, 3(4.3%) kadavrada posteriorunda, 1(1.43%) kadavrada anterolateralinde, 2(2.85%) kadavrada anteriorunda ve 1(1.43%) kadavrada posterolateralinde yerleşimli olduğu gözlendi. Sonuç: Çalışmamızda alt kranial sinirlerin (10-11-12. kranial sinirler) boyundaki seyirleri, belli anatomik noktalara uzaklıkları ve komşulukları taze kadavralarda incelenmiştir. Spinal aksesuar sinirin foramen jugularede çoğunlukla, internal juguler venin anteriorunda olduğu, digastrik kas seviyesi ve inferiorunda ise internal juguler venin lateralinde olduğu gözlenmiştir. Nadir de olsa vagus sinirinin karotid arterin medialinde olabileceği ve hipoglossal sinir ile hiyoid kemik arasındaki ortalama mesafenin de 1 cm altında olduğu gösterilmiştir. Bu özellikler boyun diseksiyonlarında akılda tutulmalı ve total larenjektomi operasyonlarında özellikle hipoglossal sinire dikkat edilmelidir. Bununla birlikte, çalışmamızın kadavra çalışması olduğu ve değiştirilemeyen birçok faktör nedeni ile yapılan ölçümlerin, canlı boyun anatomisinden farklılıklar gösterebileceği de unutulmamalıdır. Anahtar kelimeler: Spinal aksesuar sinir, hipoglossal sinir, vagus, kadavra çalışması, alt kranial sinirler, foramen jugulare.
Kronik otitis media'lı hastalarda periostin, fibronektin ve tenaskin-c seviyelerinin değerlendirilmesi
Giriş/Amaç: Kronik otitis media ve kolesteatoma oluşum mekanizmaları yapılan çalışmalara rağmen halen net olarak açıklanamamıştır. Bu çalışmada kronik otitis media'lı hastalarda, hücre adezyonunda, hücre farklılaşması, inflamasyon, fibrozis, anjiogenez ve hücre proliferasyonu gibi birçok mekanizmada görev alan matrisellüler proteinler periostin, fibronektin ve tenaskin-C düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlandı. Materyal/Metod: Bu çalışmaya, kliniğimizde kronik otitis media tanısıyla cerrahi uygulanan 65 hasta ile kontrol grubu için 15 gönüllü sağlık personelinden oluşan toplam 80 olgu dâhil edildi. Hastalar kolesteatoma, granülasyon, avivasyon ve kontrol grubu olmak üzere 4 gruba ayrıldılar. Bu olguların tamamının serum periostin, fibronektin ve tenaskin-C düzeyleri biyokimyasal olarak belirlendi. Histopatolojik değerlendirme, uygun doku örnekleri elde edilen 47 hasta ve bunlardan alınan 20 deri örneği üzerinde immünohistokimya yöntemi ile yapıldı. Veriler ki-kare ve anova testleriyle analiz edildi. Sonuçlar: Çalışmayı 22 kolesteatoma, 15 granülasyon, 28 avivasyon ve 15 kontrol grubundan oluşan 80 olgu oluşturmaktadır. Gruplar arasında serum periostin, fibronektin ve tenaskin-C düzeyleri bakımından anlamlı bir fark saptanmadı. İmmünohistokimyasal değerlendirmede, kolesteatoma grubunda fibronektinin stromal boyanması ve periostinin epitelyal boyanması diğer gruplara göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p=0,001). Tenaskin-C'nin avivasyon grubunda epitelyal boyanması diğer gruplara göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p=0,041). Cilt grubunda ise tenaskin-C'nin stromal boyanması diğer gruplara göre istatistiksel olarak daha az boyandığı tespit edildi (p=0,013). Tartışma: Bu çalışmada birçok önemli hücresel fonksiyonu bilinen periostin ve fibronektin düzeyi kolesteatoma dokusunda hem kronik otitin diğer formlarına, hem de cilt dokusuna göre daha fazla saptanmıştır. Bu da etyolojisi halen net olmayan kolesteatom oluşum mekanizmasında bu moleküllerin görev alabileceğini düşündürmektedir. Ancak bu proteinlerin kolesteatomun etyopatogenezinde rol oynadığını kesin bir şekilde ortaya koymak ve bu moleküllerin kolesteatom tanı ve tedavisinde bir belirteç olarak kullanılabilmesi için daha geniş ve ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Koklear hipoplazili hastalarda kokleanın boyutlarının temporal kemik bilgisayarlı tomografi ve temporal manyetik rezonans görüntüleme kullanılarak ölçülmesi ve koklear implant seçimine etkileri
İç kulak kemik anomalileri konjenital sensörinöral tip işitme kayıplarının yaklaşık %20'sini oluşturmaktadır. Günümüzde iç kulak anomalilerini değerlendirmede yaygın olarak Sennaroğlu sınıflaması kullanılmaktadır. Bu sınıflamaya göre koklear hipoplaziler (KH), koklea ve vestibülün ayrı olarak seçildiği fakat kokleanın normalden küçük boyutlarda olduğu anomalilerdir. KH I, II, III ve IV olmak üzere 4 alt tipi vardır. Mevcut sınıflama kokleaların radyolojik görüntüsüne göre yapılmış olup objektif bir ölçüm içermemektedir. Bu çalışmada sağlıklı ve hipoplazik kokleaların boyutlarını ölçerek hipoplazik koklea tanısında objektif değerler elde etmek amaçlanmıştır. Temporal kemik bilgisayarlı tomografi (BT) bulgularına göre koklear hipoplazi tanısı almış 36 hasta ile kronik otit nedeniyle temporal BT çekilmiş iç kulak anomalisi olmayan 40 sağlıklı koklea çalışmaya dahil edilmiştir. Temporal BT kullanılarak yuvarlak pencereden geçen aksiyel kesitte bazal dönüş uzunluğu, aynı kesitte bazal dönüş yüksekliği ve midmodiolar koklea yüksekliği ölçülmüştür.3D MPR (multiplanar rekonstrüksiyon) kullanılarak koklear kanal mid-skalar ve lateral duvar uzunluğu yuvarlak pencereden helikotremaya kadar işaretlenmiş, düz kanal haline getirildikten sonra ölçüm yapılmıştır. Temporal kemik Manyetik Rezonans Görüntüleme kullanılarak koklear sinir varlığı, vestibüler yapılar ve semisirküler kanallar incelenmiştir. Buna göre KH I, II ve III'te bazal dönüş uzunluğu, bazal dönüş yüksekliği, midmodiolar yükseklik, koklear kanal midskalar ve dış duvar uzunluğu ile kontrol grubu arasında anlamlı fark bulunmuştur (p<0.001). KH IV'te bazal dönüş yüksekliği ve koklear kanal dış duvar uzunluğu kontrol grubuyla karşılaştırıldığında anlamlı olarak düşük bulunmuştur (sırasıyla p<0.001 ve p=0.002). Bu çalışmada yapılan ölçümlere göre temporal BT'de yuvarlak pencereden geçen aksiyel kesitte bazal dönüş uzunluğunun 7.5 mm'den, midmodiolar yüksekliğin de 3.5 mm'den düşük olduğu durumlarda koklear hipoplazi akla gelmelidir. Bu iki ölçüm klinisyenler tarafından da kolayca yapılabilmektedir. Hipoplastik koklea tanısı konduktan sonra alt tiplendirme yapılmalı ve uygun koklear implant elektrodu hipoplazi tipine göre seçilmelidir. Koklea boyutuna göre kısa elektrod seçiminden yeterli fayda görülemezken, uzun elektrodlar da apikal hasarı artırmaktadır. Bu çalışmanın koklear hipoplazi alt tipine uygun elektrod seçimi konusunda klinisyenlere yol gösterici olduğu düşünülmektedir.
Hacettepe Üniversitesi erişkin hastanesinde kafa tabanı osteomyeliti tanısı almış olan hastaların klinik ve radyolojik olarak değerlendirilmesi ve bunların prognoz üzerine etkisinin araştırılması
Kafa tabanı osteomyeliti (KTO) nadir görülmesine rağmen yüksek mortalite ve morbidite ile ilişkili bir hastalıktır. Hastalarda sıklıkla şiddetli zonklayıcı vasıfta derin ve aralıksız baş ağrısı, otalji ve tek taraflı kulak akıntısı ile kendisini gösterir. Çalışmamıza kafa tabanı osteomyeliti tanısı konulmuş olan toplamda 32 hasta dahil edilmiştir. Cinsiyet dağılımına bakıldığında hastaların 27'sini erkek (%84.4), 5'ini ise kadın (%15.6) hastalar oluşturmaktadır. Çalışmamızda KTO hastalarının ilk tanı anında hastalık yaygınlığını belirlemek ve hastalığın prognozunu önceden tahmin etmek amacı ile yeni Magnetik Rezonans görüntüleme (MRG) derecelendirme sistemi ve bu derecelendirmenin kranial sinir disfonksiyon durumu ile birlikte değerlendirilmesi ile oluşturulan KTO'ne özgü yeni klinik evreleme sistemi geliştirilmiştir. İlk çekilen MRG derecesi ile hastaların hospitalizasyon süreleri arasındaki ilişki karşılaştırıldığında MRG derecesi arttıkça hastaların hospitalizasyon sürelerinin arttığı görülmüş ve bu durum istatistiksel açıdan anlamlı bulunmuştur (p = 0,022). Hastalarımızın MRG dereceleri arttıkça taburculuktaki iyileşme oranlarının azaldığı görülmüş; ve MRG derecesi arttıkça hastaların taburculuklarındaki progresif hastalık ve exitus durumlarının daha sık görüldüğü izlenmiştir (p = 0.039). Hastaların klinik evreleri ile yatış süreleri birlikte değerlendirildiğinde klinik evre arttıkça hospitalizasyon sürelerinin arttığı, (p = 0,047) ve taburculuktaki iyileşme oranlarının azaldığı görülmüştür (p = 0,029). Bu sonuçlar ile bakıldığında KTO için yapmış olduğumuz MRG derecelendirme ve klinik evreleme sistemlerinin hastalık takibi ve prognoz tahmini için uygun değerlendirme yöntemleri oldukları anlaşılmaktadır. Anahtar kelimeler: Kafa tabanı, Osteomyelit, Magnetik rezonans görüntüleme, Cerrahi, Mastoidektomi
Otosklerozlu hastalarda kemik yıkım metaboliti deoksipiridinolinin idrar düzeylerinin değerlendirilmesi ve bulguların temporal kemik bilgisayarlı tomografi ve dansitometri verileri ile korelasyonu
Otoskleroz, işitme kaybı gelişmesi durumunda klinik olarak tanı konulan ilerleyici tek ya da çift taraflı işitme kaybı ile seyreden bir hastalıktır. Oluşum mekanizmasında genetik faktörler, endokrin faktörler, immun bozukluklar, viral enfeksiyonlar, bağ dokusu hastalıkları potansiyel sebepler arasında yer almaktadır. Kemik yıkımı ya da kemik metabolizmasında artış ile giden hastalığı (osteoporoz , osteogenesis imperfecta, Paget hastalığı vb.) olmayan hastalarda non invaziv olarak yapılabilecek bir idrar tetkiki ile otoskleroz tanısının desteklenmesinin, hastanın rehabilitasyon ve takip sürecinde, cerrahi zamanlamanın planlanmasında ve ailenin diğer bireylerinde tarama testi olarak kullanılabilme imkanı hakkında katkı sağlayabileceği düşünülmüştür. Otik kapsülün kemik metabolizmasında, kemik resorbsiyonu ile karakterize olan genetik olduğu düşünülen bir hastalık olan otosklerozda, demineralizasyona bağlı otik kapsül değişikliklerinin yüksek çözünürlüklü bilgisayarlı tomografi ile görsel olarak gösterilmesi günümüzde yaygın olarak kullanılmaktadır. Odyolojik incelemelerde iletim tipi ya da miks tip işitme kaybı saptanarak otoskleroz olduğu düşünülen hastalarda bilgisayarlı tomografide kemik dansite ölçümü ile otosklerotik odak saptanamadığı olgular da mevcuttur. Kemik yıkım ürünlerinden deoksipiridinolin ise, metabolize olmadan idrar ile atılan, kemik rezorbsiyonu ve osteoklastik aktivite ile artış gösteren bir markerdir. Kemik yıkım ürünlerinden olan idrar deoksipiridinolin düzeyi, yeni sentezlenen kollajenin degradasyonu ve diyetten etkilenmez. Kemik dokulara yüksek spesifitesinin bulunduğu ve hemen hemen tamamının kemik kaynaklı olduğu gösterilmiştir. Non-invaziv olarak idrarda bakılacak olan kemik rezorbsiyon markerı olan deoksipiridinolin düzeyinin otoskleroz hastalarında tanı kriteri ve hastalığın seyri hakkında bilgi vereceği düşünülmektedir. İdrar yıkım metaboliti ile ilgili veriler incelenirken hasta grubu ve kontrol grubu olmak üzere iki grup oluşturulmuştur. Cerrahi ve odyolojik olarak otoskleroz tanısı almış 12 hasta; hasta grubunu oluştumaktadır. Hasta grubu kendi içinde radyolojik, odyolojik ve cerrahi değerlendirme ile 7 bilateral, 5 unilateral tutulum olarak gruplandırılmıştır. Odyolojik veriler incelenirken hasta grubu; odyolojik ve cerrahi olarak otoskleroz tanısı alan 12 hastanın, odyolojik ve/veya cerrahi olarak otoskleroz tanısı almış 18 kulağı incelenmiştir. Hastemizde 12 hastanın 11 kulağına unilateral, 1 hastanın ise her iki kulağına stapedotomi cerrahisi uygulanmış ve uygun piston yerleştirilmiştir. Olgular, yüksek çözünürlüklü bilgisayarlı tomografi görüntülerinin radyolojik olarak görsel odak pozitif ya da negatif olmasına göre gruplandırılmıştır. DPD oranında en etkili olan parametrenin otoskleroz tutulumu olduğu saptanmıştır. Bilateral tutulumu olan hastalarda, radyolojik olarak odak izlenmese de DPD değerlerinin istatistiksel olarak anlamlı derece yüksek olduğu görülmüştür. Normal olan grupta, bilateral tutulumu olan hastaların idrar DPD oran ortalamalarının unilateral tutulumu olan hastalardan yüksek olması bu durumu desteklemektedir. Hasta grubunda, ilk ve ikinci idrarda bakılan DPD oranı değerlerinin otoskleroz tutulumu ile olan korelasyonu incelendiğinde; İkinci idrar DPD oranı ortalama değeri ile otoskleroz tutulumu arasında orta derecede ve anlamlı bir korelasyon saptanmıştır (R=0.61, p=0.03). Katsayıları pozitif olması nedeniyle iki değer arasında pozitif korelasyon mevcuttur. Bu çalışmada, otoskleroz tanısında idrar DPD oranlarının, BT değerlendirmesine eklenmesi ile hiçbir hasta tanısı atlanmamıştır. İdrar DPD oranı değerlerinin BT değerlendirmesinin duyarlılığı %50'den %100 e arttırdığı görülmüştür. Çalışmamızda hasta sayısının az olması nedeniyle unilateral olgular, kemik yolu işitme eşikleri ile korelasyon, kohlear otoskleroz olguları değerlendirilememiştir. İdrar DPD oranı değerlendirmesi, günümüzde tanısı ancak cerrahi ile doğrulanan, takiplerinde metabolik aktivitesini değerlendirmede BT dışında kullanılabilecek bir tetkik olmayan otoskleroz hastalığının tanısında ve takibinde; non invaziv, hızlı, düşük maliyetle yapılabilen bir biyokimyasal belirteçtir.
Otosklerozlu hastalarda kemik yıkım metaboliti deoksipiridinolinin idrar düzeylerinin değerlendirilmesi ve bulguların temporal kemik bilgisayarlı tomografi ve dansitometri verileri ile korelasyonu
Otoskleroz, işitme kaybı gelişmesi durumunda klinik olarak tanı konulan ilerleyici tek ya da çift taraflı işitme kaybı ile seyreden bir hastalıktır. Oluşum mekanizmasında genetik faktörler, endokrin faktörler, immun bozukluklar, viral enfeksiyonlar, bağ dokusu hastalıkları potansiyel sebepler arasında yer almaktadır. Kemik yıkımı ya da kemik metabolizmasında artış ile giden hastalığı (osteoporoz , osteogenesis imperfecta, Paget hastalığı vb.) olmayan hastalarda non invaziv olarak yapılabilecek bir idrar tetkiki ile otoskleroz tanısının desteklenmesinin, hastanın rehabilitasyon ve takip sürecinde, cerrahi zamanlamanın planlanmasında ve ailenin diğer bireylerinde tarama testi olarak kullanılabilme imkanı hakkında katkı sağlayabileceği düşünülmüştür. Otik kapsülün kemik metabolizmasında, kemik resorbsiyonu ile karakterize olan genetik olduğu düşünülen bir hastalık olan otosklerozda, demineralizasyona bağlı otik kapsül değişikliklerinin yüksek çözünürlüklü bilgisayarlı tomografi ile görsel olarak gösterilmesi günümüzde yaygın olarak kullanılmaktadır. Odyolojik incelemelerde iletim tipi ya da miks tip işitme kaybı saptanarak otoskleroz olduğu düşünülen hastalarda bilgisayarlı tomografide kemik dansite ölçümü ile otosklerotik odak saptanamadığı olgular da mevcuttur. Kemik yıkım ürünlerinden deoksipiridinolin ise, metabolize olmadan idrar ile atılan, kemik rezorbsiyonu ve osteoklastik aktivite ile artış gösteren bir markerdir. Kemik yıkım ürünlerinden olan idrar deoksipiridinolin düzeyi, yeni sentezlenen kollajenin degradasyonu ve diyetten etkilenmez. Kemik dokulara yüksek spesifitesinin bulunduğu ve hemen hemen tamamının kemik kaynaklı olduğu gösterilmiştir. Non-invaziv olarak idrarda bakılacak olan kemik rezorbsiyon markerı olan deoksipiridinolin düzeyinin otoskleroz hastalarında tanı kriteri ve hastalığın seyri hakkında bilgi vereceği düşünülmektedir. İdrar yıkım metaboliti ile ilgili veriler incelenirken hasta grubu ve kontrol grubu olmak üzere iki grup oluşturulmuştur. Cerrahi ve odyolojik olarak otoskleroz tanısı almış 12 hasta; hasta grubunu oluştumaktadır. Hasta grubu kendi içinde radyolojik, odyolojik ve cerrahi değerlendirme ile 7 bilateral, 5 unilateral tutulum olarak gruplandırılmıştır. Odyolojik veriler incelenirken hasta grubu; odyolojik ve cerrahi olarak otoskleroz tanısı alan 12 hastanın, odyolojik ve/veya cerrahi olarak otoskleroz tanısı almış 18 kulağı incelenmiştir. Hastemizde 12 hastanın 11 kulağına unilateral, 1 hastanın ise her iki kulağına stapedotomi cerrahisi uygulanmış ve uygun piston yerleştirilmiştir. Olgular, yüksek çözünürlüklü bilgisayarlı tomografi görüntülerinin radyolojik olarak görsel odak pozitif ya da negatif olmasına göre gruplandırılmıştır. DPD oranında en etkili olan parametrenin otoskleroz tutulumu olduğu saptanmıştır. Bilateral tutulumu olan hastalarda, radyolojik olarak odak izlenmese de DPD değerlerinin istatistiksel olarak anlamlı derece yüksek olduğu görülmüştür. Normal olan grupta, bilateral tutulumu olan hastaların idrar DPD oran ortalamalarının unilateral tutulumu olan hastalardan yüksek olması bu durumu desteklemektedir. Hasta grubunda, ilk ve ikinci idrarda bakılan DPD oranı değerlerinin otoskleroz tutulumu ile olan korelasyonu incelendiğinde; İkinci idrar DPD oranı ortalama değeri ile otoskleroz tutulumu arasında orta derecede ve anlamlı bir korelasyon saptanmıştır (R=0.61, p=0.03). Katsayıları pozitif olması nedeniyle iki değer arasında pozitif korelasyon mevcuttur. Bu çalışmada, otoskleroz tanısında idrar DPD oranlarının, BT değerlendirmesine eklenmesi ile hiçbir hasta tanısı atlanmamıştır. İdrar DPD oranı değerlerinin BT değerlendirmesinin duyarlılığı %50'den %100 e arttırdığı görülmüştür. Çalışmamızda hasta sayısının az olması nedeniyle unilateral olgular, kemik yolu işitme eşikleri ile korelasyon, kohlear otoskleroz olguları değerlendirilememiştir. İdrar DPD oranı değerlendirmesi, günümüzde tanısı ancak cerrahi ile doğrulanan, takiplerinde metabolik aktivitesini değerlendirmede BT dışında kullanılabilecek bir tetkik olmayan otoskleroz hastalığının tanısında ve takibinde; non invaziv, hızlı, düşük maliyetle yapılabilen bir biyokimyasal belirteçtir.
Periferik vestibüler sistem hastalıklarının değerlendirilmesinde video baş itme testi (VHİT) ile kalorik test, spontan nistagmus, post-head shakıng nistagmus ve servikal vemp sonuçlarının karşılaştırılması
Video Baş İtme Testi (Video Head Impulse Test, vHIT), kolay ve kısa sürede uygulanabilmesi ve semisirküler kanalların tamamı hakkında bilgi verebilmesi nedeniyle vestibüler sistem hastalıklarının değerlendirilmesinde sık kullanılmaktadır. Ancak vHIT'in sensitivite, spesifitesi ve vestibüler sistemin değerlendirilmesinde kullanılan diğer testlerle korelasyonu ile ilgili literatürde sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. vHIT'in kalorik testin bir alternatifi olup olmadığı konusu da netlik kazanmış değildir. Bu çalışmanın amacı vHIT'in sensitivite ve spesifitesini araştırmak; vHIT'in kalorik test, spontan nistagmus, post-head shaking nistagmus, servikal vestibüler uyarılmış myojenik potansiyeller (VEMP) gibi testlerle korelasyonunu belirlemektir. Bu araştırma, prospektif, kör bir klinik çalışma olarak tasarlandı. Çalışmaya, 2015-2016 yılları arasında Başkent Üniversitesi Kulak Burun Boğaz ve Baş-Boyun Cerrahisi Ana Bilim Dalı Nörootoloji kliniğine başvuran; vHIT, saf ses odyometrisi, servikal VEMP, spontan nistagmus, post-head shaking nistagmus ve kalorik testlerin tamamının uygulandığı; Benign Paroksismal Pozisyonel Vertigo (BPPV), Meniere hastalığı, vestibüler migren, vestibüler nörit, vestibüler schwannom, kronik vestibülopati tanıları konulan 88 hasta alındı. Tüm odyo-vestibüler testler iki deneyimli odyometrist tarafından uygulandı. Testlerin değerlendirilmesi ise iki deneyimli nörootoloji uzmanı tarafından hastalara kör olarak yapıldı. Testlerden elde edilen veriler incelenerek vHIT'in sensitivitesi, spesifitesi, pozitif prediktif değeri, negatif prediktif değeri ve testlerin temel gücü hesaplandı. Çalışmaya dahil edilen 88 hastanın 31'i Meniere hastalığı, 25'i vestibüler nörit, 11'i vestibüler migren, 11'i kronik vestibülopati, 8'i BPPV ve 2'si vestibüler schwannom tanısı aldı. Hastalık ayırımı yapılmaksızın lateral vHIT'in sensitivitesi %74.6, spesifitesi %53.65 olarak hesaplandı. Lateral vHIT'in sensitivitesi ve spesifitesi Meniere hastalığı için sırasıyla %87.5 ve %42.85; vestibüler nörit için ise sırasıyla %60 ve %53.3 olarak bulundu. Patolojik vHIT, hastaların %81.8'inde (72/88), kanal parezisi %54.5'inde, patolojik servikal VEMP %60.2'sinde, spontan nistagmus %23.9'unda, post-head shaking nistagmus ise %72.7'sinde saptandı. Etkilenen kulak kalorik test sonuçları ile etkilenen kulak lateral vHIT sonuçları karşılaştırıldığında; kalorik testte kanal parezisi olanların %74.5'inde, kanal parezisi olmayanların ise %46.3'ünde patolojik lateral vHIT testi mevcuttu (p<0.05). Etkilenen kulak kalorik test sonuçları ile etkilenen kulak posterior vHIT sonuçları karşılaştırıldığında; kalorik testte kanal parezisi olanların %44.7'sinde, kanal parezisi olmayanların ise %65.9'unda patolojik posterior vHIT mevcuttu (p<0.05). Etkilenen kulak spontan nistagmus test sonuçları ile etkilenen kulak lateral vHIT sonuçları karşılaştırıldığında; spontan nistagmusu olanların %42.9'unda, olmayanların ise %67.2'sinde etkilenen kulakta patolojik lateral vHIT testi mevcuttu (p<0,05). vHIT ile kalorik test, spontan nistagmus, post-head shaking ve servikal VEMP testleri arasında istatistiksel açıdan anlamlı korelasyon tespit edilmedi (p>0.05). Çalışmada elde edilen sonuçlar, vHIT'in tektaraflı vestibüler zayıflığı yüksek oranda tespit ettiğini gösterdi. Bu nedenle, patolojik lateral vHIT tespit edildiği ve bu bulguların diğer odyo-vestibüler testlerle de uyumlu olduğu durumlarda kalorik test yapılmayabilir. Ancak vHIT'in normal olduğu veya diğer odyo-vestibüler testler ve öykü ile uyumlu olmadığı durumlarda kalorik test yapılmalıdır.
İşitme cihazı kullanan hemodiyaliz hastalarının dış kulak yolu kültür sonuçları
Hemodiyaliz tedavisi alan kronik böbrek yetmezliği hastaları pek çok komplikasyonlarla karşı karşıya kalabilir. Diyaliz tedavisi bir çok organı da etkileyerek hasta bireylerin enfeksiyona yakalanma riskini arttırabilir. Özellikle işitme cihazı kullanan hemodiyaliz hastalarında dış kulak yolunun savunma mekanizması bozularak dış kulak yolu enfeksiyonuna zemin hazırlamaktadır. Bunun sonucunda hem dış kulak yolu hem de cihazın kulak kalıbında bakteri ve funguslar kolonize olmaktadır. Çalışmamızın amacı işitme cihazı kullanan hemodiyaliz hastalarının dış kulak yolundaki mikrobiyolojik sonuçları, irritasyona neden olan özellikleri incelemek ve normal popülasyonla karşılaştırmaktır. Çalışmamız kontrol gruplu ve tanımlayıcı bir klinik çalışma olup Başkent Üniversitesi Hastanesi KBB kliniği ve diyaliz merkezlerinde yürütülmüştür. İşitme cihazı kullanım süresi ve hemodiyaliz tedavisi alma süresinin daha fazla mikroorganizma üremesinde ekili olabileceği düşünülmüştür. Çalışmaya bir veya iki kulağında en az 1 yıldır işitme cihazı kullanan, en az 2 yıldır hemodiyaliz programında olan ve 15-85 yaş aralığındaki hastalar kadın erkek ayrımı gözetmeksizin dahil edilmiştir. Toplamda 74 hasta çalışmaya alınmıştır. Çalışma grubuna 20 birey alınmış olup, işitme cihazı kullanan bu hastalardan steril şekilde muhafaza edilmiş swabler ile 2'şer örnek alınmıştır. Biri cihaz kullanılan kulağın dış kulak yolu, ikincisi ise cihazın kulak kalıbıdır. Kontrol grubu olarak aynı yaş grubunda hemodiyaliz tedavi gören 27 birey ve cihaz kullanan (en az bir yıldır) ancak diyaliz hastası olmayan 27 birey çalışmaya dahil edilmiştir. Swab ile alınan örnekler hızlı bir şekilde bakteriyel üreme için Koyun kanlı agar, EMB Agar, Çukulata agar kullanılmıştır. Fungal üreme için ise örnekler Sabouraud dextrose agar besiyerlerine ekilmiştir. Ekim yapılan örnekler 24-48 saat 37⁰C sıcaklıkta inkübe edilmiştir. Sonuçlar gruplar arasında karşılaştırılmıştır. İncelenen toplam 121 kültür örneğinin 108 (%89,2)'inde üreme olmuştur. Çalışma grubundaki diyaliz hastası ve cihaz kullanan 20 birey (Grup 1)'in hem dış kulak yolu hem de cihaz kalıplarının hepsi (%100)'nde üreme olmuştur. Bu çalışma grubunda 40 kültür örneği vardır ve bir hastadan birden çok mikroorganizma ürediği görülmüştür. Toplam 54 mikroorganizma izole edilmiştir. Cihaz kullanmayan 27 kişilik hemodiyaliz hastası grubu (Grup 2)'nda sadece 2 (%7,4) hastada üreme olmamıştır. Diyaliz hastası olmayan 27 kişilik cihaz kullanan hastalar (Grup 3)'ın 11 (%40,7) tanesinde herhangi bir üreme olmamıştır. Üç grupta da ortak izole edilen normal deri florasında bulunan metisiline duyarlı KNS (MSKNS) olmuştur. Çalışma grubunda üreyen organizma çeşidi kontrol gruplarına göre daha fazla olup diğer gruplardan farklı olarak corynebacterium species, pseudomona sspp ve küf mantarı ürediği gözlenmiştir. Tüm gruplarda ortak olarak izole edilen organizma MSKNS olmuştur. Patojenik bakteri olarak dış kulak kanalı ve cihaz kalıbında pseudomonas spp ve staphyloccocus aureus daha az izole olmuştur. Pseudomonas spp, corynebacterium species ve küf mantarı sadece cihaz kullanan hemodiyaliz hastalarında ürediği görülmüştür.
Castellani solüsyonunun kobaylarda ototoksik etkisinin otoakustik emisyon ve beyinsapı işitsel uyarılmış potansiyelleri ile değerlendirilmesi.
Amaç: Otomikoz tedavisinde güçlü etkiye sahip ve ototoksik etkisi olmayan ilaç araştırmaları günümüzde de devam etmektedir. Kulak Burun Boğaz pratiğinde timpan membran perforasyonu bulunan hastalarda topikal otomikoz ilaçlarının kullanılmasından ototoksik etkileri nedeniyle kaçınılmaktadır. Fungal eksternal otit tedavisi için kullanılan nonspesifik ototopikal ilaçlardan birisi olan Castellani solüsyonu, uzun yıllardır özellikle Türkiye'de tercih edilmektedir. Timpan membran perforasyonu olan hastalarda da otomikoz tedavisi için kullanılmakta olan Castellani solüsyonunun ototoksik etkisine ışık tutabilmek amacıyla bu çalışma gerçekleştirilmiştir.Gereç ve Yöntem: Ondört dişi erişkin albino kobay çalışmaya alındı. Tüm işitme testlerinin uygulanmasından önce, kobayların otomikroskopik incelemeleri gerçekleştirilerek distorsiyon ürünü otoakustik emisyon ve beyinsapı işitsel uyarılmış potansiyellerinin yanıtları kaydedildi. Beyinsapı işitsel uyarılmış potansiyelleri testinde klik, 6 kHz ve 8 kHz ton burst uyarılar kullanıldı. Sonrasında 7 kobayın sol orta kulağına, 7 gün boyunca, intratimpanik 0.2 ml (40 mg/ml) Gentamisin enjeksiyonu uygulandı (Grup 1). Diğer 7 kobayın sol kulağına, 7 gün boyunca 0.1 ml Castellani solüsyonu enjeksiyonu uygulandı (Grup 2). Tüm kobayların sağ kulağına, 7 gün boyunca, intratimpanik 0.2 ml serum fizyolojik enjeksiyonu uygulandı (Grup 3). Enjeksiyonların başlangıcından 10 ve 21 gün sonra, distorsiyon ürünü otoakustik emisyon ile beyinsapı işitsel uyarılmış potansiyelleri testleri tekrarlandı. Testlerin verileri, Wilcoxon Signed Ranks Testi, Mann - Whitney U Testi ve Kruskal ? Wallis Testi kullanılarak istatistiksel olarak analiz edildi.Bulgular: Distorsiyon ürünü otoakustik emisyon yanıtları Grup 1 ve Grup 2'de incelenen kulaklarda 10 ve 21. günlerde alınamazken, Grup 3'teki kulaklarda bu yanıtlar elde edildi. Grup 1 ve Grup 2'deki kobay kulaklarında, enjeksiyon öncesiyle 10 ve 21. gün beyinsapı işitsel uyarılmış potansiyelleri eşikleri karşılaştırıldığında, anlamlı bir eşik artışı gözlendi. Bununla birlikte, serum fizyolojik uygulanmasından önce ve 21. günde elde edilen işitsel uyarılmış potansiyel eşiklerinde anlamlı bir değişiklik saptandıysa da bu fark hiçbir kulakta aslında 5 dB sınırını aşmamaktaydı. Bu nedenle, bu farklılığın ototoksisiteyle bağlantılı olduğu düşünülmedi. Yapılan istatistiksel analizlerde, her iki işitme testi kullanılarak Grup 1 ile Grup 3 ve Grup 2 ile Grup 3 arasında gerçekleştirilen karşılaştırmaların tümünde anlamlı farklılıklar gözlendi.Sonuç: Yukardaki bulgular ışığında, Castellani solüsyonunun kobaylarda ototoksik etkisinin bulunduğu sonucuna varıldı. Ototoksisiteye insandan daha duyarlı olduğu bilinen kobayda Castellani solüsyonunun ototoksik olması, insanda da ototoksik etkisi olacağı anlamına gelmemektedir. Bununla birlikte, bu çalışmanın sonucuna göre, timpan membran perforasyonu bulunan otomikozlu hastalarda Castellani solüsyonunun kullanılması önerilemez. İleri çalışma olarak Castellani solüsyonunun içeriğinde bulunan tüm maddelerin ototoksik etkisinin ayrı ayrı araştırılması gerektiği kanaatine varıldı.Anahtar kelimeler: Ototoksisite, Castellani solüsyonu, Gentamisin, otomikoz, ototopikal ilaçlar.
İntratimpanik steroidlerin orta kulak mukozasına histopatolojik etkileri : Hayvan çalışması
ÖZET Amaç: İntratimpanik olarak kullanılan deksametazon ve metilprednizolonun orta kulak mukozası ve kulak zarındaki etkilerini hayvan deneyi modelinde değerlendirmek ve tedavi almayan kontrol grubu ile kıyaslamak. Plan: kör, hayvan deneyi Yer: Başkent Üniversitesi Tıp Fakültesi Deney Hayvanları Üretim ve Araştırma Merkezi Yöntem:Çalışma 30 adet sprauge-dawley sıçan üzerinde yürütüldü. Hayvanlar iki gruba bölünüp sol kulaklarına deksametazon (D=n:15) ve metilprednizolon,(M=n:15) sağ kulaklarına serum fizyolojik(S=n:15) intratimpanik olarak uygulandı. Metilprednisolon alan hayvanların sol kulaklarına kontrol amacıyla işlem uygulanmadı(K=n15).10 gün boyunca hergün intratimpanik ilaç uygulandı. 10. günde her gruptan 8'er hayvan sakrifiye edilerek, kör biçimde ortakulak mukozaları değerlendirildi. Bu sırada mikroskobik olarak mukozal kalınlaşma, hematom, hiperemi, adezyon ve zar durumu ele alındı. Ardından orta kulak mukozasından örnekler alınıp patolojiye gönderildi. Patolojik olarak inflamatuar hücre şiddeti, fibroblast varlığı kollajen varlığı, ve vaskülarizasyon varlığı parametreleri hemotoksilen eozin ile değerlendirildi. Geri kalan hayvanlar 30. günde sakrifiye edilerek aynı değerlendirilmelerde bulunuldu. Bulgular: Çalışmada kullanılan 30 adet sprauge-dawley sıçanından 28 tanesi çalışmaya alınabildi. Grup I deki iki sıçan 16. Günde kaybedildi. Deksametazon alan kulaklar serum fizyolojik ve kontrol grubu kulakları ile kıyaslandığında hiçbir parametrede anlamlı fark bulunmadı. Metilprednisolon alan kulaklar serum fizyolojik ve kontrol grubu kulakları ile kıyaslandığında anlamlı fark bulunmadı. Sadece Metilprednisolon alan kulaklar, serum fizyolojik alan kulaklar birbirleri ile kıyaslandığında fibroblast sonuçlarında anlamlı fark bulundu (p=0,007). Sol kulağına deksametazon alan gruptan 10. günde sakrifiye edilen (n:8) ile 30. günde sakrifiye edilen hayvanlar arasında (n:5) istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Sol kulağına metilprednisolon alan gruptan 10. günde sakrifiye edilen (n:8) ile 30. günde sakrifiye edilen hayvanlar arasında (n:8) istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Sonuç: İntratimpanik deksametazon ve metilprednisolon orta kulak mukozasında irritan, pro-inflamatuar herhangi bir etki yaratmamaktadır. İntratimpanik steroidler uzun dönemde de orta kulak mukozasına zararlı etki yapmamaktadır. Bulunan sonuçlar deksametazon için uyumludur. Metilprednisolon için literatürde benzer mukoza çalışması bilgimiz dahilinde bulunmamaktadır.. Hayvan deneyi protokolü yeni yapılacak çalışmalarda orta kulak mukozasının değerlendirilmesinde faydalı olacaktır. Anahtar Kelimeler: İntratimpanik Deksametazon, İntratimpanik Metilprednisolon, orta kulak mukozası, ani işitme kaybı, sıçan kulak anatomisi , histolojisi
Meniere hastaları ve sağlıklı erişkinlerde gliserol testi ile vemp ve odyoloji bulgularında olası değişiklerin karşılaştırılması
ÖZETMENİERE HASTALARI VE SAĞLIKLI ERİŞKİNLERDE GLİSEROL TESTİ İLE VEMP VE ODYOLOJİ BULGULARINDA OLASI DEĞİŞİKLİKLERİN KARŞILAŞTIRILMASI Amaç: Meniere hastaları ve sağlıklı kişilerde, ozmotik etkisi olan gliserolün oral olarak verilerek iç kulakta yaptığı etkinin, uyarılmış vestibüler miyojenik potansiyelcevapları bulgularında değişiklik yaratıp yaratmadığını değerlendirmek. Plan: Prospektif, kontrol gruplu, klinik çalışma. Yer: Başkent Üniversitesi KBB Kliniği Hastalar: Kliniğimize 19 yaş üstü, baş dönmesi şikayeti ile başvuran ve tıbbi hikaye ve yapılan tetkikler sonucu tanı alan 29 Meniere hastası çalışmaya alındı.Hikayesinde vestibüler sistemle ilgili herhangi bir yakınması olmayan 10 gönüllü sağlıklı kişi, kontrol grubuna dahil edildi. Yöntem: Çalışmaya dahil edilen Meniere hasta ve sağlıklı gruba, odyolojik tetkikve VEMP testi yapılarak, ardından kiloya 1 gr olacak şekilde gliserol içirildikten hemen sonra ve birer saat arayla üç kez odyolojik tetkik ve VEMP testi yapılarak, gruplar arası cevaplar karşılaştırıldı. Bulgular: Kontrol grubunda 20 kulakta gliserol testi öncesi ve sonrası VEMP latensi ve amplitüd ortalama değerleri belirlendi. Kontrol grubu değerleri bazal alınarak, Meniere hasta grubunda hasta kulaklarda 9 hastada (%31) VEMP cevabı alınamadı, 5 hastada (%17.2) p13 latans, 8 hastada (%27.5) n23 latans uzamasıve 2 hastada (%6.8) amplitüd değerlerinde yükselme elde edildi. Gliserol testi 3.saat sonuçları karşılaştırıldığında, 9 hastanın 5'inde VEMP cevapları elde edildi. 2hastanın p13 latans değeri, 5 hastanın n23 latans değerinde normal sınırlara düşüş gözlendi. Latans değerlerinde ve amplitüd değerlerindeki değişim oranları karşılaştırıldığında anlamlı farklılık elde edildi. Meniere hasta grubu hasta kulaklarda gliserol testi sonrasında odyolojik değerlerde anlamlı yükseliş 20 hastada (%69) elde edildi. Sonuç: Gliserol testinde elde edilen odyolojik verilerde, koklear endolenfatik hidropsu destekleyen anlamlı sonuçlar elde edilmiştir. Gliserol testi ile eş zamanlıii yapılan VEMP testinde de anlamlı değerlerin elde edilmesi, sakküler hidropsu desteklemektedir. Gliserol testi ile elde edilen VEMP değerlerinden elde sonuçla rodyolojik verileri destekleyici özellik taşıdığı düşünülmüştür. Anahtar Sözcükler: Meniere hastalığı, Gliserol testi, Uyarılmış vestibüler miyojenik potansiyeller
Farklı zaman aralıkları ile tekrarlanan baş hareketlerinin video head impulse test (VHIT) ölçümleri üzerindeki etkileri
Video baş itme testi (vHIT), vestibüler sistem bütünlüğünün değerlendirilmesinde kullanılan yeni bir yöntemdir. Değişik vHIT cihazları ve uygulayıcılar arasında test tekniği açısından farklılıklar görülebilmektedir. vHIT ölçümleri sırasında yapılan ardışık baş itme hareketleri arasında geçmesi gereken süre net değildir. Bu sürenin ölçüm sonuçlarına bir etkisi olup olmadığı da bilinmemektedir. Bu çalışmanın amacı, ardışık baş itme hareketleri arasında geçen sürenin vHIT ölçümleri üzerindeki etkilerini araştırmaktır. Elde edilecek sonuçlar ayrıca hastaların değerlendirilmesinde referans olarak kullanılabilecek kliniğimize ait normal değerlerin belirlenmesini sağlayacaktır. Çalışma, Başkent Üniversitesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı'nda kulak şikayeti olmayan 21 gönüllü, sağlıklı birey ile yürütülmüştür. Gönüllülere vHIT yapılmış, birbirini izleyen ardışık her baş hareketinin başlangıcı arasında yaklaşık olarak 2 saniye, 5 saniye ve 10 saniye beklenerek testler tekrarlanmıştır. Her vHIT testinde, lateral semisirküler kanallar için 40 msn, 60 msn ve 80 msn anlık vestibülooküler refleks (VOR) kazançları ile tüm semisirküler kanallar için ortalama kazançlar ve kazanç asimetrisi değerleri belirlenmiştir. Elde edilen veriler karşılaştırılmış ve 2 sn, 5 sn ve 10 sn aralıklarla yapılan baş hareketlerinin VOR kazançları üzerindeki etkisi değerlendirilmiştir. Lateral semisirküler kanallar için baş itme hareketleri arasında geçen sürenin anlık (40 msn, 60 msn ve 80 msn) ve ortalama kazançlar ile kazanç asimetrisi değerleri üzerinde istatistiksel açıdan anlamlı etkisi olmadığı görülmüştür (p>0.05). Lateral semisirküler kanallar için 80 msn anlık kazancı ve ortalama kazanç değerleri, VOR cevaplarının değerlendirmesinde kullanılabilir. Sağ anterior (p=0.001) ve sol posterior semisirküler kanal (p=0.034) için ortalama kazançlar 2 sn, 5 sn ve 10 sn aralıklarla yapılan ölçümler arasında farklılık göstermiştir. Vertikal kanallara ait diğer ölçüm sonuçlarının ise 2 sn, 5 sn ve 10 sn aralıklarla yapılan ölçümler arasında farklı olmadığı görülmüştür (p>0.05). vHIT, noninvaziv ve erişkinlerde göreceli olarak hızlı uygulanabilen bir testtir. Ardışık baş hareketleri arasında 2 sn'den az olmamak koşuluyla geçen sürenin lateral semisirküler kanal ölçümleri üzerinde belirgin bir etkisi yoktur. Vertikal kanal ölçümleri, tekrarlanan baş hareketleri arasında geçen süreden etkileniyor olabilir. Ancak, ölçümler test tekniğinden kaynaklanan hatalara açıktır.
Psödotümör serebri hastalarıdaki odyo-vestibüler bulgular
Psödotümör serebri sendromu (PTSS), intrakraniyal basınç artışı ile seyreden bir hastalıktır. Bu hastalarda hem koklear hem de vestibüler patolojiler görülebilmektedir. Bu çalışma ile günümüzde en yaygın kullanılan odyovestibüler testlerden yararlanılarak bu hasta grubundaki odyolojik ve vestibüler patolojilerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışma Başkent Üniversitesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı'nda yürütülmüş olup, prospektif, kontrol gruplu kör klinik bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Hastanemizde psödotümör serebri hastalığı tanısı almış 20 hasta, çalışma grubunu oluşturmaktadır. Kontrol grubunu ise herhangi bir odyovestibüler yakınması olmayan yaş ve cinsiyet olarak eş 20 sağlıklı bireyden oluşturulmuştur.Çalışma grubundaki hastaların kulak burun boğaz muayenesini takiben saf ses odyometri, timpanometri, elektronistagmografi (ENG) ve vestibüler uyarılmış miyojenik potansiyelleri(VEMP) testleri yapılmış ve kontrol grubu ile karşılaştırılmıştır. Çalışma sonucunda dizziness ve/veya vertigo, işitme kaybı, tinnitus, dolgunluk ve basınç hisleri gibi kokleo-vestibüler yakınmaların psödotümör serebri hastalarında görülebildiği saptanmıştır. Hasta grubunda özellikle alçak frekanslardaki işitme kayıplarının, kontrol grubuna oranla anlamlı fazla olduğu tespit edilmiştir. Elektronistagmografi testinde, santral patoloji lehine yorumlanan sakkad testinde uzama, optokinetik testinde asimetri ve tracking testinde bozukluk gibi patolojilerin hasta grubunda, kontrol grubuna kıyasla daha sık görüldüğü belirlenmiş ve sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (santral patoloji hasta grubunda %50, kontrol grubunda %5 oranında bulunmuştur). VEMP testi sonucunda hasta grubunda %40 patoloji ( amplitüd değişikliği, latans uzaması ve cevapsızlık) tespit edilmiştir. Kontrol grubunda ise yalnızca bir hastada (%5) VEMP anormalliği bulunmuşve sonuçlar anlamlı olarak farklı bulunmuştur. Çalışma grubumuzdaki hastaların alçak frekans işitme kayıpları, koklear akuaduktustan iç kulağa iletilen yüksek BOS basıncının perilenfatik sıvı basıncını artırması ve bunun direkt veya indirekt olarak endolenfatik sıvıya etkisi ile olabileceği gibi; iki dura yaprağı arasında bulunan endolenfatik kesede, artmış BOS basıncının direkt etkisi ile vasküler akımın azalması veya direkt basıya bağlı endolenfatik sıvı emiliminin bozulması sonucu olabilir. Bu mekanizmaların, iç kulak vestibüler yapılarının etkilenmesinde de rol oynadığını düşünmektedyiz.