
204
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Yapay zeka kullanılarak farklı preparasyon derinliklerindeki diş renginin tahmin edilmesi
Amaç: Yapay zekâ algoritmaları ile anterior dişlerde farklı preparasyon derinliklerinde ortaya çıkacak renk değişimlerini henüz preparasyon yapılmadan öngörebilmek Yöntem: Çalışmada çürüksüz, restorasyonsuz ve kanal tedavisi bulunmayan toplam 106 adet üst ve alt anterior diş kullanılmıştır. Dişler vestibül yüzeyinden 0.3, 0.5, 0.7, 1.0 ve 1.5 mm derinlikte prepare edilmiştir. Renk ölçümü Vita Easyshade V spektrofotometresi ile yapılmış; her aşamada L*, a*, b* değerleri kaydedilmiş ve ΔE00 değerleri başlangıç ölçümüne göre hesaplanmıştır. Doğrusal regresyon, polinomsal regresyon, karar ağacı, rastgele orman ve destek vektör regresyonu modelleri ile derinliğe bağlı L*, a*, b* tahminleri denenmiştir. Ayrıca istatistiksel analizlerde derinliklere göre renk değişimleri karşılaştırılmıştır. Bulgular: Preparasyon derinliği arttıkça ΔL ve ΔE değerinde anlamlı artış gözlenmiş. Δb değerleri özellikle üst santral dişlerde diğer diş gruplarına kıyasla anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Tüm makine öğrenmesi modellerinin R² değerleri düşük bulunmuş, derinliğin tek başına L*, a*, b* tahmini için yeterli belirleyici olmadığı görülmüştür. Sonuç: Preparasyon derinliği arttıkça dentin etkisi belirginleşmiş; özellikle ΔL ve ΔE değerlerinde anlamlı artış görülmüştür. Minimal aşındırmalarda (0.3–0.5 mm) ΔL değişimi sınırlı kalırken, 0.7–1.5 mm preparasyonlarda ΔL artışı belirginleşmiştir. Δa ve Δb değerleri genel olarak derinlikten bağımsız seyretmiştir. Diş tipleri arasında farklılıklar gözlenmiş; üst santrallerde Δb artışı, kaninlerde ise ΔL ve ΔE artışı daha yüksek bulunmuştur. 0.3 mm preparasyonda bile örneklerin çoğunda ΔE00>0.8 olması, minimal aşındırmanın dahi fark edilebilir renk değişimine yol açtığını göstermiştir. Tüm makine öğrenmesi modellerinin düşük R² üretmesi ise derinliğin tek başına diş rengini öngörmede yetersiz olduğunu ortaya koymuştur.
Kuron bitim sınırının oluşturulmasında farklı yöntem ve teknik uygulanmasının basamak yüzeyi üzerindeki etkisi
Kuron Bitim Sınırının Oluşturulmasında Farklı Yöntem ve Teknik Uygulanmasının Basamak Yüzeyi Üzerindeki Etkisi Amaç: Bu çalışmanın amacı benzer şekilde diş preparasyonu tamamlanmış dişlerin bitim aşamasında, iki farklı dönme devrindeki el aleti ve sonik uçlu el aleti kullanılarak prepare edilen marjin bitim sınırlarının yüzey pürüzlülüğünü karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Bu tez çalışmasında yapısal bütünlüğü bozulmamış çekilmiş 32 adet kanin dişiyle hazırlanan her bir test yöntemi için 4'er grup oluşturuldu ve chamfer konfigürasyonunda preparasyonu tamamlandıktan sonra marjin bitimi döner el aletleri ve ultrasonikler kullanılarak hazırlandı. Her deney grubunun örneklerinin yüzeylerinden profilometre ile yüzey pürüzlülüğü ölçümü yapıldı. Çalışmamızda örneklerin yüzey morfolojileri ve elementel analizi taramalı elektron mikroskobu ve enerji dağılım spektrometresi SEM-EDS Analizi ile incelendi. Yüzey pürüzlülüğü, yüzey üç boyutlu topografisini elde eden atomik kuvvet mikroskobu (AFM) ile yüzey işlemi uygulanan grupların her birinden birer örnek seçilerek kıyaslandı. Veriler R programlama dilinin 4.4.1 versiyonu kullanılarak analiz edildi. İkili gruplarda normal dağılıma uyan değişkenlerin karşılaştırılmasında One-Way ANOVA kullanıldı. Nicel verilerin gösteriminde ortalama ± standart sapma kullanıldı. Önem düzeyi p<0,05 olarak alındı. Verilerin normal dağılıma uygun olup olmadığı Shapiro Wilk testi ile belirlenmiştir. Veriler Minitab v14 ile analiz edildi. Sonik ve hıza göre normal dağılıma uyan değerlerin karşılaştırılmasında Genelleştirilmiş Lineer model kullanıldı ve çalışmada varyans analiz sonrasında faktörlerin seviye ortalamaları arasındaki farklılıkların belirlenmesinde çoklu karşılaştırma yöntemlerinden Bonferroni yöntemi kullanılmıştır. Bulgular: Gruplara göre ortalama Ra, Rq, Ry ve Rz değerleri arasında istatistiksel olarak fark olduğu tespit edilmiştir (p<0,001). Tüm gruplar birbirinden farklılık göstermektedir ve en yüksek ortalama değer önerilen Rpm hızında sonik kullanmadan marjin yüzeyi oluşturulan Grup 1'de iken en düşük ortalama değer önerilen Rpm hızının yarısında sonik kullanılarak marjin yüzeyi oluşturulan Grup 4'de elde edilmiştir. Tüm etkileşimler arasında fark vardır ve en yüksek Ra değeri Sonik uygulanmamış ve tam hız uygulanmışlarda iken, en düşük Ra ortalama değeri yarım hız sonik uygulanmışlarda elde edilmiştir. Diş preparasyonunda marjin yüzeyi oluşturulmasında kullanılan cihazların oluşturduğu yüzeylerin, yüzey pürüzlülüğü değerleri incelendiğinde en yüksek etkiye sahip olan faktör sonik iken en az etkiye sahip olan hız faktörüdür. Anahtar Kelimeler: Diş preparasyonu, Kenar bitim sınırı, Yüzey pürüzlülüğü, Ultrasonik cihazlar, Protetik restorasyon
Eklemeli ve eksiltmeli yöntemlerle üretilen total protezlerin geometrik hassasiyeti açısından değerlendirilmesi
Amaç: Günümüzde dental uygulamalarda sıklıkla kullanılan 3D baskı teknolojileri, üretim süreçlerinde hassasiyet ve doğruluk açısından büyük önem taşımaktadır. Bu çalışmada, kazıma teknolojisi, DLP (Digital Light Processing) ve LCD (Liquid Crystal Display) teknolojileri ile farklı açı ve oryantasyonlarda üretilen protez kaideleri; geometrik hassasiyet, ağırlık, artık miktarı ve üretim süresi açısından değerlendirilmiştir. Üretilen modellerin referans tasarımla uyumu değerlendirilerek, üretim teknolojisinin ve baskı parametrelerinin doğruluk üzerindeki etkileri karşılaştırılmıştır. Bu sayede, farklı üretim yöntemlerinin avantaj ve sınırlamaları ortaya konularak, klinik uygulamalarda daha iyi doku uyumu sağlanması amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada, protez kaideleri üç farklı yöntemle üretildi: Dijital Işık İşleme (DLP), Sıvı Kristal Ekran (LCD) ve kazıma. Üretimde fotopolimerize reçine ve PMMA disk malzemeleri kullanıldı. Üretim, belirli açı ve yönelimlere göre tasarımlar oluşturularak yapıldı ve her bir numune için uygun oryantasyonlar belirlendi. Üretilen kaide materyalleri, ekstraoral tarayıcı ile tarandı ve tarama verileri, referans tasarımla karşılaştırılarak geometrik hassasiyetleri değerlendirildi. Kazıma yöntemi ile yapılan üretimde, PMMA diskler kullanılarak 5-eksenli makine ile işleme gerçekleştirildi. Malzeme miktarları, üretim öncesi ve sonrası ağırlık ölçümleri ile belirlendi ve üretim sonrası temizlik, parlatma ve post-kürleme işlemleri yapıldı. Tüm süreçlerde, kullanılan malzeme miktarları ve üretim süreleri kaydedildi ve karşılaştırıldı. Bulgular: Üretilen protez kaidelerinin geometrik hassasiyet, üretim teknolojisine göre istatistiksel olarak anlamlı fark gösterdiği bulundu. Geometrik hassasiyeti en yüksek üretim tekniği kazıma teknolojisi olarak saptandı. Eklemeli üretim teknikleri kendi arasında kıyaslandığında DLP teknolojisi ile üretilen protez kaidelerinin geometrik hassasiyeti, LCD teknolojisi ile üretilenlerden daha yüksek olduğu bulundu. Üretim teknolojilerine göre kaide ağırlıkları, üretim süreleri ve artık miktarın istatistiksel olarak anlamlı fark gösterdiği saptandı. Kazıma yöntemi ile üretilen kaideler en düşük kaide ağırlığı ve en yüksek artık miktar gösterirken DLP teknolojisi en kısa üretim süresine sahip olduğu gözlendi. Anahtar Kelimeler: 3D Teknoloji, Protez kaidesi, Eklemeli üretim, Eksiltmeli üretim, Geometrik hassasiyet
İki farklı multilayer zirkonyum oksit restorasyon materyalinin fiziksel ve mekanik özelliklerinin karşılaştırılması
İki Farklı Multilayer Zirkonyum Oksit Restorasyon Materyalinin Fiziksel ve Mekanik Özelliklerinin Karşılaştırılması Gelişen CAD/CAM (Bilgisayar Destekli Tasarım/Üretim) teknolojilerinin diş hekimliğinde kullanımı arttıkça tek seans tedaviler uygulanmaya başlanmıştır. Bu uygulamaların hedeflerinden biri de birden fazla seansta elde edilen tedavi başarısı ve hasta memnuniyetini tek seansta sağlayabilmektir. Bu deneysel tez çalışmasının amacı, farklı sinterleme protokollerine tabi tutulmuş çok katmanlı monolitik zirkonya materyallerinde sinterleme sürecinin translusensi, renk stabilitesi, yüzey pürüzlülüğü, mikrosertlik ve bükülme dayanımı üzerindeki etkilerini değerlendirmektir. Ayrıca, translusensi, renk stabilitesi, yüzey pürüzlülüğü ve mikrosertlik açısından yüzey bitirme işlemlerinin (glaze ve polisaj) etkinliği de araştırılmıştır. Katana YML (Kuraray Noritake Dental Inc, Japan) ve Ivoclar ZirCAD Prime (Ivoclar Vivadent, Liechtenstein) zirkonyum dioksit disklerden 1,4 mm kalınlığında 60 örnek (n=10) hazırlanmıştır. Örneklere 800-1000-1200-1500 ve 2000 gridlik silikon karbid zımpara uygulanıp, ardından konvansiyonel, hızlı ve yüksek hızlı sinterleme prosedürlerine göre 3 gruba ayrılmıştır. Üretici talimatlarına uygun şekilde sinterleme sonrası, zımpara uygulanmış yüzeylere tekrar zımpara uygulanarak polisaj tamamlanmıştır. Örnekler, D65 ışık kaynağına sahip renk kutusunda beyaz zemin üzerinde spektrofotometre (Vita EasyShade V, Vita Zahnfabrik, Almanya) ile ölçülmüş ve renk farkı CIEDE2000 formülüyle hesaplanmıştır. Beyaz ve siyah arka fonla translusensi ölçümü (TP00) yapılmıştır. Yüzey pürüzlülüğü ve mikrosertlik değerleri de ölçülüp, ardından tüm örneklerin polisajlanan yüzeylerine glaze uygulanarak ölçümlerin tamamı tekrarlanmıştır. Son olarak örnekler, universal test makinesinde 3 top üzeri piston düzeneğinde kırılarak bükülme dayanımı test edilmiştir. Elde edilen veriler SPSS programıyla istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Normal dağılım için Kolmogorov-Smirnov, varyans eşitliği için Levene testi yapılmıştır. Farklı blok ve sinter süreleri arasında fark belirlemek için tek yönlü ANOVA, grup farklarını saptamak için Tukey's HSD post hoc testi, glaze öncesi-sonrası farkları için bağımlı t testi uygulanmıştır. Anlamlılık düzeyi 0,05 olarak kabul edilmiştir. Ölçümler sonucunda farklı sinterleme süre ve sıcaklıklarının materyalin renk parametreleri ve mikrosertliği üzerinde anlamlı fark oluşturmadığı görülmüştür. Translusensi parametresi Katana'nın konvansiyonel sinter grubunda etkilenmiştir. Ayrıca glaze uygulaması materyalin yarı saydamlığını arttırmıştır. Glaze öncesi-sonrası karşılaştırıldığında, tüm Ivoclar gruplarında pürüzlülük glaze sonrası anlamlı şekilde azalmıştır. Ivoclar'ın hızlı sinter grubunun (HS) bükülme dayanımı, diğer Ivoclar gruplarından anlamlı olarak farklı bulunmuştur. Sonuç olarak, çalışma koşullarında zirkonyum dioksitin yüzey sertliği, pürüzlülüğü ve renk parametreleri üzerinde sinterleme süresi, sıcaklığı ve yüzey bitirme işlemi etkili bulunmuştur. Anahtar kelimeler: CAD/CAM, Zirkonyum Dioksit, Bükülme Dayanımı, Renk Stabilitesi, Yüzey Pürüzlülüğü, Mikrosertlik, Translusensi(Yarı Saydamlık)
Üç boyutlu yazıcı ile üretilmiş total protez kaide materyallerinin renk stabilitesinin ve mekanik özelliklerinin değerlendirilmesi
Eklemeli imalat teknolojisi, sunduğu cazip klinik ve laboratuvar avantajları sayesinde dijital diş hekimliği alanında önemli bir yer edinmiştir. Ancak, eklemeli imalat yöntemleriyle üretilen total protezlerin, geleneksel alternatiflerin yerini alabilmesi için üstün mekanik, estetik ve fiziksel özelliklere sahip olması kritik önem taşımaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, eklemeli imalat (3D baskı) yöntemiyle üretilen dört farklı total protez kaide materyalinin; eğilme dayanımı, mikro sertlik, renk stabilitesi, yüzey pürüzlülüğü, su emilimi ve suda çözünürlük özelliklerini, ısı ile polimerize edilmiş geleneksel bir adet kaide materyali ile karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Bu çalışmada, bir geleneksel ısı ile polimerize kaide materyali (Probase-HC) ve dört farklı 3D baskı protez kaide materyali (NextDent-ND, Formlabs-FL, Senertek-ST, Powerresin-PR) olmak üzere toplam beş materyal incelenmiştir. Deney örnekleri çubuk ve disk şeklinde iki farklı formda hazırlanmıştır. Çubuk şeklinde hazırlanan örnekler (64×10×3,3±0,2 mm), eğilme dayanımı, mikro sertlik, yüzey pürüzlülüğü ve renk stabilitesi testleri için kullanılmıştır. Probase-HC grubundan 20 ve her bir 3D baskı materyali grubundan 40'ar adet olmak üzere toplam 180 örnek üretilmiştir. Geleneksel kaide reçinesinden üretilen çubuk şekilli örneklere yalnızca mekanik polisaj uygulanırken, 3D baskı çubuk şekilli örnekler rastgele olacak şekilde ikiye ayrılarak mekanik polisaj veya glaze işlemine tabi tutulmuştur. Tüm örnekler daha sonra 5000 döngüden oluşan kahve içerikli termal döngüye (KTD) maruz bırakılmıştır. Renk değişimi (ΔE00) ve yüzey pürüzlülüğü (Ra) değerleri KTD öncesi ve sonrası değerlendirilmiş; ardından tüm örneklere üç nokta eğilme ve Vickers mikro sertlik (VH) testi uygulanmıştır. Disk şeklindeki örnekler (50±1×0,5±0,1 mm): su emilimi ve suda çözünürlük testleri için kullanılmıştır. Probase-HC grubundan ve her bir 3D baskı grubundan 20'şer adet olmak üzere toplam 100 örnek üretilmiştir ve bu örneklere herhangi bir yüzey işlemi uygulanmamıştır. Bu çalışmada toplam 280 örnek kullanılarak materyal özellikleri kapsamlı bir şekilde değerlendirilmiştir. Verilerin istatistiksel analizi tanımlayıcı ve analitik yöntemlerle gerçekleştirilmiş olup, anlamlılık düzeyi α=0.05 olarak belirlenmiştir. Bu çalışmanın sonuçları, 3D baskı kaide materyallerinin eğilme dayanımı, mikro sertlik, yüzey pürüzlülüğü, renk stabilitesi, su emilimi ve suda çözünürlük açısında ısı ile polimerize edilmiş kaide materyaline kıyasla kabul edilebilir değerler sergilediğini göstermiştir. Vita Akzent® LC (VA) glaze materyalinin uygulanması, kahve içerikli termal döngü (KTD) sırasında yüzey degradasyonuna karşı ek koruma sağlarken, tüm deneysel 3D baskı gruplarında başlangıç yüzey pürüzlülüğü (Ra) değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir artışa (p<0.05) neden olmuştur. Glaze uygulaması, FL grubunun ΔE00 değerini azaltmış (p=0.036), ancak diğer 3D baskı gruplarının ΔE00 değerleri üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etki yaratmamıştır (p>0.05). Ayrıca, VA glaze, 3D baskı gruplarının çoğunda VH değerini artırmış (p<0.05); PR ve ST gruplarının eğilme dayanımını iyileştirirken, FL grubunun eğilme dayanımını azaltmış ve ND grubu üzerinde anlamlı bir etki göstermemiştir (p=0.088). Mekanik olarak polisaj uygulanmış örnekler kabul edilebilir Ra, ΔE00 ve eğilme dayanımı değerleri sergilemiştir. Ancak, bu örneklerin VH değerleri, glaze uygulanmış örneklere kıyasla daha düşük bulunmuştur. Sonuç olarak, glaze uygulaması 3D baskı gruplarının çoğunda mekanik dayanım ve sertlikte iyileşme sağlamış; ancak yüzey pürüzlülüğünü ve renklenmeyi etkin bir şekilde azaltma kapasitesi sınırlı kalmıştır. Buna karşılık mekanik polisaj, değerlendirilen tüm parametrelerde klinik olarak kabul edilebilir değerleri koruyarak faydalı etkilerini sürdürmüştür. Bu nedenle, glaze materyallerinin performans karakteristiklerini ve 3D baskı protez kaide materyalleri ile etkileşimlerini tam olarak aydınlatmak için kapsamlı ek araştırmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Farklı baş postürlerinde interokluzal temas noktalarındaki değişimin dijital olarak değerlendirilmesi: ın vivo çalışma
Ağız içi tarayıcı ile elde edilen interokluzal temas kayıtlarında farklı baş postürlerinin okluzal temaslar üzerinde değişikliklere yol açtığı bilgisi vardır ancak klinik bilimsel çalışmalara dayanmamaktadır. Bu çalışma ile farklı baş postürlerinin, ağız içi tarayıcı ile alınan doğrudan interokluzal kapanış kayıtlarına etkisini, elde edilen interokluzal temas noktalarının sayı, yoğunluk ve konum değişiklikleri üzerinden niceliksel ve niteliksel olarak değerlendirilmesi amaçlandı. Çalışmaya doğal dentisyona sahip, diş eksikliği bulunmayan ve çeneler arası kapanış ilişkisini etkileyebilecek bir engel bulunmayan 36 gönüllü dahil edildi. Konfokal tarama teknolojisine sahip bir ağız içi tarayıcı ile alt ve üst çenelerdeki diş arklarının doğrudan dijital kaydı alındı. Nötral postür, önde baş postürü ve geride baş postürü olmak üzere üç farklı baş postürünün bir manuel gonyometre ile belirlenmesini takiben üç ayrı interokluzal kapanış kaydı aynı ağız içi tarayıcı ile doğrudan kaydedildi. İnterokluzal kapanış kayıtları ile elde edilen okluzal temasların değerlendirilmesi amacıyla optik üçgenleştirme teknolojisi ile çalışan bir çene hareket kayıt cihazına ait dijital okluzal analiz programı kullanıldı. Elde edilen okluzal temaslar; temas varlığı/sayısı, yoğunluk ve konum açısından değerlendirildi. Sağ ve sol çeyrek çenelerdeki okluzal temaslar arasında bu üç etken açısından bir farklılık görülmedi. (p<0,05) Temas noktası sayısı, önde ve geride baş postür grupları arasında geride baş postüründeki azalma ile anlamlı fark gösterdi. (p<0,05) Temas yoğunluğu üç postür grubu arasında anlamlı bir fark göstermedi. (p<0,05) Temas konumu yalnızca fonksiyonel kasp konumunda nötral-önde baş postürü ve nötral–geride baş postürü grupları arasında, nötral baş postür grubuna göre azalma gösterdi ve bu azalma istatistiksel olarak anlamlı bulundu. (p<0,05). Farklı baş postürlerinin ağız içi tarayıcı ile alınan doğrudan dijital kayıt üzerinde kısmen etkili olduğu belirlendi.
Farklı açılanmalara sahip implant tarama gövdelerine yapılan modifikasyonların farklı yazılımlar kullanılarak eşlenmesinin dijital ölçü doğruluğuna etkisi: in vitro çalışma
Literatürde modifikasyonlu implant tarama gövdelerinin (İTG) farklı yazılımlar ile eşlenmesinin tarama doğruluğuna etkisini inceleyen yeterli sayıda çalışma bulunmamaktadır. Çalışmanın amacı farklı açılanmalara ve modifikasyonlara sahip İTG'lerin farklı yazılımlar ile eşlenmesi sonrası elde edilen tarama dosyalarının doğruluğunu incelemektir. Çalışmada açılı ve düz konumda yerleştirilmiş dijital analoglara bağlı İTG'lerle modifikasyonsuz(M0), eklemeli(M+) ve çıkartmalı(M-) modifikasyonlu İTG grupları oluşturulmuştur. Tarama dosyaları Exocad ve Medit Link yazılımı ile İTG eşlemeleri yapılmıştır. Elde edilen deneysel tarama dosyaları ile referans tarama dosyaları tersine mühendislik yazılımı kullanılarak üst üste çakıştırılmış ve iki tarama arasındaki çizgisel ve açısal sapma hesaplanmıştır. İstatistiksel analizler için R4.3.1 (R Development Core Team, 2023) ve SPSS version 23(SPSS Inc) paket programları kullanılmıştır. Sayısal değişkenlerin normallik varsayımı Shapiro-Wilk uyum iyiliği testi ile incelenmiştir. İTG'lere yapılan modifikasyonlar içinde en çok açısal ve çizgisel sapma meydana getiren grup M- grubu, en az sapma gösteren grup ise M0 grubudur. İTG eşlemesi için kullanılan yazılımlar karşılaştırıldığında, Medit Link ve Exocad'le eşlenen İTG'lerin olduğu taramalar, sadece Exocad ile eşlenen gruplara oranla daha az açısal sapma göstermişlerdir. Modeldeki İTG'lerin açılı veya düz olması açısal ve çizgisel sapmalar için anlamlı bir fark oluşturmamıştır(p>0,005). İTG'lerin konumları ile yapılan karşılaştırmada 27 No'lu İTG'nin 25 No'lu İTG'ye göre çizgisel sapmaya daha çok uğradığı, 25 No'lu İTG'nin 27 No'lu İTG'ye göre açısal sapmaya daha çok uğradığı görülmüştür.
İmplant destekli overdenture protezlerde kullanılan farklı tip ataçmanların tutuculuğunun zamana ve protez temizleyicisine bağlı olarak değerlendirilmesi
İmplant destekli overdenture protezlerde tutuculuk; farklı materyallerden üretilmiş, farklı morfolojiler ve tutuculuk değerlerindeki ataçmanlar ile sağlanır. Ataçmanlar günlük temizleme işlemlerinden farklı etkilenebilirler ve tutuculuk değerleri değişebilir. Bu in vitro çalışmanın amacı rutin olarak kullanımı önerilen Corega solüsyonunun, 1 yıllık klinik kullanım sonrası farklı tipteki ataçmanların tutuculuğu üzerine etkisini incelemektir. Bu amaçla Locator ve Novaloc sistemin dayanakları implantlara sabitlendi karşıtlarına Locator sistemin naylon ataçmanı ve Novaloc sistemin PEEK tutucu ataçmanları yerleştirildi. Çalışmada 6 grup ve örneklem büyüklüğü 8 olarak belirlendi. 1. grup Locator mavi (LM-C), 2. grup Locator pembe (LP-C) ve 3. grup Locator şeffaf naylon ataçman (LS-C); 4. grup Novaloc beyaz (NB-C), 5. grup Novaloc sarı (NS-C) ve 6. grup Novaloc yeşil PEEK ataçman (NY-C)'dır. Örnekler test düzeneği hazırlandıktan sonra sırayla düzeneğe yerleştirildi ve başlangıç (T0) maksimum yerinden ayrılma kuvvetleri ölçüldü. Ardından ataçmanlar sırayla 1 yıllık klinik kullanıma denk gelen 1080 kez takma-çıkarma döngüsü uygulandıktan sonra 2. kez (T1), son olarak da ataçmanlar Corega solüsyonuna daldırılıp 3. kez (T2) ölçümler tamamlandı. Elde edilen değerlerin analizi için tekrarlı ölçümlerde Varyans Analizi ve ikili karşılaştırma için Bonferroni çoklu karşılaştırma testi kullanıldı. T0, T1 ve T2 değerlerinin zaman içindeki değişimi tüm gruplarda anlamlı bulundu (p<0,001). İkili karşılaştırmada ise T0 değerleri, T1 ve T2 değerlerinden farklı bulunurken (p<0.05); T1 ve T2 arasında fark bulunmamaktadır (p>0.05). Gruplar arasında en çok değişime uğrayan grup NY-C olarak bulundu. Novaloc grupları, Locator gruplarına oranla daha fazla kuvvet kaybı gösterdi fakat Corega solüsyonundan en az etkilendi. Corega'nın günlük temizleme işleminde güvenle kullanılabileceği görüldü.
Üst tam protez yapımında geleneksel ve dijital ölçü alınarak hazırlanan kaide plaklarının doku uyumunun karşılaştırılması
TEKDEMİR Ş.S., Üst Tam Protez Yapımında Geleneksel ve Dijital Ölçü Alınarak Hazırlanan Kaide Plaklarının Doku Uyumunun Karşılaştırılması. Hacettepe Üniversitesi, Diş Hekimliği Fakültesi, Protetik Diş Tedavisi Uzmanlık Tezi, Ankara, 2023. Tam dişsiz hastalarda ağız içi tarayıcılar ile alınan ölçülerin doğruluğu ile ilgili sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. Bu klinik çalışmanın amacı, üst çene tam dişsiz hastalarda geleneksel ve dijital ölçülerden üretilen kaide plaklarının doku uyumunu değerlendirmektir. Her hastadan üç farklı yöntemle ölçü alındı (n=15): G; geleneksel ölçü yöntemi, DI; triangulasyon çalışma sistemine sahip ağız içi tarayıcı (Medit i600, Medit Corp, Seul, Kore), DII; konfokal çalışma sistemine sahip ağız içi tarayıcı (Trios 4, 3Shape, Kopenhag, Danimarka). Kaide plakları üç boyutlu yazıcıdan ekleme yöntemiyle üretildi. Plakların doku yüzeyi laboratuvar tarayıcısı ile taranarak referans veriler oluşturuldu. Doku uyumlarının değerlendirilmesi amacıyla kaide plaklarının doku yüzeyine akışkan polivinilsiloksan ölçü maddesi uygulandı ve hasta ağzına yerleştirildi. Özel olarak tasarlanan bir düzenek yardımıyla 20 N sabit basınç altında malzemenin polimerizasyonu tamamlandı. Kaide plaklarının doku yüzeyleri bir kez daha laboratuvar tarayıcısı ile tarandı. Doku yüzeyi taramaları best- fit programı (GOM Inspect Professional 2017, Braunschweig Almanya) kullanılarak çakıştırıldı. Her bir örnek için üç farklı bölgeden niceliksel ölçüm yapıldı. Sonuçların değerlendirilmesi için Friedman non-parametrik istatistiksel analiz testi kullanılmıştır. Tüm ölçü sınırlarındaki kaide uyumu açısından yöntemler arasında fark bulunmamıştır (p>0.05). Damak bölgesindeki en düşük sapma değerleri DII'de görülürken G ile anlamlı fark bulunmuştur (p<0.01). Vestibuler sulkus bölgesinde en düşük sapma değerleri G'de görülürken, hem DI hem DII yöntemi ile arasında anlamlı fark görülmüştür (p<0.001). Tam dişsiz hastaların taranmasında dijital ölçü yöntemi cihazdan bağımsız olarak geleneksel ölçü yöntemine benzer sonuçlar göstermiştir. Ancak özellikle kenar şekillendirmesi yapılan bölgelerde ölçü sınırları geleneksel ölçüye kıyasla daha yüksek uyumsuzluk değerleri göstermiştir. Anahtar Kelimeler: Tam dişsiz, ağız içi tarayıcı, dijital ölçü, plak, uyum Destekleyen Kurumlar: H.Ü.B.A.P.K.B (Proje Kodu: THD-2023-20664)
Tek distal uzantılı zirkonyum restorasyonları destekleyen ti-altyapılı zirkonyum dayanakların yorulma dayanımlarının ve kırılma direnclerinin in vitro olarak incelenmesi
Bu in vitro çalışmanın amacı hibrit dayanak tutuculu distal uzantılı monolitik zirkonya restorasyonların dinamik ve statik yükleme sonrası olası mekanik başarısızlıklarının ve kırılma dirençlerinin değerlendirilmesi olmuştur. Mandibular birinci ve ikinci premolar dişleri taklit eden implant destekli distal uzantılı restorasyonlar BDT/BDÜ sistemi yardımıyla tasarlanarak üretilmiş ve restorasyonları destekleyen dayanak şekline göre iki grupa ayrılmıştır: Grup 1; her bir örnekteki dayanaktan biri anti rotasyonel parça içeren (n=10), Grup 2; anti-rotasyonel parça içermeyen (n=10). Hibrit dayanakların her biri ve zirkonya restorasyonların iç yüzeyi tribokimyasal olarak kaplanmıştır. Sonra tüm dayanaklar implantlar üzerine 30 N tork değerinde sabitlenmiş ve monolitik restorasyonlar dayanaklara adeziv olarak simante edilmiştir. Simantasyon işlemi sonrası örnekler dinamik yükleme için çift eksenli çiğneme simülatöründe 50 N kuvvet varlığında 1.200.000 döngü ısıl ve mekanik yorulma yüklemesine tabi tutulmuştur. Daha sonra örnekler statik yükleme cihazında statik yüklemeye maruz bırakılmıştır. Olası başarısızlıklar Taramalı Elektron Mikroskobu yardımıyla incelenmiştir. Çiğneme simülatörü sonrası restorasyonların sağkalım ve başarı oranı %100 olmuştur. Grup 1 ve Grup 2 için ortalama kırılma direnci değeri sırasıyla 706.2N ve 873.7N olmuştur. Statik yükleme verilerine göre test edilen tüm örneklerin maksimum kırılma direnci verileri ağız içi posterior alandaki kuvvet değerlerinin üzerinde bulunmuştur. Gruplararası fark istatistiksel olarak anlamlı olmasa da anti rotasyonel parça içermeyen grup örnekleri daha yüksek kırılma direnci göstermiştir. Bu in vitro çalışmanın sınırlamaları dahilinde, doğru okluzal uyumlamalar ve okluzal temaslar varlığında hibrit dayanıklı distal uzantılı monolitik zirkonya restorasyonların posterior alanda kullanılabileceği söylenebilir.
Farklı simanlarla simante edilen cam seramik örneklerinin hızlı yaşlandırma süreci sonucunda bağlanma dayanımının incelenmesi
Bu çalışmanın amacı farklı simanların yaşlandırma işlemi sonucunda seramiğe bağlanma dayanımının incelenmesidir. Çalışmamız için her siman grubu için 12 örnek olmak üzere 20 grup için toplam 240 seramik kesiti kullanıldı. Feldspatik seramikten elde edilen bu kesitlere Panavia V5, Rely X U200, G-CEM LinkForce, RelyX Veneer ve Variolink Esthetic olmak üzere beş farklı siman simante edildi. Her grup siman dört gruba ayrılıp üç grubuna farklı devirlerde (1750, 3500, 7000) termal siklus uygulaması yapıldı. Bir gruba hiç bir yaşlandırma işlemi uygulanmadı. Tüm gruplara shear testi uygulandı. Sonrasında makaslama bağlanma değerleri istatistiksel olarak değerlendirildi. Yaşlandırma işlemi sonrasında simanlar kendi içinde değerlendirildiğinde, makaslama bağlanma değerleri, tüm siman gruplarında genel olarak bir azalma göstermesine karşın bu azalma Panavia V5, RelyX Veneer ve Variolink Esthetic için istatistiksel olarak anlamlıdır. (p<0,05) Yaşlandırma zamanları bakımından simanlar birbirleriyle karşılaştırıldığında kontrol grubu ve 7000 devir uygulanmış gruplarda simanlar arasında bulunan fark istatistiksel olarak anlamlı değildir. 1750 devir uygulanmış gruplarda Panavia V5 ve GCem LinkForce, light cure olan RelyX Veneer ve Variolink Esthetic simandan yüksek bağlanma dayanım değeri göstermiştir.(p<0,05) 3500 devir uygulamada da aynı sonuçlar gözlenmiş olup ilave olarak RelyX U 200 simanda RelyX Veneer ve Variolink Esthetic simandan yüksek bağlanma dayanım değeri göstermiştir. (p<0,05) Yaşlandırma işlemi sonrası bağlanma dayanımının azalması siman seramik arayüzündeki bağın su emilimi göstermesine bağlanmaktadır. Restorasyonlarda kullanılacak rezin siman seçimi yapılırken, yaşlandırma işlemi sonrası bağ kuvvetini uzun dönemli koruyan simanlar seçilmesi klinik başarıyı olumlu etkileyecektir.
Farklı hibrit CAD/CAM bloklarından çeşitli kalınlıklarda üretilen kronların rezin simanlarla maskeleme etkinliğinin değerlendirilmesi
Farklı Hibrit CAD/CAM Bloklarından Farklı Kalınlıklarda Üretilen Kronların Rezin Simanlarla Maskeleme Etkinliğinin Değerlendirilmesi. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Protetik Diş Tedavisi Anabilim Dalı, Doktora Tezi, Van, 2019. Üstün estetik özellikleri ve elastik özelliklerinin diş dokusuna yakın olması ile hibrit seramikler sıklıkla kullanılmaktadır.Hibrit seramikler diş hekimliğinde restorasyon yapımında alt yapının renginin yansımasıdır. Bu alt yapının maskelenmesi için farklı yöntemler mevcuttur. Bu tez çalışmasının amacı, farklı kalınlıklardaki farklı hibrit seramiklerin alt yapı renginin maskeleme etkinliğini araştırmaktır. Çalışmada 4 değişik içeriğe sahip CAD/CAM bloklardan (Cerec blok, GC Cerasmart, Vita Enamic, 3M Lava Ultimate) 1 mm 1,5 mm ve 2 mm kalınlıkta olmak üzere her bir gruba ait 10'ar örnek olacak şekilde toplam 120 test örneği hazırlanmıştır. Çalışmada, test örnekleri isomet bıçağı ile, 100N basınçla, distile su altında kesilerek hazırlanmıştır. Alt yapı olarak A3 renginde Kuraray kompozit kullanılmıştır. Örneklerin simantasyonu için A2 renginde G-CEM Link Force rezin siman kullanılmıştır. Örnekler asitleme ve bonding işleminden sonra alt yapılara 10N sabit basınç altında rezin siman ile simante edilmiştir. Simantasyon işleminden sonra tüm örnekler, etüv cihazında 37 derecede 24 saat boyunca bekletilmiştir. Her bir gruba ait örnekler spektrofotometre cihazı (Spekctroshade Verona, İtalya) ile 5 tekrar ile ölçülmüştür. Örneklere ait L,a,b değerleri excell programına kaydedilmiş ve değerlerin ortalamaları alınmıştır. Renkteki değişiklikler ΔE formülüyle hesaplanmıştır. Örneklere ait değerler ΔE cinsinden SPSS programına kaydedilmiş ve istatistik analiz yapılmıştır. İstatistiksel analiz için Kruskal Wallis test ve ikili karşılaştırmalarında Dunn's testi kullanılmıştır. Anlamlılık en az p<0.05 düzeyinde değerlendirilmiştir. Çalışmanın bulgularına göre; kalınlığın translüsentlik üzerinde istatistiksel olarak ciddi fark yarattığı bulunmuştur. Seramik kalınlığı arttıkça alt yapı renginin daha iyi maskelendiğini görülmüştür. Materyal açısından en etkili maskeleme etkinliğine sahip olarak GC Cerasmart bulunmuştur. En düşük maskeleme etkinliğinin Cerec bloklarda olduğu görülmüştür. Anahtar Kelimeler: CAD/CAM, Hibrit Seramik, Maskeleme
Tam protez hastalarında farklı dezenfeksiyon işlemlerinin candida türlerinin tutulumu üzerine etkisinin değerlendirilmesi
Tam Protez Hastalarında Farklı Dezenfeksiyon İşlemlerinin Candida Türlerinin Tutulumu Üzerine Etkisinin Değerlendirilmesi,Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Protetik Diş Tedavisi Anabilim Dalı, Doktora Tezi, Van, 2019. Protez hijyeni eksikliğinde protezde mikroorganizmaların adezyonu ve çoğalması ile plaklar meydana gelmektedir. Kötü protez hijyeni protez stomatiti, endokardit, pnömoni ve gastrointestinal enfeksiyonlarla sonuçlanır. Plak oluşumunu kontrol altına almak için antiseptikler, antibiyotikler, oksitleyici ajanlar, bitkisel özler ve enzimler kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı; oral mikrofloranın yaygın üyesi olan Candida suşları üzerine piyasada mevcut olan dezenfeksiyon yöntemlerinin etkinliğini kıyaslamaktır. Hastalar, klorheksidin ve mikrodalga, klorheksidin ve ozon terapi, sodyum hipoklorit ve mikrodalga, sodyum hipoklorit ve ozon terapi, gluteraldehit ve mikrodalga, ve gluteraldehit ve ozon terapi olmak üzere 10'ar kişilik 6 gruba ayrılmıştır. Her gruba ait total protezler, herhangi bir dezenfeksiyon işlemi uygulanmadan önce, Candida spp.türü açısından değerlendirilmiş ve fungal yük sayımı yapılmıştır. Takibinde ilgili kimyasal dezenfektan kullanmaya başladıktan 1 hafta ve 1 ay sonra protez üzerindeki mikroorganizma yükü değerlendirilmiştir. Veriler 2 yönlü ANOVA ve Tukey HSD testleri ile analiz edilmiştir. Protezlerden en sık izole edilen Candida suşu C.albicans (n=32; %53.3) olup bunu C.kefyr (n=11; %18.3), C.glabrata (n=10; %16.7) ve C.tropicalis (n=7; %11.7) takip etmiştir. Dezenfeksiyon yöntemlerinin uygulanmaya başladıktan sonra 1. haftadaki kontrolde, gruplar arasında yapılan karşılaştırmada 1:100 sulandırmada gluteraldehit ve ozon terapi grubu ile klorheksidin ve mikrodalga grubu arasında (p:0.04) ve gluteraldehit ve ozon terapi grubu ile klorheksidin ve ozon terapi grubu arasında (p:0.007) mikroorganizma sayıları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir. Dezenfeksiyon yöntemlerinin uygulanmaya başladıktan sonra 1. aydaki konrolde, gruplar arasında dezenfeksiyon işlemi öncesinde protezlerden izole edilen mikroorganizma sayıları açısından değerlendirildiğinde; 1:1 sulandırmada klorheksidin ve mikrodalga grubu ile gluteraldehit ve mikrodalga grubu arasında anlamlı bir farklılık (p: 0.012), klorheksidin ve ozon terapi grubu ile sodyum hipoklorit ve ozon terapi grubu arasında (p: 0.035) ve gluteraldehit ve mikrodalga grubu arasında (p:0.001) izole edilen mikroorganizma sayısı açısından anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir. Çalışmamızın sonuçlarına göre; total protezlerin dezenfeksiyonunda en iyi sonuç klorheksidinin mikrodalga veya ozon terapi ile kombinasyonunda elde edilmiştir. Ayrıca total protezlerin temizliğinde kullanılan 6 farklı kombinasyonun da fungal yük miktarını düşürmede etkili olduğu ve bu etkinin kullanma süresinin uzaması ile daha da arttığı gösterilmiştir.
Farklı intraoral tarayıcılar ve konvansiyonel ölçü maddelerinin tek üye implantların ölçü doğruluğuna etkisi
İmplantüstü protetik restorasyonlar, günümüzde kısmi ve tam dişsizlik olgularında ilk akla gelen tedavi seçeneklerinden biri olmuştur. Kaliteli bir implantüstü protez üretebilmek için en önemli aşamaların başında ölçü aşaması gelmektedir. İyi bir ölçü alınıp, kemik içerisindeki implantların konumunu ana modele doğru transfer edilemediğinde sağlıklı bir protez üretmek mümkün olmamaktadır. Çalışmamızın amacı, günümüzde hızla gelişmekte olan çeşitli intraoral tarayıcı teknolojileri ile diş hekimliğinde yıllardır başarılı bir şekilde kullanılan konvansiyonel ölçü maddelerinin gerçeklik (trueness) ve tekrarlanabilirlik (precision) düzeylerini karşılaştırmaktır ve sonuç olarak bütün tarayıcı ve ölçü maddelerinin doğruluğunu (accuracy) karşılaştırmaktır. Çalışmamızda, molar bölgede tek implant bulunan çene modeli üzerinden 5 farklı intraoral tarayıcı ve 3 farklı konvansiyonel ölçü maddesi ile ölçüler alınmıştır. Alınan ölçülerden elde edilen STL (Standart Triangle Language) tarama verileri bir tersine mühendislik yazılımına yüklenerek, modelden endüstriyel optik tarayıcı ile elde edilen referans tarama üzerine tek tek çakıştırılmıştır. Ortaya çıkan sapma değerleri kaydedilmiştir. İstatistiksel analizin ilk adımı olarak normallik varsayımı Shapiro Wilk testi ile, varyans homojenliği ise Levene testi ile kontrol edilmiştir. Normallik varsayımının karşılandığı durumlarda sabit bir değer ile ölçüm ortalamalarının farkının incelenmesi için Tek Örneklem T testi; varsayımının karşılanmadığı durumlarda ise Wilcoxon İşaret Sıra testi kullanılmıştır. Normal dağılıma sahip olan üç ve daha çok bağımsız grubun ortalamalarının karşılaştırılması için ANOVA testi, varsayımların sağlanmadığı durumlarda ise Kruskal Wallis testi uygulanmıştır. Farkı yaratan grup ya da grupların belirlenmesi için Post Hoc Bonferroni ve Tamhane's T2 analizlerinden yararlanılmıştır. Analizler IBM SPSS 25 programında gerçekleştirilmiştir. Çalışmamızın sonunda, CEREC Primescan'in en yüksek doğruluk değerini gösterdiği bulunmuştur. Konvansiyonel ölçü maddeleri arasında ise en yüksek doğruluk değeri polieter grubunda tespit edilmiştir.
Konvansiyonel yöntemle ve 3 boyutlu yazıcıyla üretilen rezin dişlerin mekanik ve optik özelliklerinin karşılaştırılması
Protetik restorasyonlarda yapay dişlerin estetik görünümü kadar, aşınma direnci gibi fiziksel özellikleri de önem taşımaktadır. Yapay dişlerde meydana gelen aşınma ve renklenme gibi faktörler, bu materyallerin klinik performansını doğrudan etkileyebilir. Ayrıca renk stabilitesi, yapay diş seçiminde önemli bir kriter olup, iç ve dış faktörlere bağlı olarak materyallerin zamanla renk değiştirmesi olasıdır. Bu in vitro çalışmanın amacı, prefabrik akrilik yapay dişlerin mekanik ve optik özelliklerinin, 3 boyutlu (3B) baskı teknolojisiyle üretilmiş rezin bazlı yapay dişlerle karşılaştırılmasıdır. Çalışmamızda geleneksel PMMA (Gnathostar), çift çapraz bağlı PMMA (SR Orthotyp S DCL) ve 3B baskı reçinesi (NextDent C&B MFH) olmak üzere üç farklı yapay diş materyali incelenmiştir. 3B baskı öncesi örnekler 3B modelleme programında programında (Blender, Amsterdam, Hollanda) tasarlanmıştır. Tasarlanan örnekler 3B yazıcı (NextDent 5100, NextDent, Soesterberg, Hollanda) ile üretici talimatları doğrultusunda üretilmiştir. Optik ve mekanik testlerin yapılabilmesi için yeterli yüzey alanına sahip alt 1. molar dişler test için seçilmiştir. Geleneksel PMMA ve çift çapraz bağlı PMMA yapısına sahip alt 1.molar yapay dişler (n=8) epoksi rezin içerisine okluzal yüzeyleri açıkta kalacak şekilde gömülmüştür. Tüm örnekler, zımpara cihazı (Mikrotest, İstanbul, Türkiye) kullanılarak sırasıyla 120, 400, 600, 1200 ve 2500 gritlik silikon karbür zımpara kağıtları ile devamlı su soğutması altında parlatılmıştır. Bu işlem, protezlerin bitim ve cilalama sürecini taklit etmek ve daha sonra mekanik özelliklerin test edilmesi için 3 mm ± 0.03 mm kalınlığında uygun düz bir yüzey elde etmek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Tüm örnekler aşındırma testi öncesi laboratuvar tarayıcısı (AutoScan DS-EX PRO, Shining 3D, ÇİN ) kullanarak taranmıştır. Çiğneme simülatörü (Chewing Simulator CS-4.8 - SD Mechatronik, Almanya) kullanılarak aşındırılan örnekler yeniden taranmıştır. Öncesi ve sonrası taramalar bilgisayar programında (GOM Inspect, Almanya) çakıştırılıp aşınma miktarı mm cinsinden hesaplanmıştır.Yaşlandırma testi öncesi örneklerin renkleri gri fon üzerinde spektrofotomerte (Vita Easyshade V, VITA Zahnfabrik, Bad Säckingen, Almanya) ile ölçülmüştür. Termal siklus ile yaşlandırma sonrası renk ölçümleri tekrarlanmış ve CIEDE2000 renk farkı (ΔE) incelenmiştir. Elde edilen verilerin istatistiksel analizinde non-parametrik Kruskal-Wallis testi kullanılmıştır.Aşınma değerlerinde gruplar arasında anlamlı fark bulunurken renklenme miktarlarında anlamlı fark bulunmamıştır. Çalışmamızın sonuçlarına göre yapay diş materyallerinin kimyasal içeriğine göre aşınma dirençleri ve renklenme miktrarları değişmekte, kullanılan protezlerin klinik ömrünü ve hasta konforunu etkileyebileceği düşünülmektedir. Klinisyenlerin yapay diş seçiminde bu sonuçları dikkate alarak uygun materyali kullanması önerilmektedir.
Temizleme yöntemlerinin tükürük ile kontamine yüksek translüsens zirkonyanın bağlanma dayanımına etkisi
Çalışmanın amacı tükürük ile kontamine edilmiş yüksek translüsens zirkonyalarda farklı temizleme yöntemlerinin makaslama bağlantı dayanıklılığına etkisinin incelenmesidir. 7x7x3 mm boyutlarında alüminyum oksit kumlama yapılmış 120 adet zirkonya örnek 8 gruba ayrılmıştır (n=15). Tükürük kontaminasyonu olmayan grup kontrol grubu olarak belirlenmiştir. Erken MDP grubunda kontaminasyon öncesi MDP içeren primer uygulaması yapılmış ve doğal tükürük bir katman sürülerek kontamine edilmiş, 3 dk kontaminasyon için beklenmiştir. Kontrol grubu harici tüm gruplarda tükürük uygulaması aynı prosedürle yapılmıştır. Kontamine edilen gruplar Ivoclean pastası, %5.25'lik NaOCI solüsyonu, %37'lik fosforik asit jeli, %1'lik fitik asit solüsyonu, hava-su spreyi ve tekrar kumlama işlemi ile temizlenmiştir. Tüm örneklere self-adeziv rezin siman, standart kit yardımıyla uygulanmıştır. 5000 devirlik termal siklus sonrası tüm örneklerde universal test cihazı kullanılarak makaslama bağlantı dayanıklılığı ölçülmüştür. Kırılma yüzeyleri stereomikroskop ile incelenmiştir. Her gruptan rastgele 1 örnek seçilerek SEM ve EDS analizi uygulanmıştır. Sonuçların istatistiksel değerlendirilmesi Kruskal-wallis ve Bonferroni analizleriyle yapılmıştır. Hava-su spreyi, fitik asit ve fosforik asit grupları kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşük bağlantı değerleri gösterirken (p<0.05) Ivoclean, erken MDP, NaOCI ve Al2O3 gruplarıyla kontrol grubu arasında ise istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. EDS değerlendirmesine göre fosforik asit grubunda fosfor elementi, fitik asit ve hava-su spreyi gruplarında ise karbon elementi kontrol grubuna kıyasla daha yüksek konsantrasyonlarında tespit edilmiştir. Bu çalışma ile tükürük kontaminasyonu öncesi MDP içeren primer uygulaması, Ivoclean pastası, %5.25'lik NaOCI ve tekrar kumlama yöntemleri tükürük kontaminasyonun temizlenmesi ve yüksek bağlantı değerlerinin elde edilmesinde başarılı görülmüştür.
Farklı üretim teknikleriyle üretilen protez kaide materyallerinden salınan rezidüel monomer miktarının karşılaştırılması
3 boyutlu yazıcı teknolojisi kullanımı dental alanda hızla artmaktadır. Bilgisayar destekli üretim kategorisinde bulunan eklemeli üretim olarak da adlandırılan bu teknoloji protez kaidesi üretimi için de kullanılmaktadır. Protez kaidesi üretimi için kullanılan polimerlerin polimerizasyonu sırasında, tüm monomerler tepkimeye katılamaz ve polimer içerisinde serbest halde bulunurlar. Rezidüel monomerler oral kaviteye sızarak inflamasyon, iritasyon, hipersensitivite gibi sitotoksik ve alerjik etkiler yaratabilirler. Protezin hastaya teslimi öncesinde polimer içerisinde veya etrafında kalan rezidüel monomer miktarını azaltmak amacıyla farklı yöntemler uygulanmaktadır. Bu çalışmanın amacı farklı rezidüel monomer miktarı azaltma yöntemleri uygulanan konvansiyonel ısı ile polimerize veya 3 boyutlu yazıcı ile üretilen protez kaide materyallerinden 1gün ve 1 hafta içerisinde salınan rezidüel monomer miktarlarını karşılaştırmaktır. Kullanıcı talimatlarına göre 3 boyutlu yazıcı ile (n=96) konvansiyonel yöntem ile (n=96) olmak üzere toplam 192 polimer örneği üretilmiştir. Her iki grup uygulanacak rezidüel monomer azaltma yöntemleri için 4 farklı alt gruba (n=24) bölünmüştür. Her alt grup ise 1 gün ve 1 hafta bekleyecek şekilde tekrar ikiye ayrılmıştır. Oluşturulan alt gruplardaki örneklere (n=24); herhangi bir işlem uygulanmayan (kontrol), 5 dakika ultrasonik (40khz) izopropil alkol banyosu (%99), 24 saat distile su banyosu, 3 dakika etano l(%99) banyosu olmak üzere rezidüel monomer azaltma yöntemleri uygulanmıştır. 3ml %75 etanol sıvısında 1 gün ve 1 hafta bekletilen polimer örneklerinden salınan rezidüel monomer miktarını belirlemek amacıyla yüksek performanslı sıvı kromatografi (HPLC) yöntemi uygulanmıştır. Konvansiyonel ısı ile polimerize olan total protez kaidesi örneklerinden salınan MMA ve EGDMA, 3 boyutlu yazıcı ile üretilen protez kaide örneklerinden salınan UDMA ve TEGDMA monomerleri analiz edilmiştir. Veriler rezidüel monomer azaltma yöntemleri için Kruskal Wallis ile değerlendirilmiştir. Aynı rezidüel monomer azaltma yönteminin uygulandığı 1 gün ve 1 hafta bekletilen gruplar arasında ise Mann Whitney U testi uygulanmıştır. 3 boyutlu yazıcı ile üretilen gruplarda 5 dakika ultrasonik izopropil alkol banyosu uygulanan ve 3 dakika etanol(%99) banyosu uygulanan 1 gün ve 1 hafta bekletilen gruplarda UDMA ve TEGDMA monomerleri salınım miktarları açısından kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha düşük bulunmuştur (p<0.05). Konvansiyonel yöntem olan ısı ile polimerize kaide materyali örnek gruplarında ise rezidüel monomer azaltma yöntemleri açısından bir fark bulunamamıştır (p>0,05). 3 boyutlu yazıcı ile üretilen protez kaide materyaline uygulanan ultrasonik izopropil alkol banyosu veya etanol banyosu rezidüel monomer salınımını önemli ölçüde azaltmıştır. Anahtar Kelimeler: rezidüel monomer, eklemeli üretim, protez kaide materyali, rezidüel monomer azaltma yöntemleri, yüksek performanslı likit kromatografisi
Tam kron preparasyonunda bitiş sınırı ve yüzey geometrisinin dijital ölçü hassasiyetine etkisi: İn vitro çalışma
Ağız içi tarayıcılar ile elde edilen dijital ölçülerde farklı preparasyon tasarımlarının hassasiyeti etkilediği rapor edilmiştir. Bununla birlikte, kron preparasyonunda bitiş sınırı geometrisinin ve preparasyon sırasında oluşabilecek keskin yüzeylerin dijital ölçü hassasiyetine etkisi ile ilgili çalışmalar yetersizdir. Bu çalışmanın amacı, tam kron preparasyonunda bitiş sınırı ve yüzey geometrisinin dijital ölçü hassasiyetine etkisini incelemektir. Bu amaçla, üç farklı bitiş sınırı (shoulder, chamfer, rounded shoulder) ve iki farklı okluzal geometriye (keskin ve yuvarlatılmış) sahip altı adet prepare diş modeli oluşturuldu. Her grupta, endüstriyel tarayıcı (Atos II TripleScan) ile elde edilen dijital veriler referans model olarak kullanıldı. Modeller üç farklı ağız içi tarayıcı (iTero Element 2, Trios 4, Medit i500) ile tarandı (n=10). Referans veriler ile ağız içi tarayıcılardan elde edilen dijital ölçü verileri best-fit programıyla çakıştırılarak ölçü hassasiyeti değerlendirildi. Verilerin istatistiksel analizinde R yazılımı (versiyon 4.1.2) kullanıldı. Gruplar ve tarayıcılar arasındaki farklılıklar Mann-Whitney U non-parametrik testi ile incelendi. Gruplar arasında fark bulunması durumunda, Conover ikili karşılaştırma testi uygulandı. Tüm analizler için istatistiksel anlamlılık düzeyi p<0.05 olarak kabul edildi. Tüm ağız içi tarayıcılar için shoulder bitiş sınırına sahip modeller daha yüksek sapma değerleri gösterdi (p<0.05). Keskin okluzal geometriye sahip modeller yuvarlatılmış olanlara kıyasla daha yüksek sapma değerleri gösterdi (p<0.05). Tüm örnekler için klinik olarak kabul edilebilir hassasiyette dijital ölçüler elde edildi.
Hex ve Non-hex titanyum taban dayanaklar üzerine üretilen çok üniteli monolitik zirkon köprülerde kuvvet dağılımının sonlu elemanlar stres analizi ile karşılaştırılması
Üst çene ön bölgede çok üniteli implant üstü restorasyonlarda hex ve non-hex dayanaklar kullanılmasının implant sistemi ve çevre kemik dokuda oluşan stresler üzerindeki etkisi ile ilgili literatürde yeterli bilgi yoktur. Bu çalışmanın amacı, implant üstü çok üniteli monolitik zirkon köprülerde hex ve non-hex dayanakların farklı kombinasyonlar ile kullanıldığı durumlarda implant, dayanak ve kemikte oluşan streslerin değerlendirilmesidir. Bu amaçla, sonlu elemanlar stres analizi için tomografi verilerinden üst çene bölümlü dişsiz kemik modeli oluşturuldu. 13, 11 ve 23 numaralı dişler bölgesine üç adet implant üzeri altı üye monolitik zirkon köprü tasarlandı. Hex ve non-hex dayanakların farklı kombinasyonlarda kullanıldığı beş çalışma modeli oluşturuldu. Her modelde restorasyonların singulum bölgesinden palatolabial yönde 45° açıyla, her dişe 50 N büyüklüğünde olacak şekilde toplamda 300 N kuvvet uygulandı. Kortikal ve trabeküler kemikte meydana gelen maksimum ve minimum principal stres değerleri, implant boynu ve dayanaklarda oluşan Von Mises stres değerleri hesaplandı. Kortikal kemikte oluşan maksimum principal stres değerleri 3,43 ile 30,82 MPa, minimum principal stres değerleri ise -4,29 MPa ile -11,39 MPa aralığındadır. Trabeküler kemik için maksimum principal stres değerleri 1,29 ile 1,96 MPa, minimum principal stres değerleri -0,47 MPa ile -0,79 MPa aralığındadır. Von Mises stresler incelendiğinde implant boynu için 56,70-98,97 MPa arasında değerler elde edilirken dayanaklardaki stres değerleri 73,50-123,07 MPa aralığındadır. Platform-switch konikal bağlantılı implantlarda hex ve non-hex dayanak sistemleri kortikal ve trabeküler kemik üzerinde benzer stres değerleri oluşturdu. Hex dayanaklarda implant boynunda daha yüksek değerlerde stresler oluşurken dayanaklarda daha düşük değerler gözlendi.
Farklı tutucu sistemlerin implant destekli overdenture protezlerin klinik başarısına ve hasta memnuniyetine etkisinin değerlendirilmesi: Retrospektif çalışma
FARKLI TUTUCU SİSTEMLERİN İMPLANT DESTEKLİ OVERDENTURE PROTEZLERİN KLİNİK BAŞARISINA VE HASTA MEMNUNİYETİNE ETKİSİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ: RETROSPEKTİF ÇALIŞMA Amaç: Bu tez çalışmasının amacı; splintli bar ve splintsiz sistem topuz ve locator tutuculu overdenture protezlerin klinik başarısını karşılaştırmak, implant destekli overdenture kullanan hastalarda çiğneme memnuniyetini çeşitli yöntemlerle saptayabilmek; böylece oluşabilecek komplikasyonları minimalize edebilmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda değerlendirmeye alınan implant destekli hareketli protezler 3 gruba ayrılmıştır. Tüm hasta gruplarına implant destekli hareketli protez kullanım süreleri içerisinde yaşadıkları protez, implant ve tutucu sistemlerden kaynaklanan problemler hazırlanan komplikasyon soru formu ile klinik muayene yapılarak kaydedildi. Hastalara uygulanacak FAS (Food Accaptance Score, Yiyecek Kabullenme Skoru) soruları ile hastaların varolan protezleri ile bazı yiyecekleri hangi seviyede yiyebildikleri tespit edilmiştir. Benzer şekilde, hastaların overdenture protezlerinden ne derece memnun oldukları OHIP-14 (Oral Health Impact Profile, Ağız Sağlığı Etki Ölçeği) ölçeği kullanılarak değerlendirilmiştir. Çalışma da verilerin analizi için tanımlayıcı istatistiksel metotlar (Frekans, Oran) kullanıldı. Soru karşılaştırmalarında ise Pearson Ki-Kare testi ve One-Way Anova testi kullanıldı. Bulgular: İstatiksel analiz sonucunda elde edilen verilerden, splintli bar ve splintsiz topuz ve locator tutuculu overdenture protezlerin kullanım süresi içinde protez, implant ve tutucu sistemler nedeniyle yaşanan komplikasyonlar yönüyle anlamlı farklılık oluşmamıştır (p>0.05). Tutucu tiplerine göre FAS skorları istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermemektedir (p>0,05). Sayısal olarak splintli bar tutuculu overdenture protezler de diğer splintsiz tutuculara göre yüksek FAS skoru elde edilmiştir. OHIP-14 ölçeği tutucu tiplerine göre istatiksel olarak anlamlı farklılık oluşturmamıştır (p>0.05). Sonuç: Bu çalışma, implant destekli overdenture protezlerin farklı tutucu sistemlerinin klinik başarı ve hasta memnuniyeti üzerindeki etkilerini değerlendirmiştir. Bar tutucu sisteminin, diğer sistemlere göre daha olumlu sonuçlar verdiği gözlemlenmiştir. Ancak, her sistemin avantajları ve dezavantajları dikkate alınarak, hasta ihtiyaçlarına uygun en iyi tedavi seçeneklerinin belirlenmesi önemlidir. Bu tür çalışmalar, diş hekimliğinde daha etkili ve hasta odaklı yaklaşımların geliştirilmesine katkı sağlayacaktır. Anahtar Kelimeler: Overdenture, Hasta Memnuniyeti, Komplikasyon, Farklı Tutucular
Farklı yüzey bitirme işlemlerinin ve adeziv siman renginin monolitik zirkonyaların optik özellikleri üzerine etkisi
Amaç: Bu in vitro tez çalışmasının amacı, farklı yüzey bitirme işlemleri (glaze, polisaj ve polisaj+glaze) ile iki farklı renkteki adeziv rezin simanların (Universal(A2) ve Translusent(TR)), farklı translüsensi değerlerine sahip monolitik zirkonya materyallerin renk stabilitesi üzerindeki etkilerini değerlendirmektir. Materyal ve Metot: Monolitik zirkonya materyallerinden (4Y-TZP [ST] ve 5Y-TZP [XT]) 15 mm çap ve 1,2 mm kalınlıkta 120 adet disk şeklinde örnek hazırlanmış ve üretici talimatlarına uygun olarak 1450 °C'de sinterlenmiştir Sinterleme sonrasında örneklerin bir yüzeyine glaze, mekanik polisaj veya polisaj sonrası glaze işlemi uygulanarak üç farklı yüzey işlem grubu oluşturulmuştur. Başlangıç renk ölçümleri dental spektrofotometre ile yapılmış, renk verileri CIE Lab* sistemi esas alınarak kaydedilmiştir. Universal ve translusent renklerde seçilen adeziv rezin siman, 0,2 mm kalınlığında standart biçimde hazırlanmıştır. Siman örnekleri yüzey işlemi uygulanmamış zirkonya yüzeylerinin altına yerleştirilerek ikinci renk ölçümleri gerçekleştirilmiştir. Optik bağlantıyı sağlamak amacıyla gliserin kullanılmış, renk farkı değerleri CIEDE2000 formülü kullanılarak hesaplanmıştır. Veriler Minitab v14 ve Jamovi v2.3.28 ile analiz edilmiş, Elde edilen sonuçlar, yüzey işlemi, materyal türü ve siman rengi değişkenlerine bağlı olarak üç yönlü ANOVA ve Tukey testleriyle istatistiksel olarak değerlendirilmiştir (p<0.05). Bulgular: Ortalama renk değişim değerleri (ΔE₀₀); hem zirkonya materyali (p=0.011), hem yüzey işlemi (p=0.006) hem de siman rengi (p=0.001) açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar göstermiştir. Polisaj sonrası glaze uygulanan örneklerde ΔE₀₀ değerleri (1,60±0,27), diğer iki yüzey işlem grubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur. 4Y-TZP içerikli ST blokların ΔE₀₀ ortalamaları (1,56±0,30), 5Y-TZP içerikli XT bloklara(1,44±0,25) göre daha yüksek bulunmuştur. TR siman grubunun renk farkı değerlerinin(1,58±0,33), A2 siman grubuna kıyasla(1,42±0,21) daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Blok tipi ile yüzey işlemi arasındaki etkileşim anlamlı bulunurken (p=0.002), diğer ikili ve üçlü etkileşimler istatistiksel olarak anlamlı değildir (p>0.05). Sonuç: Bu çalışma, zirkonya restorasyonlarda estetik başarının yalnızca materyal seçimine değil; uygulanan yüzey işlemi ve siman rengi gibi faktörlere de bağlı olduğunu ortaya koymuştur. Polisaj sonrası glaze uygulamasının daha yüksek ΔE değerlerine yol açması, bu yöntemin dikkatle değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir. ST*Polisaj*TR grubu hariç tüm değerler algılanabilir sınırların üzerinde, kabul edilebilir sınırların içerisinde bulunmuştur (0,8<ΔE<1,8). ST blok, XT bloklara kıyasla daha yüksek renk değişimi sergilemiş; benzer şekilde, TR siman kullanımı A2 simana kıyasla daha belirgin renk farklılıklarına neden olmuştur. Bu sebeple siman ve materyal seçiminin önemi tekrar gösterilmiş olup, klinik kullanım öncesinde değerlendirilmesi önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: monolitik zirkonya, rezin siman, renk, yüzey işlemleri.
Yüzey işlemleri uygulanmış eklemeli ve eksiltmeli yöntemlerle üretilen rezin içerikli materyallerin titanyuma bağlanma dayanımlarının karşılaştırılması
Amaç: Bu tez çalışmasının amacı, farklı üretim yöntemleriyle elde edilen rezin esaslı CAD/CAM materyallerin, çeşitli yüzey işlemleri sonrası titanyuma olan makaslama bağlanma dayanımlarını karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmada; 2 adet eklemeli üretim materyali olan Crowntec (Saremco Dental AG; Rebstein, Switzerland) ve VarseoSmile Crown Plus (BEGO, Bremen, Germany), 2 adet eksiltmeli üretim materyali olan Tetric CAD (Ivoclar-Vivadent,AG, Schaan,Liechtenstein) ve Cerasmart (GC Corporation,Tokyo, Japan) olmak üzere toplam 4 adet rezin içerikli CADCAM materyal kullanılmış ve boyutları (Ø3×3 mm) olan toplam 120 adet disk şeklinde örnek hazırlanmıştır. Her materyal için üç farklı yüzey işlem protokolü uygulanarak (1) yalnızca primer, (2) 50 μm Al₂O₃ ile kumlama + primer ve (3) fosforik asit + primer olmak üzere toplam 12 deney grubu oluşturulmuştur. Her gruptan 2 örneğin, taramalı elektron mikroskobu (SEM) ile yüzey morfolojisi analizi yapıldıktan sonra tüm örnekler Grade V titanyum dayanaklara (Dentium Superline Pre-Milled Abutment) G-CEM LinkForce (GC Corporation, Tokyo, Japan) dual-cure rezin siman ile simante edilmiştir. Tüm örnekler, 24 saat boyunca 37 °C'de distile suda bekletilmesinin ardından makaslama bağlanma dayanımı (MBD) testi, piston hızı 1 mm/dk olan üniversal test cihazında uygulanmıştır. Kırılma tiplerinin değerlendirilmesi için titanyum yüzeyleri stereomikroskop ile incelenmiştir. Elde edilen veriler, %5 anlamlılık düzeyinde tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve gruplar arası farklılıklar için Post Hoc Duncan testi ile analiz edilmiştir. Bulgular: Eklemeli üretimle elde edilen rezin esaslı materyaller, tüm yüzey işlem protokollerinde eksiltmeli üretimle hazırlananlara kıyasla daha yüksek bağlanma dayanımı sergilemiştir. Özellikle Crowntec materyalinin kumlama+primer grubu, test edilen tüm gruplar arasında en yüksek ortalama MBD değerini (18,4804) gösterirken eksiltmeli üretimle hazırlanan Tetric CAD materyali, en düşük bağlanma dayanımı (8,0714) sonuçlarını vermiştir. Al₂O₃ ile kumlama + primer uygulanan gruplarda, diğer yüzey işlemlerine göre anlamlı derecede daha yüksek MBD değerleri elde edilmiştir. Tüm test edilen CAD/CAM materyaller MBD değerleri açısından değerlendirildiğinde, mikromekanik yüzey işlemlerinin kimyasal işlemlere kıyasla daha etkili olduğu ve alüminyum oksit ile kumlama ile universal adeziv kombinasyonu, bağ dayanımı açısından en uygun yüzey hazırlığı olarak değerlendirilmiştir. Kırılma analizlerinde, eksiltmeli üretim gruplarında daha çok adeziv tipte kırıklar gözlenirken, eklemeli üretim gruplarında koheziv ve karışık kırık tiplerine de rastlanmış bu da bağlantının bu gruplarda daha iyi olduğu sonucunu desteklemiştir.
Temporomandibular eklem içi rahatsızlığı olan hastalarda klinik teşhis ve bulguların MR görütüleme sonuçları ile karşılaştırılması
Bu klinik çalışmanın amacı temporomandibular eklem bozukluğu (TMD) olan bireylerde klinik semptomlar ve MRG bulguları arasındaki ilişkiyi analiz etmektir. Temporomandibular eklemin (TME) disk deplasmanıyla ilişkili internal düzensizlik tanısı alan 55 hasta ve 110 eklem incelendi. Seçilen hastalardan detaylı anamnez alındı. Kas, eklem ve ağız içi muayeneleri yapıldı. Ağrı 0-10 arasında sıralanan visual analog skalada (VAS) kaydedildi. Muayene bulguları muayene formuna kaydedildi ve hastalar MRG'ye tabi tutuldu. 55 hastada 110 eklemin ağız açık ve kapalı pozisyonda T1 ve T2 ağırlıklı spin-eko görüntüleri (SPGR) alındı. MR tetkik sonuçları rutin raporlama protokolüne göre değerlendirildi. Klinik tanı ile MRG bulguları arasındaki ilişki istatistiksel olarak değerlendirildi. Veriler Kappa Testi ile analiz edildi. P değerinin <.05 olması istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Cinsiyet ve ağrı, eklem sesleri, deviasyon / defleksiyon, kilitlenme hissi, stres ve kas durumu arasındaki ilişki Fisher Kesin Testi ile incelendi. Değişkenler ile cinsiyet arasında ilişki bulunamadı (p> 0.05). MRG tetkiklerinin rutin değerlendirme protokolünde disk ve kondildeki dejeneratif değişiklikler, ödem ve eklem aralığında sıvı birikimi gibi değişkenlerin redüksiyonsuz disk deplasmanı tanısı konulan hastalarda daha yüksek oranda görüldüğü sonucuna varıldı. Klinik bulgular ve MR bulgularının tanısal doğruluğu redüksiyonlu disk deplasmanı için %65 iken, redüksiyonsuz disk deplasmanı için %83'tür.
Farklı CAD/CAM seramik materyallerin yüzey özellikleri ve renklenmelerinin ın-vitro incelenmesi
Bu çalışmanın amacı; farklı bitirme ve parlatma seti uygulanan dört farklı CAD/CAM seramik materyalinin yüzey pürüzlülüklerini ve renklenmelerini değerlendirmektir. Çalışmada IPS e. Max (EX), Shofu Block HC (SH), VITA Enamic (EN), GC Cerasmart (CS) materyallerinin Ceramaster Coarse Assorted-Ceramaster Assorted-Dura polish DIA (CCA-CA-DPD), GZ Eve Diapol (ED), Optrafine (OF), Vita Enamic (VE) polisaj seti uygulanması öncesi ve sonrasında yüzey pürüzlülükleri ölçüldü. Materyallerin zaman içinde gösterdikleri renklenmelerinin incelenebilmesi amacıyla 60 gün süreyle 37 ºC' de kahve solüsyonunda bekletildi. Örneklerin renkleri başlangıçta ve ardından solüsyonda bekletilmelerinin 7, 14, 30 ve 60. günlerinde ölçüldü. Elde edilen pürüzlülük ve ΔE verileri materyal ve polisaj setlerine göre değerlendirildi. Her bir materyal/polisaj seti için renklenme ve pürüzlülüğün zaman içindeki değişiminin, zaman içindeki değişimin materyal/polisaj seti türleri arasında benzer olup olmadığının analizi tekrarlı ölçümlerde iki yönlü varyans analizi ile incelendi. Bunun için renklenme ve pürüzlülük değerlerinin zaman içindeki değişiminin normal dağılıma uygun olup olmadığı Kolmogorof- Simirnof uyum iyiliği testi ile test edildi. Farklılıklar Tamhane Çoklu Karşılaştırma testi kullanılarak saptandı. Zaman içindeki değişimlerin materyal/polisaj setleri arasında nasıl değiştiği grafiklerle açıklandı. Renklenmenin pürüzlülük ile ilişkisinin belirlenmesi için Pearson korelasyon katsayısı kullanıldı ve saçılım grafikleri ile ilişki gösterildi. Tüm istatistiksel testlerde anlamlılık sınırı olarak 0,05 alındı. EX'e OF ve VE uygulanması sonucu elde edilen pürüzlülük değerleri arasındaki fark anlamlı bulundu (P<0,05). EX'e VE uygulandığında yüzey pürüzlülüğü doğal mine pürüzlülüğü üzerinde kaldı. EX'e OF uygulanması sonucu elde edilen renk değişim değerleri diğer tüm setlerden anlamlı derecede düşük bulundu (P<0,05) ve klinik olarak kabul edilebilir eşik değeri altında kaldı.
Farklı akışkanlıklarda ve kimyasal yapıdaki ölçü maddelerinin yüzey detay verebilme yeteneklerinin ve akışkanlıklarının karşılaştırmalı olarak incelenmesi
Protetik tedaviler için çeşitli ölçü maddeleri kullanıma sunulmuş bulunmaktadır. Vakaya en uygun ölçü maddesi seçiminde kullanılması düşünülen ölçü maddelerinin detay verebilme ve akışkanlık derecelerinin iyi bilinmesi gerekmektedir. Bu çalışmada değişik kimyasal yapı ve akışkanlıktaki ölçü maddelerinin detay verme ve akışkanlık değerleri karşılaştırılarak vakaya en uygun ölçü maddesi seçiminde kullanıcıya rehber olunması amaçlanmıştır. Çalışmamızda polivinil siloksan ölçü maddesinin az akışkan, orta akışkan ve akışkan formları, polieter ölçü maddesinin az akışkan, orta akışkan ve akışkan formları, C tipi silikon ölçü maddesinin ise orta akışkan ve akışkan formları kullanılmıştır. Her bir gruptan shark fin test cihazından ve yüzey detay kalıbından 10'ar adet örnek olmak üzere toplamda 160 adet örnek elde edilmiştir. Shark fin test cihazından çıkan köpek balığı yüzgecine benzeyen örneklerin fotoğrafları sabit uzaklıktan çekilmiştir. Örneklerin en uç noktasından köpek balığı yüzgecinin başladığı noktaya kadar olan alanları görüntü işleme programı Image J kullanılarak ölçülmüştür. Yüzey detay kalıbından elde edilen örneklerin kesitleri alınmış ve 25,50 ve 75 µm'lik olukların ışık mikroskobunda görüntüleri elde edilmiştir. Elde edilen görüntülerde oluğun en uç noktasından oluğun tabanına kadar olan mesafe görüntü işleme programı Image J kullanılarak ölçülmüştür. Shark fin testi alan analizi sonuçlarına göre; polieter orta akışkan grup, polieter akışkan grup ,polivinil siloksan akışkan grup ve C tipi akışkan gruplar ile C tipi orta akışkan grup arasında, C tipi orta akışkan grup aleyhine istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. (p<0.05) Polieter orta akışkan grup, polieter akışkan grup, polivinil siloksan akışkan grup ve C tipi silikon akışkan gruplar ile polivinil siloksan az akışkan grup arasında, polivinil siloksan az akışkan grup aleyhine istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. (p<0.05) Polivinil siloksan akışkan grup ile polieter az akışkan grup arasındaki fark polivinil siloksan akışkan grup lehine istatistiksel olarak anlamlıdır. (p<0.05) Polivinil siloksan akışkan grup ile polivinil siloksan orta akışkan grup arasındaki fark polivinil siloksan akışkan grup lehinde istatistiksel olarak anlamlıdır. (p<0.05) Elde edilen veriler, Independent Samples T Testi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Post Hoc Bonferroni Testi ile analiz edilmiştir. Yüzey detay analizinden elde edilen istatiksel sonuçlar akışkanlıklarına göre az akışkan gruplar arasında 25 µm'lik değerde, orta akışkanlıktaki gruplar arasında 50 µm'lik değerde anlamlıdır. (p<0.05). Az akışkan gruplarda 75 ve 50 µm'lik değerlerde, orta akışkanlıktaki gruplarda 75 ve 50 µm'lik değerlerde ve çok akışkan gruplarda 75, 50 ve 25 µm'lik değerlerde anlamlı fark bulunmamıştır. (p>0.05). Anahtar kelimeler: shark fin testi, elastomerik ölçü maddeleri, akışkanlık özellikleri, yüzey detay analizi
Elektrokimyasal yöntemle anodize edilmiş bireysel abutmentların siman bağlantılarının ve mikrobiyolojik tutulumlarının incelenmesi
Amaç: Bu çalışmanın amacı; 4 farklı yüzey özelliğine sahip titanyum blokların 3 değişik siman kullanılarak yapıştırılması ve gerilme dayanımlarının ölçülmesi; bu farklı yüzeylere tutunan 5 farklı Candida türünün adezyonlarının değişik ölçüm yöntemleriyle karşılaştırılmasıdır. Yöntem: 5 mm boyunda 10 mm genişliğinde 64 adet titanyum blok üretildi. Mekanik testte Grup 1 elektrokimyasal metod ile anodize olup parlak yüzey edildi, grup 2 anodize edilmiş mat yüzey, grup 3 anodizasyon uygulanmaksızın mat yüzeylerden oluşturuldu, grup 4 ise kontrol grubu olarak belirlenip herhangi bir yüzey işlemi yapılmadı. Bu gruplar rezin siman, polikarboksilat siman ve cam iyonomer simanlarla çiftler halinde yapıştırıldı. Tensile test cihazı yardımıyla 0.5 mm/ dk hız ile çekilip sonuçlar Newton cinsinden kaydedildi. Elde edilen değerler SPSS IBM v.25 programı ve Kruskal- Wallis yöntemi ile istatistiksel olarak incelendi. Mikrobiyolojik test için ise materyaller dört gruba (Gl, G2, G3 ve G4) ayrıldı. Gl; yüzeye yapışmış hücrelerin qPCR ile ölçülmesi için, G2; agar plakalarındaki canlı hücrelerin sayımı için, G3; canlı / ölü hücre analizi için ve G4 grubu; taramalı elektron mikroskobu (SEM) analizi için gruplandı. Gruplar otoklav ile sterilize edildi. Adezyon incelemesi için iki hücre bileşimi hazırlandı. Bir bileşim (C1), sadece C. albicans içerirken, diğer bileşim (C2), C. albicans, C. glabrata, C. krusei, C. tropicalis ve C. parapsilosis içerikli hazırlandı. CHROMAgar besiyerinde petri plak sayımı yapıldı, q PCR 'da ise kopya DNA sayımı yapıldı. Adeze olan mayalar üzerinde sonikasyon işlemi yapılarak canlı/ ölü mikroorganizma sayımı yapıldı. Bulgular: Mekanik testte Grup 2'ye ait örnekler en yüksek gerilme dayanımını (56.33N +- 8.33) gösterirken, grup 4 ise en düşük gerilme dayanımını (7.75 N+- 2.22) gösterdi (p≤ 0.05). Bu iki grubun değerleri arasındaki fark anlamlı bulundu. Mikrobiyolojik testlerde ise; bloklar üzerine en fazla adeze olan maya C. glabrata olarak; (parlak saf titanyum blokta 547 adet +- 1,83) en az adeze olan maya ise C. tropicalis olarak ( her bir blokta 0 adet +- 0) belirlendi (p≤ 0.05). Elde edilen veriler SPSS IBM v.25 programı ve tek yönlü ANOVA ile istatistiksel olarak incelendi. Sonuç: Mekanik test sonuçları çalışmanın hipotezini de doğrulayacak şekilde; titanyum bloklara uygulanan elektrokimyasal anodizasyon işleminin çekme dayanımını artırdığı yönünde belirlendi. Mikrobiyolojik test sonuçlarında ise anodizasyonun ve parlak yüzeyin maya adezyonunu artırdığı, C. tropicalis' in hiçbir titanyum bloğa adeze olamadığı ve ortamda diğer 4 çeşit mayaların varlığının C. albicans tutulumunu artırdığı belirlendi.
CAD/CAM ve konvansiyonel döküm yöntemleriyle üretilen kobalt-krom ve titanyum metal alt yapılı seramik kronların marjinal ve internal uyumlarının in vitro karşılaştırılmalı olarak araştırılması
Metal-seramik restorasyonlar, klinik kullanımı en yaygın olan sabit protez çeşididir. Kıymetli metal alaşımlarının çok pahalı olması, titanyumun baz metal alaşımlarına göre yüksek biyolojik uyumu, korozyona karşı direnci, düşük ısı iletkenliği ve düşük yoğunlukta oluşu son yıllarda titanyum alaşımlarının popüleritesini ve diş hekimliğinde kullanım alanlarını arttırmıştır. Gelişen eksiltme ve ekleme gibi bilgisayar teknolojilerinin diş hekimliği alanlarında kullanılmaya başlanması, döküm yöntemleriyle hazırlanan metal alt yapılı restorasyonların üretim tekniğini de değişime uğratmıştır. Farklı üretim yöntemleriyle üretilen metal alt yapılar, restorasyonların marjinal ve internal uyumunu etkilemektedir. Bu çalışmadaki amaç; CAD/CAM ve konvansiyonel yöntemle üretilen kobalt krom ve titanyum alt yapılı seramik kronların marjinal ve internal uyumlarının değerlendirilmesidir. İn vitro gerçekleştirilen çalışmada deneysel olarak hazırlanan tek kronların dişe uyumu silikon replika yöntemi ile mikro-BT cihazında incelenmiştir. Elde edilen sonuçlara göre, CoCr döküm, CoCr milling, Ti döküm, Ti milling gruplarının marjinal aralık değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. İnternal aralıktaki aksiyal duvar bölgesinde CoCr döküm ile CoCr milling grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmazken, Ti döküm ile Ti milling grupları arasında ki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. İnternal aralıktaki aksiyo-okluzal köşe bölgesinde en yüksek değer CoCr milling grubunda daha sonra sırasıyla Ti milling, Ti döküm ve CoCr döküm gruplarında gözlenmiştir. Gruplar arasındaki bu farklılıklar istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. İnternal aralıktaki okluzal alan bölgesinde en yüksek değer CoCr milling grubunda daha sonra sırasıyla Ti döküm, CoCr döküm ve Ti milling gruplarında gözlenmiştir. Gruplar arasındaki bu farklılıklar istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. İnternal aralık hacim değerleri arasında en düşük değer Ti milling grubunda daha sonra sırasıyla CoCr döküm, CoCr milling ve Ti döküm gruplarında gözlenmiştir. Gruplar arasındaki bu farklılıklar CoCr döküm grubu hariç istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Anahtar Kelimeler: Titanyum milling; CoCr milling; CoCr döküm; Titanyum döküm; marjinal ve internal uyum; internal hacim değerleri
Monolitik zirkonya kronların kısa dönem klinik takibi
Bu kısa dönemli klinik prospektif çalışmanın amacı, arka bölge monolitik zirkonya kronlar ile tabakalı zirkonya kronların, 2 yıllık takip süresi boyunca estetik, biyolojik ve mekanik yönden karşılaştırılmasıdır. Çalışmaya arka dişlerinde estetik, biyolojik ve mekanik olarak rahatsızlığı bulunan 40 hasta dâhil edildi. 20 diş monolitik zirkonya kron ile tedavi edilirken geriye kalan 20 dişe tabakalı zirkonya uygulandı. Yapılan muayeneler sonrası yüksek çözünürlüklü ağız içi fotoğraflar çekildi. Zirkonya esaslı restorasyonlara uygun olarak dişler kesildi, bütün diş kesimleri standardize edildi. Dişler kesildikten sonra silikon ölçü materyali (Affinis, 3M Espe, Minneapolis, ABD) ile ölçü alındı ve tip 4 alçı (Elite Master, Zhermack, Badia Polesine RO, İtalya) ile dökülerek modeller elde edildi. Bilgisayar ortamında modeller taranıp tasarlandı ve freze ünitesine gönderildi. Kenar uyumu, kontaktı ve oklüzyonu kontrol edildikten sonra tüm restorasyonlar temizlenerek glaze yapıldı. Adeziv siman (Relyx U200, 3M ESPE, Seefeld,Germany) ile kronlar simante edildi. Klinik değerlendirme başlangıçta (Simantasyondan iki gün sonra) 6, 12, 18 ve 24. aylarda yapıldı. 24 aylık gözlem periyodundan sonra 40 hastanın tümünde restorasyonlar incelendi ve 2 yıl boyunca restorasyonların hiçbirinin değiştirilmesi gerekmedi. Gözlem süresi kısa olmasına rağmen başarı oranı ve sağ kalım 2 yılda %100 olarak belirlendi. Mevcut ve geçmiş bulgular doğrudan karşılaştırılamasa da premolar ve molar dişlerde başarı oranları daha önce yapılan çalışmalara benzerdi. Çalışmada zirkonyum restorasyonların estetik, biyolojik ve fonksiyonel olarak başarıları yüksek bulundu. Tüm zirkonya kronlar için %100 başarı oranı saptanmıştır. 2 yıllık dönem boyunca tatmin edici klinik performans gözlemlendi. Sonuçlar monolitik zirkonya ve tabakalı zirkonya kronların yüksek sağ kalım oranlarına ve genellikle başarılı sonuçlara sahip olduğunu göstermiştir. Anahtar Kelimeler: Monolitik Zirkonya, Tabakalı Zirkonya, Monolitik Zirkonya Kron, Tabakalı Zirkonya Kron.
Tam seramik inley uygulamalarında, lazer ve konvansiyonel pürüzlendirme yöntemlerinin mikrosızıntı üzerindeki etkilerinin in-vitro koşullarda karşılaştırmalı olarak araştırılması
Tam seramik inley uygulamalarında, lazer ve konvansiyonel pürüzlendirme yöntemlerinin mikrosızıntı üzerindeki etkilerinin in-vitro koşullarda karşılaştırmalı olarak araştırılması. Bu çalışmanın amacı Er:YAG lazer ve/ veya konvansiyonel pürüzlendirme uygulanan dişlerde 4 farklı rezin esaslı yapıştırma simanı kullanılarak simante edilen seramik inleylerin mikrosızıntı özelliklerinin karşılaştırmalı olarak araştırılmasıdır. Çalışmada 6 aydan kısa süre önce çekilmiş, çürüksüz 105 adet molar diş kullanıldı. Dişler mikrosızıntı için n=7 olacak şekilde 15 gruba ayrıldı: RelyX U200® (G1), asit + RelyX U200® (G2), lazer + RelyX U200® (G3), asit + lazer + RelyX U200® (G4), RelyX™ Ultimate (G5), asit+RelyX™ Ultimate (G6), lazer + RelyX™ Ultimate (G7), lazer + asit + RelyX™ Ultimate (G8), PanaviaF®(G9), asit + PanaviaF®(G10), lazer + PanaviaF®(G11), lazer + asit + PanaviaF® (G12), asit + VariolinkII®(G13), lazer + VariolinkII®(G14), lazer + asit + VariolinkII® (G15). Dişler öncelikle temizlenip apeksleri boyunca akril bloklara gömüldü. İnley kaviteleri hazırlanan örneklerden polieter ölçü maddesi((Impregum, 3M ESPE, ABD) ile ölçüler alındı ve laboratuvara gönderildi. Seramik inleyler laboratuar ortamında IPS e.max Press (Programat EP 5000; Ivoclar Vivadent) ısı ile presleme tekniği ile üretildi. Dişler üzerinde gerekli pürüzlendirme işlemleri uygulanarak, inleyler 4 farklı siman ile simante edildi. Termal siklus (1000X, 5-55°C) uygulanan dişlerin, inley marjinlerinin çevresinde 2 mm açıklık kalacak şekilde dişler 2 kat tırnak cilası ile kaplandı. 24 saat %0,5'lik bazik fuksinde bekletilen dişler akan musluk suyu altında yıkandı ve tırnak cilası ultrasonik temizleyici ile uzaklaştırıldı. Akril bloklar içindeki dişler, elmas frezler(Size #909G-035-FG, 3.5 mm Diameter Meisinger USA, LLC) ile bukkolingual olarak 1,5 mm aralıklarla aşındırılarak 4 yüzey elde edildi. Her yüzey aşındırıldıktan sonra ışık mikroskobu altında (Leicamicrosystems® stereo microscope, Ltd.Stereo and microscope systems; Heerburg, İsviçre) x20 ve x10 büyütme görüntüler alındı ve diğer yüzeyin aşındırılmasına geçilerek, tüm yüzeyler bu şekilde görüntülendi. Elde edilen görüntüler birbirinden bağımsız 2 farklı hekim tarafından değerlendirildi. Elde edilen verilerin istatistiksel analizinde SPSS 15.0 (SPSS Inc®. Chicago, IL, ABD) istatistik programı kullanılarak; mikrosızıntı için Kruskal-Wallis ve Mann Whitney U testi (p<0,05) yapıldı. Mikrosızıntı testi bulgularına göre; PanaviaF® ,asit + PanaviaF®, asit+RelyX™ Ultimate, asit + VariolinkII® grupları diğer gruplara göre istatistiksel olarak anlamlı ölçüde daha düşük skorlara sahip bulundu (p<0,05). Sonuç olarak; mikrosızıntı bulguları değerlendirildiğinde, sadece lazer uygulamasının asit uygulaması kadar etkili olamadığı, asit+lazer uygulamasının sadece lazer uygulanan dişlere göre mikrosızıntı değerlerini azalttığı fakat sadece asit uygulamasından yüksek mikrosızıntı değerlerine sahip olduğu tespit edilmiştir. Bu bulgular ışığında lazer kullanımının, asit ile pürüzlendirmeye duyulan ihtiyacı gideremediği, geleneksel pürüzlendirme yönteminin hala en iyi sonuçlara sahip olduğu sonucuna ulaşıldı.
Yeni jenerasyon restoratif materyaller kullanılarak bilgisayar yardımıyla tasarlanan ve üretilen kron restorasyonların, 3 boyutlu görüntü hizalama yöntemiyle klinik aşınma miktarlarının incelenmesi
Son yıllarda geliştirilen rezin matriks seramik materyallerden ve cam matriks seramik materyallerden CAD/CAM yöntemi ile hazırlanan monolitik kron restorasyonlar günümüz diş hekimliğinde güvenle kullanılmaktadır. Bu tip restoratif materyallerin hem kendisinin aşınmaması, hemde doğal dişte aşındırma yapmaması istenir. Dolayısıyla malzemenin yapısal direnci ve sertlik düzeyi, klinik olarak çok önemlidir. Çalışmanın amacı; 4 farklı restoratif materyalden 1. molar dişlere yapılan tek kron restorasyonlarda ve oklüzyona geldiği doğal dişlerde 6 ay boyunca oluşan klinik aşınma miktarlarının, 3 boyutlu görüntü hizalama yöntemi kullanılarak, incelenmesidir. Ege Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Protetik Diş Tedavisi Anabilim Dalı kliniğine başvuran 18-50 yaş aralığında, sistemik olarak sağlıklı, periodontal destek kaybı olmayan, kron endikasyonu taşıyan ve antagonist komşuluğu doğal diş olan bireyler çalışmaya dahil edilmiştir. 1. molar dişlere, toplam 24 adet tek kron restorasyonlar yapılmıştır. Çalışmada tek kron materyalleri olarak lityum disilikat esaslı seramik olan IPS E-max CAD, lityum silikat ve bir miktar zirkonya ile güçlendirilmiş seramik olan Vita Suprinity CAD, rezin matriks seramik olarak GC Cerasmart ve Vita Enamic CAD bloklar kullanılmıştır. "Cerec 3D Bluecam" ile tasarlanan ve üretilen tek kronlar, dual-cure rezin siman, Variolink Esthetic DC ile yapıştırılmıştır. Simantasyondan hemen sonra, 3. ayda ve 6. ayda, "Cerec 3D Bluecam" ağız içi tarama probu ile kron restorasyonların ve okluzyona geldiği mine yüzerin dijital ölçüleri alınmıştır. Bu dijital ölçüler, "David-Laserscanner (V3.10.4)" bilgisayar programı ile üst üste konumlandırılmıştır. "Siemens Unigraphics NX 10" bilgisayar programı ile başlangıç - 3 aylık aşınma hacim kayıpları ve 3 - 6 aylık aşınma hacim kayıpları hesaplanmıştır. Elde edilen verilerin istatistiksel analizi, Tekrarlı Ölçümlerde Varyans Analizi testi (Repeated Measures for ANOVA) ile yapılmıştır. Tüm verilerin normal dağılım kontrolü, Kolmogorov- Smirnov testi ile sağlanmıştır (p=0.05). Çalışmadan elde edilen bulgulara göre 6 aylık dönemde, cam matriks grubu materyallerinin ve rezin matriks grubu materyallerinin restorasyon-mine aşınması üzerine etkisinde istatistiksel anlamlı bir fark yoktur (p>0,05). Grup içi değerlendirmede, Cam matriks grubunda istatistiksel anlamlı bir fark yok iken (p>0,05), Rezin matriks grubu materyalleri arasında istatistiksel anlamlı fark vardır (p<0,05). GC Cerasmart ve VITA Enamic malzemeleri aynı grup içinde yer almalarına rağmen farklı aşınma göstermektedir. Çalışmamızın sonuçları doğrultusunda, rezin matriks materyallerde 6 ayda bir olması gereken polisajlanma süresinin düşürülerek, 3 ayda bir yapılmasının aşınma etkisi açısından daha uygun olacağını öngörmekteyiz. Cam matriks materyaller, rezin matriks materyallere göre hem kendilerinde hemde okluzyona geldikleri minede daha az aşınma göstermişlerdir. Anahtar kelimeler: in-vivo aşınma, antagonist aşınması, rezin matriks seramik kronlar, cam seramik kronlar, CAD/CAM.
Farklı materyal ve yöntemlerle üretilen parsiyel lamina venerlerin marjinal uyumlarının in vitro olarak incelenmesi
Gelişen teknoloji ve hastaların artan estetik beklentileri ile birlikte doğala yakın görünümde, minimal invaziv restorasyonların yapımı ve uygulamaları artık ihtiyaç haline gelmiştir. Uzun yıllar ön bölge dişlerin rekonstrüksiyonu için tam kronlar kullanılmıştır ancak tam kronlar estetik amaçlı tedaviler için invaziv bir yöntem olarak görülmektedir. Bu amaçla geliştirilen lamina vener restorasyonlar, dişte gereksiz madde kaybına neden olmadan estetik beklentiyi de tam olarak karşılayabilen bir tedavi seçeneği olarak görülmektedir. Dişin bir kısmını ilgilendiren kırık, diastema ya da defekt varlığında tüm yüzeyi kaplayan bir restorasyon yerine yalnızca ilgili alandaki sorunu gidermeye yönelik bir restorasyon yapmak daha da konservatif bir seçenektir. Bu restorasyonların klinik olarak başarılı kabul edilebilmeleri için marjinal uyumları önemli bir kriterdir. Ancak bugüne kadar, minimal invaziv yöntemlerle hazırlanan parsiyel lamina restorasyonların marjinal uyumlarını karşılaştıran çalışmalar yetersizdir. Çalışmamızın amacı; diş hekimliğinde minimal invaziv tedavi seçenekleri arasında olan parsiyel porselen lamina restorasyonların hangi yöntem ve materyalle daha iyi marjinal bütünlük sağlayacağının in vitro olarak değerlendirilmesidir. Çalışmamızda, parsiyel lamina vener materyalleri olarak lityum disilikat cam seramik (IPS e.max CAD, LT A2/ C16, Ivoclar Vivadent, Liechtenstein, IPS e.max Press HT, Ivoclar Vivadent, Liechtenstein), feldspatik porselen (VITABLOCS Mark II, Vita Zahnfabrik, Bad Säckingen, Almanya) ve rezin nano seramik (Vita Enamic, Vita Zahnfabrik, Bad Säckingen, Almanya) kullanılmıştır. 5 çalışma grubuna ayrılan çalışmamızda, 4 grup preparasyonlu olarak , 1 grup preparasyonsuz olarak hazırlanmıştır. Üretim tekniği olarak da; CAD/CAM ile ısı ve basınçla şekillendirme yöntemleri seçilmiştir. Hazırlanan parsiyel lamina venerler örnek standardizasyonu açısından epoksi rezin örnekler üzerine tutturulmuştur. Restorasyonlar 0,2-0,4 mm kalınlıkta hazırlanmış ve bitim sınırında dişle tam bir geçiş sağlanması için bitirme ve cila işlemlerine tabi tutulmuştur. Örneklerin marjinal aralıklarını ölçmek için altın kaplamasız taramalı elektron mikroskobu(SEM)'nda analiz ve görüntülemeleri yapılmıştır. SEM ile alınan fotoğraflar üzerinde Image J 1.37v(Wayne Raspand National Ins. Of Health, ABD) bilgisayar programı kullanılarak 4 ayrı kenar fotoğrafı üzerinden, her bir kenardan eşit aralıklar ile belirlenmiş 7 nokta ile marjinal aralık ölçümleri yapılmıştır. Elde edilen değerlerin ortalamaları 4 ayrı bölge ve tüm kenar için bulunmuş ve gruplar birbirleri ile karşılaştırılmıştır. İstatistiksel analizde SPSS 21.0 (SPSS Inc., Chicago, ABD) programı kullanılmıştır. Shapiro-Wilk testi ile grupların normal dağılıma uygunluğu kontrol edilmiş, veri dağılımının üniform olup olmadığı Levene yöntemi ile analiz edilmiştir. Daha sonra gruplara tek yönlü varyans analizi yapılarak gruplar birbirleri ile kıyaslanmıştır. Çalışmamızda elde edilen sonuçlara göre; CAD/CAM preparasyonlu lityum disilikat grubu en yüksek marjinal aralık değerini verirken, en düşük marjinal aralık değeri ısı ve basınçla şekillendirilen preparasyonsuz lityum disilikat yönteminde gözlemlenmiştir. CAD/CAM grupları kendi içerisinde değerlendirildiğinde; preparasyonlu feldspatik grubu en düşük marjinal aralık değerlerini verirken, lityum disilikat grubunda en yüksek değerler gözlemlenmiştir. Isı ve basınçla şekillendirilen gruplar kendi içerisinde değerlendirildiğinde, preparasyonlu grubun marjinal aralık değeri preparasyonsuz hazırlanan gruba göre istatistiksel olarak anlamlı derecece farklıdır. (p<0.01) Çalışmamızın sonucunda, farklı yöntem ve materyaller ile üretilmiş parsiyel lamina venerlerin marjinal aralıkları birbirlerinden farklı olarak bulunmasına rağmen tüm sonuçlar klinik olarak kabul edilebilir değerler arasındadır.
Farklı üretim teknikleriyle hazırlanmış metal alt yapılar ile üzerlerine pişirilmiş porselenlerin bağ dayanımlarının değerlendirilmesi
Diş kayıpları insanlarda fonksiyonel ve estetik açıdan olumsuz sonuçlara sebep olmaktadır ve bu sebeple protetik olarak tedavi edilmesi gerekmektedir. Diş eksikliklerinde metal seramik restorasyonlar, protetik tedavi amacıyla uzun süredir kullanılmaktadır. Gelişen teknoloji ve artan estetik taleplerle birlikte kullanımı gittikçe artarak, günümüzde sık kullanılan tedavi seçeneklerinden biri olmuştur. Kron-köprü protezlerinde porselen kullanımının öncelikli sebebi, estetik açıdan doğal dişlerle uyumlu olmaları ve biyolojik uyumudur. Esnemeye karşı direnci olmayan porselenin ağızda çiğneme kuvvetleriyle kırılmasını önlemek amacıyla rijit bir altyapı olarak metal alaşımları kullanılırlar. Bu amaçla farklı metal alaşımları kullanılabilmektedir. Altın alaşımları önceleri daha çok tercih edilirken günümüzde kobalt-krom, titanyum, zirkon gibi alt yapılar tercih edilebilmektedir. Restorasyonların klinik başarısı için metal alt yapı ile porselen arasında kuvvetli bir bağlantı olması önemlidir. Farklı içeriklerdeki metal alaşımları, geleneksel olarak döküm yöntemiyle senelerdir yapılmaktadır. Son yıllarda dental alandaki teknolojik gelişmelerle metal alaşımların yapım yöntemleri geliştirilmiştir ve günümüzde metal alaşımların yapımında CAD/CAM (Computer Aided Design/Computer Aided Manufacturing) ve Lazer Sinter teknolojilerinin kullanımı popüler hale gelmiştir. CAD/CAM ve Lazer Sinter tekniğinde restore edilecek dişsiz alanın dijital ölçüsü alındıktan sonra, ilk aşama olarak alt yapının bilgisayar destekli dizaynı yapılır ve ikinci aşama olarak bu dijital dizaynın üretimi yapılır. Metal üzerine işlenecek olan porselenlerin farklı markaları mevcuttur ve dental laboratuvarlarda farklı markalar kullanılmaktadır. Literatürde metal ve porselen arasındaki bağlantıyla ilgili çalışmalar bulunmasına rağmen, yeni CAD/CAM ve Lazer Sinter teknikleriyle üretilen metaller ile farklı markalardaki porselenlerin bağlantılarının kaşılaştırılmasıyla ilgili fazla çalışma yoktur. Farklı metal üretim tekniklerinin farklı markalardaki porselen bağlantılarıyla olan karşılaştırmalarının araştırılması gerekmektedir. Bu in-vitro çalışmanın amacı; döküm, milleme ve lazer sinter yöntemleriyle hazırlanan Co-Cr metal alt yapı materyallerinin, üç farklı porselen markası (Noritake Ex3, Ceramco3, Vita VMK Master) ile olan bağ dayanımlarının karşılaştırılmasıdır. Bu amaçla üç farklı porselen markası Co-Cr metal örnekleri üzerine pişirilmiş (n:12), 5000 termal siklus sonrası makaslama testi uygulanmıştır. Sonuç olarak farklı metal üretim tekniklerinin bağ dayanımları arasında istatiksel olarak anlamlı fark olmadığı görülmüştür (p>0,05). Farklı marka porselenlerin metal örneklerle yapmış oldukları bağ dayanımları arasındaki fark anlamlı bulunmuştur (Vita VMK Master> Ceramco3> Noritake Ex3) (p<0,05). Metal gruplarının, porselen markaları ile etkileşimleri arasında anlamlı fark olmadığı görülmüştür (p>0,05).
Protez temizleyicilerinin termocycle işlemi ile yaşlandırılmış akrilik rezin kaide ve silikon esaslı yumuşak astar materyali arasındaki çekme bağlantı dayanıklılığı üzerine etkisi
Tam ve bölümlü hareketli protezlerde, protez üzerine gelen kuvvetlerin eşit olarak dağıtılmasını sağlamak ve atrofik bölgelerde oluşan oklüzal yük dağılımlarını azaltmak amacıyla yumuşak astar materyalleri kullanılır. Kimyasal yapılarındaki farklılıklar sebebiyle özellikle silikon esaslı yumuşak astar materyalleri ile PMMA arasındaki bağlantı başarısızlığı yaygın olarak karşılaşılan bir sorundur. Yumuşak astar ve akrilik kaide arasındaki bağlantının güçlendirilmesine yönelik çeşitli çalışmalar yapılmaktadır. Yumuşak astar uygulanmış protezlerin temizliğinde etkili fırçalama yüzeye zarar verir ve yapıyı bozar. Bunun için protez temizleyicilerin kullanımı Candida kolonizasyonunu ve protez stomatitini önlemede etkili bir yöntemdir. Protezlerin temizliği için birçok farklı yöntem ve temizlik maddesi bulunmaktadır. Ancak klinik uygulamada kullanılan protez temizleyiciler de yumuşak astar materyallerine zarar verebilir. Çalışmamızın amacı, protez temizleyicilerinin ve kumlama yapılıp yapılmamasının silikon esaslı yumuşak astar materyali ve akrilik rezin kaide arasındaki çekme bağlantı dayanıklılığı üzerine etkisini araştırmaktır. Araştırmamızda, 10x10x40 mm boyutlarında 120 adet sıcak akrilik rezinden (Meliodent Heat Cure) bloklar hazırlandı. Tüm akrilik örneklere 1 yıllık termal değişimini simüle edecek şekilde 5-550 C sıcaklıkları arasında 10.000 siklus termocycle işlemi uygulandı. Daha sonra örnekler rastgele 2 gruba ayrılıp, gruplardan birisine 2 bar basınç altında 125 μm Al2O3 partikülleri ile 10 mm uzaklıktan 10 sn süre ile pürüzlendirme işlemi yapıldı. İki akrilik blok arasına 3 mm kalınlığında silikon esaslı yumuşak astar materyali (Ufi Gel P) yerleştirildi. Kumlanan ve kumlama yapılmayan gruplar kullanılan temizlik malzemesine (%1 NaOCl, Corega, distile su [kontrol grubu]) göre kendi içinde rastgele 3 alt gruba ayrıldı (n = 10). Örnekler %1'lik NaOCl içeren solüsyonda 10 dk, Corega temizleyici tablet içeren solüsyonda ise 3 dk bekletildi. 180 günlük protez temizliği klinik olarak simüle edildi. Daha sonra örnekler bir Universal Test Cihazı kullanılarak 5mm/dk hızla kopana kadar gerilim altında tutuldu ve çekme bağlantı dayanıklılığı değerlendirildi. Elde edilen verileri analiz etmek için iki yönlü varyans analizi (Two-way ANOVA) testi, post hoc karşılaştırmalarda Tukey HSD testi kullanıldı. Sonuç olarak, kumlama yapılan ve yapılmayan gruplar arasında çekme bağlantı dayanıklılığı ortalamaları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır. Protez temizleyiciler arasında çekme bağlantı dayanıklılığı ortalamaları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır. Sadece kumlama yapılmadığında Corega grubunun çekme bağlantı dayanıklılığı, distile su ve sodyum hipoklorit gruplarından anlamlı şekilde düşüktür. Yani kumlama ile yüzey pürüzlendirme işlemin ve kullanılan protez temizleyici tipinin çekme bağlantı dayanıklılığı üzerinde bir etkisi yoktur. Anahtar Kelimeler: Yumuşak astar materyali, kumlama, protez temizleyiciler, çekme bağlantı dayanıklılığı.
Farklı protetik materyallerin tamirinde kullanılan tek-renkli kompozit rezinlerin optik özelliklerinin değerlendirilmesi
Amaç: Bu çalışmanın amacı estetik protetik materyallerin tamirinde kullanılan tek renkli universal kompozit rezinlerin yaşlandırma sonrası renk ve translusensi uyumunun değerlendirilmesidir. Yöntem: 3B baskı ile üretilen daimi restorasyon rezini ve altı farklı CAD/CAM restoratif materyal (hibrit seramik, nanolityum disilikat, lösit ile güçlendirilmiş cam seramik, gelişmiş lityum disilikat, zirkonya ile güçlendirilmiş lityum silikat, nanohibrit seramik) iki farklı kimyasal yapıya sahip tek renkli kompozit rezin (ormoser, supra nano sferik,) ve iki farklı (nanohibrit) kompozit rezin ile tamir edildi (Pozitif kontrol) (N=350, n=10). Tamir uygulaması yapılmayan grup negatif kontrol grubu olarak kullanıldı. Örneklere termal siklus ile yaşlandırma (5-55 °C, 5000 döngü) uygulandı. Renk ve translusensi değişimi CIEDE 2000 formülleriyle hesaplandı. Kompozit ve seramik gruplara göre ∆E00 ve ΔTP değerlerinin karşılaştırılmasında iki yönlü ANOVA kullanıldı. Renk ve translusensi arasındaki ilişkinin analizinde Pearson ko
İmplant üstü restorasyonların çıkış profilinin periodontal sağlık üzerine etkisinin değerlendirilmesi: Prospektif çalışma
Giriş ve Amaç: Bu prospektif çalışmanın amacı güncel diş hekimliğinde sıkça kullanılan ve birincil tedavi seçeneği haline gelmiş implant üstü restorasyonların, çıkış profil açılarının implant çevresi kemikte meydana getirdiği kayıp ve çevre yumuşak dokular üzerine etkisini ölçerek periodontal sağlığın in vivo olarak değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, 24 hastanın (15 kadın, 9 erkek) katılımıyla toplam 67 implant uygulanarak gerçekleştirildi. Kriterlerimize uyan ve çalışmamıza dahil ettiğimiz implant sayısı ise 24'tür. İmplantların cerrahi aşamaları tamamlandıktan 3 ay sonra protetik restorasyonları yapıldı. İmplant üstü restorasyonların ilgili bölgelerinden 1. ayda ve 6. ayda paralel film tutucular yardımıyla periapikal filmler alındı. İmplant üstü restorasyonlarda plak indeksi (PI), cep derinliği (PD) ve sondlamada kanama (BOP) durumu 1. ayda ve 6. ayda klinik olarak incelendi. Löe-Silness'in gingival indeks skorlarına göre alınan periodontal parametrelere ait veriler kaydedildi. İmplant bölgelerinden alınan periapikal filmlerde ImageJ programı yardımıyla çıkış profili açısı ve implant çevresi kemik seviyesi ölçümü yapıldı. Yapılan kemik seviyesi ölçümleri sonucunda kemik kaybı oran-orantı yöntemiyle hesaplandı ve kaydedildi. Çalışmamızdaki veriler IBM SPSS V23 ile analiz edildi. Kemik kaybı, GI, PI ve cep derinliği üzerine etki eden bağımsız değişkenlerin incelenmesinde çoklu lineer regresyon analizi kullanıldı. Analiz sonuçları nicel veriler için ortalama ± s. sapma ve ortanca (minimum - maksimum) şeklinde, kategorik veriler frekans ve yüzde olarak sunuldu. Önem düzeyi p<0,05 olarak alındı. Bulgular: Yapılan istatistiksel değerlendirmeler doğrultusunda açı ölçümü ile 6. ay gingival indeksi arasında anlamlı bir ilişki vardır. Açı artıkça gingival indekste orta şiddette bir azalış meydana gelmektedir (p=0,020). Açı ölçümü ile kemik kaybı, plak indeksi ve cep derinliği arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki yoktur (p>0,050). Kanama durumuna göre açıların ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardır (p=0,001). Kanaması olmayanların açı ortalaması daha yüksek elde edilmiştir. Kemik kaybı, plak indeksi, gingival indeks ve cep derinliği üzerine etki eden bağımsız değişkenler çoklu lineer regresyon analizi ile incelendiğinde, kurulan regresyon modeli istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Sonuçlar: Bu çalışmanın limitasyonları dahilinde; implant üstü restorasyonlarda çıkış profil açısının gingival indeksle anlamlı bir ilişkisi olduğu gözlenmiştir. Çıkış profili açısı ile diğer parametreler arasında anlamlı bir ilişki olmadığı sonucuna varılmıştır. Kanama durumu ile açıların ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardır (p=0,001). Uygun çıkış profil açısının implantın uzun dönem başarısı üzerine etkili olduğu gözlenmiştir. Anahtar kelimeler: dental implant, implant üstü retorasyonlar, çıkış profili, periodontal sağlık.
Poli-eter-eter-keton (PEEK) ve poli-eter-keton-keton (PEKK) ile üretilmiş altyapılarda konnektör kalınlığının kırılma direncine etkisinin değerlendirilmesi
Giriş ve Amaç: Yüksek performanslı polimer materyaller olan PEEK ve PEKK, mükemmel fiziksel özellikleri nedeniyle son zamanlarda posterior implant destekli restorasyonlarda kullanılmaktadır. Ancak PEEK ve PEKK materyallerinden üretilmiş implant destekli altyapıların kırılma dayanımları belirsizliğini korumaktadır. Bu çalışmanın amacı farklı konnektör kesit alanına sahip iki implant destekli üç üyeli kobalt-krom, PEEK ve PEKK altyapıların kırılma dayanıklılıklarını karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Kırılma dayanıklılığının değerlendirilmesi için 126 adet standart titanyum abutment (Nucleoss, İzmir, Türkiye) analoga vidalanarak akrilik blokların içine tek diş boşluğunu taklit edecek şekilde ikişerli olarak gömüldü. Altyapılar bilgisayar destekli tasarım yazılımıyla konnektör yüzey alanları 6.25 mm2, 12 mm2 ve 16 mm2 olacak şekilde tasarlandı. Üç farklı konnektör kalınlığında, üç farklı materyalden her grupta 7 adet olacak şekilde toplamda 63 altyapı üretildi. Daha sonra altyapılar çinkofosfat siman ile dayanaklara simante edilerek üniversal kırılma cihazında kırılma testine tabii tutuldu. Elde edilen sonuçlar Kruskal Wallis Testi ve Bonferroni düzeltmeli Mann Whitney U testi uygulanarak istatistiksel olarak değerlendirildi. Bulgular: PEEK altyapılar hem plastik deformasyon hem kırılma gösterirken, PEKK ve kobalt-krom altyapılar tam kırılma gösterdi. En yüksek ortalama kırılma dayanıklılığı kobalt-krom grubunda (7326N ± 1071,6N), sonrasında PEEK (1485N ± 116,4N), sonrasında PEKK grubunda(995 N ± 180,8N) gözlendi. Konnektör kesit alanında en yüksek ortalama kırılma dayanıklılığı 16mm2 grubunda, sonrasında 12mm2, sonrasında 6,25mm2 grubunda gözlendi. Co-cr ve PEKK grubunda konnektör yüzey alanının 12mm2'den 16 mm2'ye çıkarılmasıyla oluşan kırılma dayanımı değeri farkı istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Tüm grupların ortalama kırılma dayanımı değeri posterior bölgedeki fizyolojik güçlere karşı koyacak kapasitede bulundu. Sonuç: Bu in vitro çalışmanın limitasyonları dahilinde PEEK ve PEKK materyali posterior bölge implant destekli sabit protezler için alternatif bir altyapı materyali olarak kullanılabilir.
CAD/CAM teknolojisi ile üretilen farklı tam seramik blokların çiğneme kuvveti altında mekanik dayanımının değerlendirilmesi
CAD/CAM Teknolojisi ile Üretilen Farklı Tam Seramik Blokların Çiğneme Kuvveti Altında Mekanik Dayanımının Değerlendirilmesi Amaç: Bu çalışmanın amacı CAD/CAM teknolojisi ile üretilen tam seramik blokların çiğneme kuvveti altında mekanik dayanımının değerlendirilmesidir. Materyal ve Metod: Çalışmamızda CAD/CAM tam seramik blok olarak Cerec Tessera, Amber Mill, IPS e.max CAD materyalleri kullanıldı. Her örnek grubundan 10 adet olmak üzere toplam 30 örnek hazırlandı. Herhangi bir işlem uygulanmadan önce örneklerin topografik yüzey özelliklerinin değerlendirilmesi amacı ile SEM, AFM ve yüzey temas açısı analizi yapıldı. Örnekler, dual akslı çiğneme simülatörü ile dinamik olarak yüklendi. Planlanan siklus değeri tamamlandıktan sonra yüzey özelllikleri değişimlerini tespit etmek amacıyla analizler tekrarlandı. Örneklerin bükülme dayanımı iki eksenli bükülme dayanımı test cihazı ile saptandı. İstatistiksel analiz yapıldı. Bulgular: Çiğneme simülatöründe dinamik yükleme yapılmadan önce ve yükleme yapıldıktan sonra yapılan analizler sonucunda örneklerin pürüzlü yüzeylerinde artış ve çukurluklar tespit edilmiştir. Örneklerin ıslanabilirlikleri azalmıştır. IPS e max CAD örnek grubunun ortalama bükülme dayanımı 84.17 MPa olarak bulunmuştur. Cerec Tessera örnek grubu, 102.42 MPa ile en yüksek ortalama bükülme dayanımı göstermiştir. Amber Mill örnek grubunun ortalama bükülme dayanımı ise 98.62 MPa'dır. Sonuç: Çiğneme simülatöründe yapılan dinamik yüklemenin sonucunda, materyalin uzun vadeli kullanımda bükülme dayanımının azaldığı tespit edilmiştir. Örnek grupları arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Anahtar Kelimeler: CAD/CAM, Çiğneme Simülatörü, Tam Seramik
Farklı oranlarda zeolit ilave edilmiş fosfat bağlantılı revetmanın, boyutsal değişikliğine ve yüzey pürüzlülüğüne olan etkisi
İmplant destekli Zirkonyum, Empress II, Titanyum ve krom-kobalt içeren sabit protezlerin marjinal uyumunun karşılaştırılması
Di§ hekimliginintemel amacı; öncelikle dokulann devamlihgını korumak, fonksiyon ve estetigi saglamaktır.Di§ restorasyonlannda estetik amaçh kullanılan materyaller arasında, en iyisi porselendir.Porselenin fiziksel özelligini artırmak iizere geli§tirilen metal alt yapı, estetik ve biyolojikuyumsuzluklar ortaya çıkarmaktadır. Metal destekli porselen sistemlerindeki bu sorunlangidermek iizere yeni porselen sistemleri ara§tinlmi§tır. Bu çah§manın amacı, sabit protezlerdekullanılan metal destekli (Krom-Kobalt ve Titanyum) ve metal desteksiz (IPS-Empress 2 veZirkonyum) protezlerin marjinal uyumlannın kar§ıla§tinlmasıdır. Bu amaçla 10`ar taneKrom-Kobalt (Wiron NT, Bego, Germany) ve Titanyum (DCS Dental AG, CH-Allschwill,Germany) destekli alt yapı ve 10'ar tane IPS-Empress 2 (Ivoclar, Schaan, Liechtenstein) veZirkonyum (DCS Dental AG, CH-Allschwill, Germany) destekli alt yapı hazırlanmi§tır.Hazırlanan alt yapılar 8 (45° açı) sabit nokta i§aretlendikten sonra; her noktada alt yapı ilebasamak arasındaki aralık mikroskop altında ölciilmii§tiir. Bu ölciimlerde IPS-Empress 2`ninmarjinal agıkligimn (120+26 mikron); DC-Titan (121+38 mikron), DC-Zirkon (162+66mikron) ve Krom-Kobalt (121+39 mikron) alt yapılanndan daha dii§iik oldugu sonucu ortayagıkmi§tır. Ölgiimlerden sonra porselen finnlanma lsılan alt yapılara uygulanmi§tır. FinnlamaISISı uygulandıktan sonra, daha önce i§aretlenen 8 noktadan tekrar ölciim yapılmi§tır. Porselenfinnlama lsılan uygulandıktan sonraki ölgiimlerde, IPS-Empress 2 (56+24 mikron) altyapılann marjinal agıkhgının; Krom-Kobalt (88+27 mikron), DC-Titan (121+38 mikron) veDC-Zirkon (162+66 mikron) alt yapılanndan daha az sonucu ortaya çıkmi§tır.Anahtar kelimeler: Marjinal uyum, ISı deformasyonuIV
Evaluation of the bond strength of different types of artificial teeth by using the surface treatment of denture bases manufactured with different methods
Muntaş, Seren. (2024). Evaluation of the Bond Strength of Different Types of Artificial Teeth by Using the Surface Treatment of Denture Bases Manufactured with Different Methods. Yeditepe University, Institute of Health Sciences, Department of Prosthetic Dentistry, Doctoral Thesis, Istanbul. The aim of this experimental study is to evaluate the effect of surface treatments and thermocycling on the bond strength of denture bases and teeth produced with Conventional, CAD/CAM, and 3D printing methods. Test samples were prepared with three different methods (heat-polymerized, CAD/CAM, 3D printing) used. Totally 192 samples were prepared from these denture bases and teeth also each method (n=64) was subdivided into four subgroups: no surface treatment (n=16), sandblasting (n=16), monomer application (n=16) and sandblasting + monomer application (n=16). Cylindrical denture base samples were designed in dimensions of 15 mm x 15 mm x 8 mm using STL data (Standard Tessellation Language) by Meshmixer software. Samples were produced from a 3D printer and CAD/CAM according to the STL data obtained by scanning the maxillary first molar tooth with the Trios 3 (3Shape Trios A/S, Copenhagen, Denmark) intraoral scanner. In sandblasting group, 250 μm Al2O3 particles were sprayed from a distance of 1 cm at 2 bar pressure for 30 seconds, followed by 5 minutes of immersion in glycerin in an ultrasonic cleaner. In the monomer group, monomer was applied with micro brushes for 60 seconds. In the sandblasting and monomer group, these two procedures were performed sequentially. Subsequently, in accordance with the guidelines provided by the manufacturer, the teeth with surface treatments applied were bonded to the samples of the denture base samples. With the samples being evenly divided into two subgroups: control and aging. Eight samples from each group were repeatedly immersed in cold water at 5°C and hot water at 55°C for 5000 cycles, with 30-second immersion period and a 10-second transfer time, recorded by the counter in the device. 5000 cycles simulate a 6-month period in the oral cavity. The specimens were subsequently submitted to a shear bond strength evaluation utilizing an Instron universal testing machine operating at a velocity of 1 mm/min. There was a statistically significant difference observed between the average shear bond strength of the No Surface Treatment, Sandblasting, Monomer and Sandblasting + Monomer groups (p=0.0001). The shear bond strength of the Sandblasting + Monomer group was statistically significantly higher than No Surface Treatment, Sandblasting and Monomer groups (p=0.0001). The shear bond strength of the Sandblasting group was statistically significantly higher than No Surface Treatment and Monomer groups (p=0.0001). There was no statistically significant difference observed between No Surface Treatment and Monomer groups (p=0.194). In Conventional method, bond strength of all surface treatment groups subjected to thermocycling was found to be significantly lower than those not subjected to thermocycling. In the CAD/CAM method, except for the Sandblasting group, the bond strength of all groups subjected to thermocycling was found to be significantly lower than those not subjected to thermocycling, while the Sandblasting group showed no statistically significant difference between thermocycled and non-thermocycled conditions (p=0.524). In the 3D Printing method, only the No Surface Treatment group's bond strength, subjected to thermocycling, was found to be significantly lower than those not subjected to thermocycling, while no significant difference was observed in other groups. There was a statistically significant difference observed among the average shear bond strength of the Conventional, CAD/CAM and 3D Print groups (p=0.0001). The bond strength of the Conventional group was statistically significantly higher than the CAD/CAM and 3D Print groups (p=0.0001) and the bond strength of the CAD/CAM group was statistically significantly higher than the 3D Print group (p=0.0001).
Birbirlerinden farklı CAD/CAM protetik materyallere farklı tipteki porselen tamir sistemlerinin bağlanma dayanımlarının kıyaslanması
Amaç: Çalışmamızın amacı, birbirlerinden farklı CAD/CAM protetik materyallere farklı tipteki porselen tamir sistemlerinin bağlanma dayanımlarını kıyaslayarak değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: CAD/CAM sistemi (7 mm x 3 mm) ile 200 adet disk şeklinde PEEK, Metal, Zirkonya, Titanium ve Cam-seramik örnekler hazırlandı. Bütün örnekler silisyum karbid zımparayla parlatıldıktan sonra yapıştırma yüzeyi 120µm Al2O3 ile pürüzlendirilip, sonrasında tüm materyaller uygulanan tamir sistemine göre (Bredent ve Clearfil) 2 gruba (n=20) ayrıldı. Tamir sistemleri üretici firmanın talimatlarına göre uygulandıktan sonra her grup 2 alt gruba (n=10) ayrıldı ve kısa süreli ve uzun süreli olmak üzere farklı saklama koşullarına tabi tutuldu. Tüm örneklere makaslama testi uygulandı ve kırılma tipleri değerlendirildi. Veriler, tek yönlü ve iki yönlü varyans analizi (ANOVA) ve Tukey HSD testi kullanılarak analiz edildi. Anlamlılık p <0,05 olarak belirlendi. Bulgular: Tamir sistemlerine göre farklı protetik materyallerin bağlanma dayanımı değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0,05). Termosiklus uygulanmayan gruplarda, Clearfil tamir sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri cam-seramik grubunda (7,88 ± 1,63 MPa), en yüksek değerleri se titanium grubunda (14,92± 3,65 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus uygulanan gruplarda, Clearfil tamir sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri PEEK grubunda (4,53 ± 1,14 MPa), en yüksek değerler ise Co-Cr metal grubunda (11,57± 2,35 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus uygulanmayan gruplarda, Bredent sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri zirkonya grubunda (8,33 ± 1,84 MPa), en yüksek değerler ise titanium grubunda (15,77± 5,79 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus uygulanan gruplarda, Bredent sistemi değerlendirildiğinde en düşük bağlanma dayanımı değerleri cam-seramik grubunda (1,87± 0,43 MPa), en yüksek değerler ise Co-Cr metal grubunda (7,09± 1,05 MPa) kaydedildi (p<0,05). Termosiklus işlemleri tüm prostetik materyallerde ve tamir sistemlerinde bağlanma dayanımı değerlerini anlamlı olarak düşürdü (p<0,05). Sonuç: Bu çalışmada kullanılan tüm tamir sistemlerinin farklı protetik materyallere farklı bağlanma değerlerine sahip olduğu sonucuna varılabilir. Termosiklus işlemleri bağlanma dayanımını azaltmıştır. Bu çalışmanın sonuçlarını doğrulamak için yeni çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: PEEK, metal, zirkonya, titanium, Cam-seramik, CAD/CAM, onarım sistemi, kesme bağ kuvveti.
The prevalence of temporomandibular joint disorders in hashimoto's thyroiditis, hyperthyroid and hypothyroid patients and their relationship with psychological status, quality of life and sleep quality
The aim of this study was to determine the prevalence of TMDs in patients with Hashimoto's thyroiditis, hyperthyroidism, hypothyroidism; and to evaluate their relationship with sleep disturbances, oral health-related life quality and psychological states. This case-control study included 20 women who were diagnosed with Hashimoto's thyroiditis, 20 women with hyperthyroidism, 20 women with hypothyroidism according to their serum concentrations of TSH, fT4, fT3 and TPO-Ab and ultrasonography results; and 20 healthy women who were not diagnosed with a thyroid disease. Participants were examined by an endocrinologist in order to diagnose thyroid diseases and a dentist to diagnose TMD. For accurate diagnosis of TMD, Diagnostic Criteria for Temporomandibular Disorders (DC/TMD) was used. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) was used to determine sleep quality, Oral Health Impact Profile (OHIP-14) was used to evaluate the oral health-related quality of life and Revised Symptom Checklist (SCL-90-R) was used to assess the psychological status. TMD prevalence was statistically higher in Hashimoto's thyroiditis group (85%9, when compared with hypothyroidism (35%) and control group (55%). There was no significant difference in the rate of good sleepers between Hashimoto's thyroiditis (50%), hypothyroidism (40%), hyperthyroidism (55%) and control groups (35%). In the hypothyroidism group, patients showed significantly higher values in the average psychoticism scores when compared with the control group. There was no significant difference between groups; Hashimoto's thyroiditis (41.2%), hypothyroidism (42.9%), hyperthyroidism (53.8%) and control group (36.4%) in terms of the relation between good sleepers and TMD. In conclusion, no significant relation was found between thyroid diseases and TMD. Hashimoto's thyroiditis, hypothyroidism, hyperthyroidism and TMD all have negative impacts on both sleep quality and oral health-related quality of life. Keywords: Hashimoto's thyroiditis, Temporomandibular Disorder, Sleep Quality, Oral Health-Related Quality of Life, Psychological State
Evaluation of shear bond strength of universal resin cements to dentin subjected to air-particle abrasion before and after thermocycling: An in- vitro study
PURPOSE: This in-vitro study aimed to evaluate the shear bond strength of two types of universal resin cements to dentin when treated with air-particle abrasion before and after thermocycling. MATERIALS AND METHODS: The human teeth with exposed dentin (n=72) were prepared. All of these samples were then polished with silicone carbide paper. The samples were equally and randomly divided into two groups one of which the dentin bonding surface was pretreated with air-borne particle abrasion (Al2O3, 50µm) (APA group) (n=36) and a control group which did not receive any pretreatment (No APA). Each group (APA, No APA) was further randomly divided into two groups (no=18) according to the cement to be applied, namely: RelyX Universal (3M™ ESPE, St. Paul, MN, USA) and G-CEM ONE Universal (GC, Tokyo, Japan). Bonding procedures were performed in a no-primer, self-etch, self-adhesive mode. According to the period of storage, each group was further divided into two subgroups (n=9); short period of 24-hours in a 37C° water and thermocycling (10000 cycles). Ultimately, all samples were subjected to shear bond strength tests. Failure forms were assessed. The data were analyzed using one-way and two-way ANOVA and Tukey HSD test with a p<0.05 significance level. RESULTS: There was a statistically significant difference in bond strength between samples with and without APA (p<0.05). There was also a statistically significant difference between the mean values of the two cements (p<0.05), and between samples exposed to thermocycling (p<0.05) as opposed to the samples that were not. The group with the highest shear bond values was (RelyX Universal, No aging, APA) (6.26±1.22 MPa), the lowest shear bond values were observed in (G-CEM ONE, Aged, No APA) group (2.75±0.76 MPa). Regardless of the type of the pretreatment and the brand of the cement, the shear bond strength values of most groups were negatively affected by thermocycling (p<0.05). The most occurred mode of failure was adhesive failure (65.3%), however mixed failure was 25% and the least occurred failure was cohesive (9.7%). CONCLUSION: Air-particle abrasion improved the mean values of the shear bond strength. Thermocycling decreased the shear bond strength of most groups. RelyX Universal cement had a higher shear bond strength than G-CEM ONE cement. KEYWORDS: Universal resin cement, Air-particle abrasion, shear bond strength, thermocycling.
Evaluation of adding different reline materials on conventional, 3D printed and milled denture base materials
The aim of this in vitro study is to evaluate and compare the tensile bond strength of soft and hard reline materials bonded to denture base resins fabricated by three different techniques: conventional heat polymerization, subtractive CAD-CAM milling, and additive 3D printing. A total of nine experimental groups were created by combining three denture base fabrication methods—conventional PMMA, milled PMMA, and 3D-printed resin—with three types of lining materials: a laboratory-processed silicone-based soft liner (Molloplast-B), a chairside silicone-based soft liner (GC Reline Soft II), and a chairside hard liner (Ufi Gel Hard C). Tensile bond strength was measured using a universal testing machine and results were recorded in megapascals (MPa). Failure modes were evaluated and classified as adhesive, cohesive, or mixed. Data were analyzed using SPSS 28.0 software. Depending on the data distribution, statistical comparisons were made using one-way ANOVA, Kruskal-Wallis, and appropriate post hoc tests with a significance threshold of p<0.05. The results showed statistically significant differences in tensile bond strength among the nine groups (p<0.001). The highest bond strength was observed in the Ufi Gel Hard C–conventional PMMA group (12.56 MPa), while the lowest was in the GC Reline Soft II–3D printed group (1.28 MPa). All combinations exceeded the minimum clinical threshold of 0.44 MPa. Laboratory-processed reline materials demonstrated superior bonding performance compared to chairside-applied materials. Failure modes varied by material and method: adhesive failures were predominant in 3D-printed groups, whereas cohesive or mixed failures were more common in conventionally and subtractively fabricated bases. In conclusion, both the lining material and the fabrication technique significantly affect the tensile bond strength. 3D-printed denture bases demonstrated the weakest performance, suggesting the need for optimized surface treatments to improve bonding in additive manufacturing applications.
İki farklı rezonans frekans analizi (RFA) cihazının güvenilirliğinin in vitro olarak incelenmesi: Osstell ve Penguin RFA
İmplantların primer stabilitesinin ölçümlerinde çeşitli yöntemler ve cihazlar kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, implantların primer stabilitesinin değerlendirilmesinde kullanılan RFA cihazlarından Osstell ve Penguin RFA'nın, tekrarlayan ölçümlerde ve farklı ortamlarda güvenilirliğinin araştırılmasıdır. Çalışmamızda 40 adet 4,3 mm çapında 10 mm uzunluğunda implant kullanıldı. Her grupta 10 örnek olacak şekilde 4 grup oluşturuldu. Tüm gruplarda implantlar, 15 mm çapında ve 12 mm yüksekliğindeki metal halkalara dökülen polivinilsiloksan ölçü materyali, yumuşak akrilik, polikarboksilat siman ve sert akrilik içerisine yerleştirildi. Primer stabilite ölçümlerinde Osstell ve Penguin RFA cihazları kullanıldı. 10 adet örneğin ölçümleri her bir cihaz için 3'er kez tekrarlandı. Çalışma verileri değerlendirilirken parametrelerin normal dağılıma uygunluğu Shapiro Wilks testi ile değerlendirildi ve parametrelerin normal dağılım göstermediği saptandı. Verilerin değerlendirilmesinde Kruskal Wallis testi ve Bonferroni Düzeltmeli Mann Whitney U test kullanıldı. Ölçümler arasındaki uyumun değerlendirilmesinde 'Sınıf İçi Korelasyon Katsayısı' hesaplandı. Anlamlılık p<0,05 düzeyinde değerlendirildi. Her iki cihaz için de polikarboksilat siman ve sert akrilik gruplarındaki stabilite değerleri, yumuşak akrilik ve polivinilsiloksan'dan istatistksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0,05). Tekrarlanabilirlik değerlendirildiğinde, Osstell cihazının tüm ölçümleri arasında % 90,5 düzeyinde ve Penguin cihazının tüm ölçümleri arasında % 60,9 düzeyinde ve istatistiksel olarak anlamlı bir uyum bulundu (p<0,05). Sert akrilik ve polikarboksilat materyal gruplarında, her iki cihazın kendi içerisindeki ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir uyum bulunurken (p<0,05), yumuşak akrilik ve polivinilsiloksan materyal gruplarında, her iki cihazın kendi içerisindeki ölçümleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir uyum saptanmadı (p>0,05). RFA cihazlarının, yalnızca stabilite değerlerinin yüksek olduğu durumlarda tekrarlayan ölçümlerde tutarlılık sağladığı, Osstell'in tekrarlanabilirliğinin Penguin RFA'ya göre daha yüksek olduğu tespit edildi. Anahtar Kelimeler: Primer stabilite, implant, Osstell, Penguin RFA.
Effect of impression coping splintingon impression accuracy
Alem K. A. (2018). Effect of impression coping splinting on impression accuracy. Ye-ditepe University, Institute of Health Science, Department of prosthodontics, MSc thesis, İstanbul. This study aimed to evaluate the effect of splinting of impression copingand different impression materials on the accuracy of multi implant impression accuraccy. A master model with four internal connection implants was prepared. Two implants placed in the canine region with 0° and 2 implants placed in thesecond molar region with 0°. Twenty five impression were performed on the master model using open tray technique (direct technique), and two different material (polyvinyl siloxane-PVS and polyether-PE). Models were divided into five groups (n=5). Two of the groups were non splinted andPVS and PE impressiom material were used in these groups. Three of the groups were splinted and PVS impressiom material were used in these groups.Models where scanned with 3D shape scanner. STL file where anaylzed and measurements where performed using 3D design program (Rhinoceros 0.5), to measure the discrepancies between the master model and the produced model. analysis of variance (ANOVA) according to Kruskal–Wallis was used. The Mann–Whitney U-test was applied for paired group comparisons (P=0.05). The results revealed that a significant difference between the splinted non-sectioned PVS and splinted sectioned PVS groups related to X axis discrepancies (P=0.030), with higher discrepancy related to splinted non-sectioned PVS technique (x̅=46±30) μm. Also there was a signifi-cant difference between the splinted non-sectioned PVS and non-splinted PVS groups re-lated to X axis discrepancies (P=0.014), with higher discrepancy related to splinted non-sectioned technique with polyvinyl siloxane (x̅=46±30) μm. The best results was in 3D was with splinted sectioned PVS group with polyvinyl siloxane (x̅=27±18) μm. The highest discrepancy among all measures recorded with splinted non-sectioned group in Z axes with (x̅=70±70) μm. We concluded that splinting of impression copingfor a parallely placed implants doesn't affected the impression accuracy, and a better result could be reached with Splinted Sectioned Auto-polymerizing Acrylic Resin Splint Group. Key words: Impression coping splint, impression accuracy, polyvinyl siloxane, polyether, impression technique.
Kalınlık farklılıklarının zirkonya esaslı alt yapı metaryalinin kırılma dayanımına olan etkisi
Tatar Sıdal E. Kalınlık farlılıklarının zirkonya esaslı alt yapı materyalinin bükme dayanımına olan etkisi. Yeditepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Protetik Diş Tedavisi, İstanbul 2013. Tam seramik sistemlerin estetik, biyouyumluluk ve renk stabilitesi gibi avantajlarına rağmen, kırılgan olması nedeniyle, son yıllarda zirkonya esaslı seramiklerin kullanımı gündeme gelmiştir. Yüksek mekanik performans, dayanıklılık ve direnç gösteren zirkonya esaslı seramikler, tam seramik restorasyonların güvenilirliğini arttırmıştır. Tam seramik restorasyonların kullanımı anterior tek üye ya da üç üye sabit restorasyonlar ile sınırlı iken, zirkonya altyapı sistemleri ile posterior sabit restorasyonlar ve uzun gövdeli restorasyonlar yapmak mümkün hale gelmiştir. Restorasyonlar dizayn edilirken, firmaların tavsiye ettiği kalınlık değerlerine uyulmaktadır. Ancak bu kalınlık değerinin hangi araştırmalara veya/ve kaynaklara dayanılarak belirlendiği bilinmemektedir. Bu nedenle yaptığımız çalışmanın amacı farklı zirkonya alt yapı tiplerinde kalınlık farklılıklarının bükülme dayanımını nasıl etkilediği incelenmektedir. Çalışmamızda 3 farklı zirkonya alt yapı sistemi kullanılmıştır ve 210 tane zirkonya örnek hazırlanmıştır. 70 tane Ceramill,70 tane Noritake ve 70 tane Zirkonzahn firmalarına ait örnekler oluşturulmuştur.Örnek kalınlıkları 0,2mm, 0,3mm, 0,4mm, 0,5mm, 0,6mm, 0,7mm ve 0,8mm olarak belirlenmişt Deney için tüm örneklerin hazırlığı tamamlandıktan sonra üniversal test cihazı ile (Instron, 3345, Instron Corp.,Norwood, MA, USA) 0,5 mm/dak. hızda biaksiyel bükme deneyi yapılmıştır. Deney gruplarının biaksiyel bükme deneyi sonrasında elde edilen bükme kuvvetleri, aritmetik ortalamaları ve standart sapma değerleri hesaplanmıştır. Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, istatistiksel analizler için SPSS (Statistical Package for Social Sciences), Two-way ANOVA, Oneway Anova ve Tukey HDS testi kullanıldı. iii İstatiksel değerlendirme sonucunda farklı kalınlıkların bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmaktadır .(p<0.01) (Tablo 23). 0.2 mm kalınlığın bükme kuvveti ortalaması, 0.3 mm kalınlığın bükme kuvveti ortalamasından istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksekken (p<0.01); 0.4 mm, 0.5 mm, 0.6 mm, 0.7 mm ve 0.8 mm kalınlıklardan istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı yüksektir (p<0.01). 0.3 mm kalınlığın bükme kuvveti ortalaması, 0.4 mm, 0.5 mm, 0.6 mm, 0.7 mm ve 0.8 mm kalınlıklardan istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı yüksektir (p<0.01). Diğer kalınlıkların bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır (p>0.05). Alt yapı sistemlerinin bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0.01). Noritake alt yapı sisteminin bükme kuvveti ortalaması, Ceramill ve Zirkonzahn alt yapı sistemlerinden istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı düşüktür (p<0.01). Ceramill ve Zirkonzahn alt yapı sistemlerinin bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır (p>0.05). Üç grupda da 0,5 mm , 0,6 mm , 0,7 mm ve 0,8mm kalınlıklarda bükme dayanımı benzer değerlerdedir. Noritake grubuna ait örneklerde 0,4 mm , 0,3 mm ve 0,2 mm kalınlıklarda örneklerin bükme dayanımı diğer gruplara göre daha düşüktür (Grafik 5,6). Çalışmamızda kullanılan tüm gruplarda 0,3 mm veya daha fazla kalınlıklardaki alt yapı örneklerinin tek üye kron uygulamalarında, ağız içinde uygulabilecek basınça karşı mukavemet gösterebileceği belirlenmiştir. Daha ince üretilen altyapı dizaynlarının yeterli dercede direnç göstermeyeceği saptanmıştır. Ayrıca Noritake grubu 0,3mm kalınlıkta dahi üç üyeli köprülerde kullanılabilecek mukavvemeti göstermiştir. Ceramil ve Zirkonzahn gruplarında ise 0,4 mm ve üzerindeki kalınlıklarda kullanılan alt yapı sistemlerinin üç üyeli köprü uygulamalarında kullanılabileceği sptanmıştır. Anahtar Kelimeler: Dental seramikler, zirkonya, kalınlık, bükme kuvveti.
Temporomandibüler eklem rahatsızlığı ile yönlendirilen hastalarda, bruksizm belirtilerinin yaygınlığı ve bu konuda diş hekimlerinin farkındalığının değerlendirilmesi
Amaç: Oral Diagnoz ve Radyoloji bölümünde ilk muayenesi yapılan ve Temporomandibüler Eklem Rahatsızlığı sorunu düşünülerek yönlendirilen hastalarda bruksizm belirtilerinin yaygınlığı ve bu konuda diş hekimlerinin farkındalığını araştırmaktır. Gereç veYöntem: Araştırmamıza Yeditepe Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Oral Diagnoz ve Radyoloji Kliniği'nde uygulanan genel sistemik ve dental muayeneden sonra, Protetik Diş Tedavisi Bölümü'ne çene eklem rahatsızlığı sorunu olduğu düşünülerek tedavisi için yönlendirilen 201 hasta dahil edildi. Klinik muayene yapılmadan önce hastaya anamnez formu ve bruksizm tanısı ile ilgili sorular içeren anket yöneltildi. Dişlerdeki aşınmalar AT1, AT2 ve AT3 olarak not edildi. Hasta istirahat halindeyken, ağız içi muayenede dilin lateral bölgeleri incelendi. Dil kenarında, diş izinin olup olmadığı ve yanak mukozasında, dişlerin oklüzal yüzeyleri hizasında dalgalanmalar şeklinde beyaz çizgilenmeler olup olmadığı kaydedildi. İlk muayenedeki hekimler tarafından elde edilen ön tanı bulguları, araştırmacı tarafından yapılan detaylı muayene ile konulan klinik ve anket bulguları ile karşılaştırıldı. Bulgular: 1.hekim ile 2. hekim arasında diş aşınma teşhisi açısından anlamlı farklılık vardır. 1. hekim AT3 tipi aşınmayı daha çok tespit ederken, AT2'yi daha az ve AT1'i en az tespit etmiştir. Hasta şikayeti (diş sıkma ve/veya diş gıcırdatma) açısından 1. hekim ile 2. hekim arasında anlamlı farklılık vardır. Yaş ile birlikte diş aşınma miktarı artmıştır. Dilde ve yanakta izlerin görülme oranı anlamlı farklılık göstermemiştir. Anket sorularına verilen cevaplar açısından, diş sıktığını ve gıcırdattığını bildirme oranı yaş ile birlikte azalsa da anlamlı farklılık bulunmamıştır. Gece diş sıkma ve/veya gıcırdatanlarda dilde iz görülme oranı, sıkmayan ve/veya gıcırdatmayanlara göre anlamlı oranda fazladır. Gündüz diş sıkanlarda, sıkmayanlara göre; gündüz diş gıcırdatanlarda, gıcırdatmayanlara göre dilde iz görülme oranı arasında anlamlı farklılık yoktur. Sonuçlar: Çalışmamızda diş hekimlerinin ancak ileri düzeyde diş aşınmalarını tespit ettikleri belirlenmiştir. Bu nedenle hekim farkındalığının arttırılması hastalarda bruksizmin erken teşhisi ve gerekli önlemlerin zamanında alınabilmesi için önemlidir. Detaylı olarak soru yöneltildiğinde diş sıkma ve/veya gıcırdatma farkındalığı artmıştır.Hastalara verilecek anketler ile bruksizm sorularının detaylandırılması hasta farkındalığını arttırabilir ve teşhisi kuvvetlendirebilir.
Zirkonya korların değişik yöntemlerle aşındırılması sırasında meydana gelen ısı değişikliklerinin değerlendirilmesi
Diğer tam seramik sistemlere kıyasla yüksek mekanik performans, dayanıklılık, gerilim direnci, kimyasal ve boyutsal stabilite gösteren zirkonya, tam seramik sistemlerin güvenilirliğini arttırmıştır. Restorasyon ve prepare edilmiş dişin mükemmel uyumunu elde etmek amacıyla ve son uyumlamalar için genellikle aşındırma yapılması gerekebilmektedir. Zirkonyanın mekanik özellikleri bu rutin laboratuvar ve klinik işlemler sonucunda değişebilmektedir. Aşındırma, materyal yüzeyinde ısı ve stres oluşturarak faz transformasyonuna neden olur. Bizim çalışmamızda da; zirkonya korların değişik yöntemlerle aşındırılması sırasında meydana gelen ısı değişiklikleri değerlendirilmiştir. Her grupta 10'ar adet olmak üzere 60 adet zirkonyum altyapı örneği hazırlandı. İki farklı aşındırma yöntemi altında (aeretör, mikromotor) 6 grup (Aeretör ile su soğutmalı ve su soğutmasız yeşil bantlı elmas frez, su soğutmalı ve su soğutmasız siyah bantlı elmas frez. Mikromotor ile su soğutmalı ve su soğutmasız) oluşturuldu. Her gruba ait altyapı örneklerinden 1mm3 lük materyal aşındırılması sırasında ısıölçer probe ile iç yüzeyde meydana gelen ısı değişimi kaydedildi. Aşındırma sırasında frez-materyal ilişkisinin standardizasyonu ve sabitlenmesini sağlamak amacı ile aşındırma düzeneği hazırlandı. Hazırlanan aşındırma düzeneğinde aeretör, mikromotor ve materyal sabitlenerek frez ile aşındırma esnasında tek tip ileri-geri hareket ile aşındırma işlemi gerçekleştirildi. Zirkonya altyapı örneklerinin aşındırılması sırasında zirkonya altyapı örneğinin iç yüzeyine yerleştirilen prob ile ısı değişimi bilgisayar ortamında kayıt edildi, 60 örnek için grafik ve tablo verileri elde edildi. Elde edilen veriler ve istatistiksel analizler sonucunda aeretör ve mikromotor gruplarının maksimum ısı ortalamaları karşılaştırıldığında; mikromotor ile su soğutmalı yapılan aşındırmalarda maksimum ısı ortalaması (23,55±1,80c) aeretör ile su soğutmalı yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalamalarından (22,65±0,76c ve 22,59±0,61c) daha yüksek değer göstermektedir. Mikromotor ile su soğutmasız yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalaması (54,69±11,63c) , aeretör ile su soğutmasız yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalamarından (41,62±11,120c ve 48,55±7,44c) daha yüksek değer göstermiştir. Tüm frez gruplarında su soğutmasız yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalamaları su soğutmalı aşındırma yapılan grupların maksimum ısı ortalamalarından daha yüksek bulunmuştur.
Farklı zirkonia tam seramik sistemlerinin translusensi özelliklerinin karşılaştırılması
. Ytrium ile kısmen stabilize edilmiş polikristalin zirkonia (Y-TZP), üstün mekanik özellikleri ile tam seramik restorasyonlarda tercih edilen alt yapı materyali haline gelmiştir. Ancak polikristalin içeriği nedeniyle opasitesinin fazla olması optik özelliklerini kısıtlamaktadır. Bu nedenle, Y-TZP alt yapıların üzerlerine veneerleme yapılarak renk ve translusensi özellikleri arttırılarak daha estetik restorasyonlar oluşturulmaya çalışılmaktadır. Zirkonia seramiklerin estetik özelliklerini arttırmak ve veneer seramik zirkonia alt yapı birleşiminin olumsuz sonuçlarını engellemek amacı ile piyasaya veneerleme gerektirmeyen monolitik zirkonia materyalleri sürülmüş ve yüksek translusensi özellikleri ile de alt yapı - veneer sisteme alternatif olmuşlardır. Bu tez çalışmasının amacı, A2 renginde üretilmiş farklı zirkonia altyapı - veneer seramik sistemleri ile monolitik zirkonia sistemlerinin translusensi özelliklerini karşılaştırmaktır. Çalışmada 2 farklı Y-TZP sisteminin optik özellikleri, aynı firmalara ait 2 farklı monolitik sistemle kıyaslanmıştır. Ceramill ve Lava sistemlerinden A2 renginde ve 0.5 mm kalınlığında disk şeklinde örnekler hazırlanmıştır (n=10). Alt yapı örneklerine sistemlere uygun olan IPS e.max Ceram veneer seramiği ve glaze işlemi uygulanmış ve kalınlık 1,5 mm olacak şekilde bitirilmiştir. Ceramill Zolid ve Lava Plus Yüksek Translüsens Zirkonia sistemlerinden de 1,5 mm kalınlığında disk şeklinde örnekler hazırlanmıştır (n=10) ve sistemlerin önerdiği boyama kitleri kullanılarak A2 renginde bitirilmiştir sonrasında da sistemlere uygun glaze materyali ile glazelenmiştir. Üç kez translusensi ölçümü yapılmış ve ölçümler spektrofotometre CM-2500d/2600d ile gerçekleştirilmiştir. Translusensi değerleri kontrast oran metodu kullanılarak hesaplanmıştır. Birinci ölçüm; Ceramill ve Lava sistemlerine ait 0.5 mm kalınlıktaki altyapı örneklerinde, ikinci ölçüm; altyapı örneklerine 1.0 mm kalınlığında veneer seramik materyali eklendikten sonra monolitik zirkonia grupları ile beraber 1.5 mm kalınlıkta glaze uygulamasından önce, üçüncü ölçümler ise; tüm gruplara glaze işlemi uygulandıktan sonra yapılmıştır. Çalışma verileri değerlendirilirken parametrelerin normal dağılıma uygunluğu Kolmogorov- Smirnov testi ile değerlendirilmiş ve parametrelerin normal dağılıma uygun olmadığı saptanmıştır. Çalışma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metodların yanı sıra niceliksel verilerin karşılaştırılmasında parametrelerin dört grup arası karşılaştırmalarında Kruskal Wallis testi kullanıldı. Parametrelerin iki grup arası karşılaştırmalarında Mann Whitney U test kullanıldı. Parametrelerin grup içi karşılaştırmalarında ise Friedman testi ve Wilcoxon işaret testi kullanıldı. Anlamlılık p<0.05 düzeyinde değerlendirildi. Çalışmamızın sonucunda, Ceramill ve Lava 0.5 mm altyapıların translusensi ölçümlerinde Ceramill grubu örneklerin kontrast oran değeri Lava grubu örneklerin kontrast oran değerinden daha düşük çıkarak Ceramill altyapıların 0.5 mm kalınlıkta Lava örneklerden daha translusens oldukları bulunmuştur. Ceramill ve Lava altyapıların üzerine 1.0 mm kalınlığında veneer seramik uygulamasından sonra her iki grubun da kontrast oran değerinin arttığı ve her iki grubun translusensliklerinin azalarak birbirlerine yakınlaştıkları görülmüştür. Veneerlenmiş klasik zirkonia grupları Ceramill ve Lava örnekleri ile monolitik zirkonia grupları Ceramill Zolid ve Lava Plus Yüksek Translusens zirkonia örnekler arasında 1.5 mm kalınlıkta glaze uygulamasından önce ve glaze uygulamasından sonra kontrast oran değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmamıştır. Tüm gruplarda glaze işleminden sonra kendi içlerinde kontrast oran değerlerinde anlamlı bir düşüş olduğu gözlemlenmiştir.