
140
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Archived Theses
Atopik dermatitisli köpeklerde oklasitinib maleatın klinik iyileşme ve serum sitokin seviyeleri üzerine etkilerinin araştırılması
Bu çalışmada; köpeklerde AD'nin etiyolojisinde rol alan alerjenlerin ortaya konulması, CADESI-4 ve kaşıntı skoru ile hastalığın klinik şiddetinin belirlenmesi ve sınıflandırılması, AD'li köpeklerde serum sitokin seviyelerindeki değişikliklerin ve bu değişikliklerin klinik bulguların şiddeti ile ilişkisi, oklasitinib maleatın klinik iyileşme ve serum sitokin seviyeleri üzerine etkilerinin araştırılması amaçlandı. Çalışmanın materyalini AD tanısı konulan 20 köpek ile 10 sağlıklı köpek oluşturdu. Çalışmaya dâhil edilen hastaların CADESI ve pVAS skorlamaları yapılarak kan örnekleri alındı. Hematolojik analizler, spesfik alerjen testi (polychek) ve ELISA analizleri yapıldı. Hasta köpeklere 7 gün süre ile günde 2 kez 0.5 mg/kg dozda oklasitinib maleate (Apoquel, Zoetis) oral olarak verildi. AD'li köpeklerde görülen klinik bulguların kaşıntı, alopesi, eritem ve likenifikasyon, hastalığın etiyolojisinde rol alan en yaygın alarjenlerin ev akarı tip-1, ev akarı tip-2 ve küf mantarı, CADESI ve pVAS skorlarının ortalamaları sırasıyla 48 ve 5.15 olduğu tespit edildi. Kontrol grubu ile karşılaştırıldığında yüzde eozinofil miktarındaki artış (p<0.05), serum IL-2 ve IL-4 seviyelerinde düşüş (p<0.05) tespit edildi. Diğer gruplar ile karşılaştırıldığında şiddetli klinik bulguların olduğu grubun ortamala serum IL-4 seviyeleri (p<0.05) düşük ve IL-13 seviyesinde (p<0.05) yüksek olduğu tespit edildi. Oklasitinib maleatın kullanmının klinik iyileşme üzerine olumlu etkilerinin olduğu, ortalama serum IL-2 seviyesinde (p<0.05) artış ve IL-31 ile IL-33 seviyelerinde (p<0.05) düşüşe yol açtığı tespit edildi. Oklasitinib maleatın (Apoquel, Zoetis) hastalığın tedavisinde kullanılabilecek etkili ve güvenilir bir ilaç olduğu ancak kullanım süresinin uzun tutulması gerektiği kanaatine varıldı.
Puberta öncesi ve sonrası dönemdeki kedilerin testislerinde interlökin-33 ve reseptörü ST2'nin immunohistokimyasal olarak gösterilmesi
Amaç: Bu çalışmanın amacı sitokinlerin molekül gruplarından olan IL-1 aile üyesi interlökin-33 (IL-33) ve reseptörü ST2'nin kedi testislerindeki lokalizasyonu ile ekspresyonlarında puberta (cinsel olgunluk) öncesi ve sonrası değişimlerin ortaya konmasıdır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma Dicle Üniversitesi Veteriner Fakültesi Polikliniği'ne kısırlaştırma amacıyla getirilen, farklı yaşlarda ve ırklarda sağlıklı erkek kedilerde yapılmıştır. Bu amaçla puberta öncesi ve sonrası dönemlerdeki kedilerden elde edilen testis dokuları kullanılmıştır. Dokular % 10 nötral tamponlu formalin içinde + 4ºC'de 24 saat fikse edilmiş ve rutin doku takibi işleminden geçirildikten sonra parafin bloklar elde edilmiştir. Kesitlere genel histolojik değerlendirme için Crossman'ın üçlü boyama yöntemi, immunohistokimya değerlendirmesi için ise IL-33 ve ST2 antikorları uygulanmıştır. Bulgular: Yavruya ait testis dokusu yoğun bağ dokusundan oluşan (tunica albuginea) kapsülle çevriliydi ve burada yoğun kan damarları gözlendi. Yetişkin testis dokusu incelendiğinde seminifer tübüllerin lümenli bir yapıda olup seminifer epitel katmanında spermatogenik hücre serisindeki hücrelerin varlığı gözlendi. İmmunohistokimyasal boyama sonucunda IL-33 ve reseptörü ST2'nin seminifer tübüllerdeki hücrelerde ve değişen yoğunluklarda boyandığı gözlendi. Sonuç: Bu sonuçla IL-33 ve reseptörü ST2'nin kedilerdeki gelişim sürecinde fonksiyonel rollerinin olabileceği düşünülmektedir.
Sığır karkaslarında ve kesimhane ortamında antibiyotik dirençli ekstraintestinal patojenik escherichia coli (Expec) varlığının belirlenmesi
Amaç: Bu çalışmada, besi sığırlarında ve kesimhane ortamında ExPEC varlığının, filogenetik gruplarının, antimikrobiyal direnç fenotiplerinin ve bunların klonal ilişkilerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Toplam 447 besi sığırı örneği [rektum (n:133), deri (n:133), karkas (n:133)], çevre örnekleri [padok (n:12), bıçak (n:18), su (n:6)] ve personel eli örneklerinde [(n:12)] klasik mikrobiyolojik yöntemler ve multipleks PCR (papA, papC, iutA, kpsMTII ve fimH virülans genleri) kullanılarak ExPEC varlığı analiz edildi. Filogenetik grupları triplex PCR ile (TspE4.C2 klonu, chuA ve yjaA genleri), ERIC-PCR ile klonal ilişkileri test edildi ve EUCAST standartlarına göre antibiyotik duyarlılığı tarandı. Bulgular: Analiz edilen 447 numuneden 36'sının (% 8,80) ExPEC ile kontamine olduğu tespit edildi. Karakterize edilen 36 ExPEC izolatı arasında, D (14/36, % 38,88), B2 (9/36, % 25), B1 (9/36, %25) ve A (2/36, % 5,55 ) olmak üzere dört filogenetik grup tanımlanmıştır. İzolatların % 61,11'inin (22/36) en az iki antibiyotiğe dirençli olduğu ve en yüksek direncin % 61,11 ile ampisiline karşı olduğu belirlendi. ERIC-PCR sonuçları, 100 ile 1500 bp arasında değişen çok sayıda bandın (1-5 bant) çoğaldığını gösterdi. Ayrıca, ERIC-PCR paternleri 19 kümede sınıflandırıldı. Sonuç: Bu çalışma sonuçları, besi sığırı ve kesimhane ortamlarının genetik olarak benzer antibiyotiğe dirençli ExPEC'ler için potansiyel bir kontaminasyon kaynağı olabileceğini göstermektedir. Bu bağlamda, besi sığırlarında ExPEC'in düzenli olarak izlenmesi ve Tek Sağlık yaklaşımı içinde ele alınması önemli olacaktır. Anahtar sözcükler: Besi sığırı, Ekstraintestinal patojenik E. coli (ExPEC), kesimhane, antimikrobiyal duyarlılık, filogenetik grup, klonal ilişki
Ruminant abomasum'larında bazı intermediyer filamanların dağılımı
Amaç: Bu çalışma; inek, koyun ve keçilerin abomasum'larında sitokeratin 8/18/19, vimentin, desmin, periferin, nestin ve laminin proteinlerinin dağılımlarını incelemek ve bu dağılım paterninin türlere göre farklılık arz edip etmeyeceğini ortaya koymak amacıyla tasarlandı. Gereç ve Yöntem: Diyarbakır bölgesindeki bazı özel kesimhanelerden 24 aylık 24 adet inek, 12 aylık 20'şer adet koyun ve keçi abomasum'u temin edildi. Temin edilen abomasum organlarından kardiya, fundus ve piloris bölgelerinden olmak üzere parçalar alındı. Alınan dokular %10'luk formol-alkol solüsyonunda 18 saat süreyle tespit edildikten sonra rutin histolojik aşamalardan geçirilerek parafinde bloklandı. Hazırlanan parafin bloklarından alınan 5 µm'lik seri kesitlere; genel histolojik yapı için Crossman's Triple boyaması, IF ve laminin dağılımını saptamak için de immunohistokimya boyama yapıldı. Bulgular: Yaptığımız immunohistokimyasal çalışmada analizi yapılan tüm proteinlerin de abomasum'da dağılım gösterdiği ve yoğunluk derecelerinin farklılık arz ettiği görüldü. Sitokeratinlerin görece diğer parametrelerden daha zayıf reaksiyon gösterdiği, en yoğun olarak da periferin proteininin mevcut olduğu gözlendi. Sonuç: Sonuç olarak; epitel orijinli sitokeratinlerin, mezoderm hücre kökenli vimentinin, kas hücresi orijinli desminin, periferik sinir sistem hücresi orijinli periferinin, merkezi sinir sistem hücresi kökenli nestinin ve bazal membran glikoproteini lamininin abomasum'da farklı bölgelerde farklı yoğunluklarda olacak şekilde, özellikle de parietal hücrelerde yoğun olarak mevcut olduğu görüldü. Tüm bunlar; abomasum'un, IF'ler ve laminin tarafından desteklendiğini göstermektedir. Anahtar Kelimeler: Abomasum, İnek, İntermediyer Filaman, Keçi, Koyun, Laminin
Tip 1 diyabetli hastalarda damgalanma ile diyabet teknolojileri kullanım memnuniyeti arasındaki ilişkinin incelenmesi
Amaç: Bu çalışma 'Tip 1 Diyabetli Hastalarda Damgalanma ile Diyabet Teknolojileri Kullanım Memnuniyeti Arasındaki İlişkinin İncelenmesi' amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışma 4 Temmuz 2022-1 Mart 2023 arasında, Batman ve Diyarbakır illerinde bulunan hastanelerde yürütülmüştür. Çalışmanın örneklemini bu hastanelere başvuran 12-22 yaş arası 150 Tip 1 diyabet hastaları oluşturmuştur. Araştırmada "Hasta Tanıtım Formu", "Diyabet Teknolojisi Ölçeği" ve "Tip 1 Diyabet Damgalama Değerlendirme Ölçeği'' veri toplama araçları olarak kullanılmıştır. Veriler yüz yüze görüşülerek veya online bir şekilde bireylerle görüşülerek toplanmıştır. Çalışmanın verileri SPSS (IBM SPSS Statistics 26) adlı paket program kullanılarak yapılmıştır. Bulgular: Çalışmada hastaların diyabet teknolojileri memnuniyet durumları incelendiğinde; 15-19 yaş grubunda olanların, şehirde yaşayanların, herhangi bir işte çalışanların, egzersiz yapanların, şeker ölçümü yaparken ayrımcılık yapılmayanların, hiperglisemi yaşamayan ve hipoglisemi yaşamayan grupta yer alan hastaların diyabet teknolojilerinden memnuniyet puanları istatiksel olarak anlamlı düzeyde daha yüksek olduğu belirlenmiştir. BKİ (Beden Kitle İndeksi) (kg/m2) arttıkça, bireylerin diyabet teknolojisi ölçeği puanlarının arttığı belirlenmiştir. Şeker ölçüm sayısı (kez/gün) arttıkça, diyabet teknolojisi ölçeği puanlarının azaldığı belirlenmiştir. Diyabet teknolojisi ölçeği puanları arttıkça T1DDDÖ (Tip 1 Diyabet Damgalama Değerlendirme Ölçeği)- toplam puanlarının azaldığı belirlenmiştir. Sonuç: Çalışma sonucunda bireylerde hissedilen damgalanmanın azaltılması için diyabet teknolojileri konusunda bireylerin daha fazla desteklenmesi, teknoloji farkındalığının ve toplum bilincinin artırılması önerilmektedir. Anahtar Sözcükler: Tip 1 diyabet, Damgalanma, Diyabet teknolojileri, Memnuniyet
Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) olan yaşlılarda düşme korkusu kaçınma davranışı ile stres ile başetme yöntemlerı arasındaki ilişkinin incelenmesi.
Amaç: Bu araştırma, kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) olan yaşlılarda düşme korkusu kaçınma davranışı ile stres ile başetme yöntemleri arasındaki ilişkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel tipte olan bu araştırma, Elazığ'da bir Devlet Hastanesi'nde göğüs hastalıkları servisine yatış yapan 65 yaş ve üzeri KOAH'lı 171 bireyle, 27 Temmuz 2022-1 Mart 2023 tarihleri arasında yapılmıştır. Araştırma verileri, "Hasta Tanıtım Formu, 'Başa Çıkma Stilleri Ölçeği Kısa Formu Ölçeği'(BÇSÖ-KF) ve 'Yaşlı Yetişkinlerde Düşme Korkusu Kaçınma Davranışı Ölçeği (FFABQ) ile yüz yüze görüşme yolu ile toplanmıştır. Bulgular: Araştırmamıza göre katılımcıların BÇSÖ ortalama puanı 70,75±9,27 ve FFABQ puanıysa 31,24±12,9 bulunmuştur. FFABQ ile BÇSÖ-KF arasında arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark belirlenmemiştir (p>0.05). Sonuç ve Öneriler: KOAH'lı yaşlı hastaların kaçınma davranışlarının azalması için hastalar desteklenmelidir. KOAH'lı 65 yaş üstü bireylerin kaslarının gerilemesiyle oluşan düşmelerin önlenmesi için düzenli egzersiz yapmaları için bilgilendirilmeli ve bu konuda yönlendirilmelidirler. Gelecek çalışmalarda düşme kaçınma davranışlarının nasıl azalacağı ile ilgili deneysel çalışmalar yapılması önerilir. Anahtar Kelimeler: KOAH, düşme korkusu, kaçınma, yaşlı birey, baş etme, stres.
Sağlıklı ve diyabetik gastroparetik bireylerde gastrik miyoelektrik aktivite ölçümleri ile mide boşalma hızı arasındaki ilişkinin incelenmesi
Amaç: Sağlıklı ve diyabetik gastroparezi (D-GP) tanısı alan hastalarda mide miyoelektirik aktivitesinin mide boşalma hızı ile ilişkisini araştırmak ve elektrogastrografi (EGG)'nin klinik kullanımını değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamız, 20'si sağlıklı ve 20'si semptomatik D-GP tanısı alan toplam 40 erkek birey üzerinde gerçekleştirildi. Gastrik miyoelektrik aktivite kutanöz EGG ile kaydedildi. Her katılımcıdan 10 ml açlık venöz kanı alındıktan sonra 30 dak. preprandiyal ve ardından standart test yemeğini (450 kcal) yedikten sonra 60 dak. postprandiyal EGG kayıtları alındı. Ertesi gün yine gece yarısı açlıkla gelen her bireye aynı test yemeği verildi ve ultrasonografi yöntemiyle 15. ve 90. dakikalarda antral alan ölçümüne dayalı mide boşalma hızı (GER) testi yapıldı. Bulgular: D-GP'li bireylerin AKŞ ve HbA1c değerleri kontrol grubundan istatistiksel anlamlı olarak yüksekti (sırasıyla p<0.001, p<0.001). Pre ve postprandiyal dönemde D-GP tanılı hastalarda kontrol grubuna göre DF ve normogastri yüzdesi düşük (preprandiyal sırasıyla p<0.001, p=0.006; postprandiyal sırasıyla p= 0.034, p<0.001), bradigastri yüzdesi daha yüksek saptandı (p<0.001). PPC değeri, kontrollere göre diyabetiklerde anlamlı bulunmayan düşüş gösterdi (p>0.05). Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, gastroparetik bireylerde postprandiyal 90. dakikada belirgin antral dilatasyon ve mide boşalma hızında anlamlı düşüş gözlendi (P<0.001). Diyabetiklerde ölçülen Ghrelin, motilin, GIP ve GLP-1 düzeyleri kontrol grubundan düşüktü. Her iki grupta mide boşalma hızı ile AKŞ, HbA1c, çoğu EGG parametreleri ve hormon düzeyleri arasında korelasyon saptanmadı. Ancak D-GP grupta GER ile PPC arasında pozitif korelasyon bulundu. Sonuç: EGG kayıtlarına göre hem ritmisite hem de postprandiyal dominant güç değişiminde azalma gösteren diyabetik gastroparetik grupta gastrik boşalma gecikmiştir. Gastrik miyoelektrik aktivitedeki anormallikler ve antral dilatasyon midenin gecikmiş boşalmasına yol açabilir. Antral alan ölçüm destekli EGG kaydı, diyabetik gastroparezi hastalarının ayırtedilmesinde yarar sağlayabilir. Anahtar Sözcükler: Diyabetik gastroparezi, EGG, gastrik boşalma hızı, motilin, Ghrelin, GLP-1, GIP.
Ticari sanitizerlerin körpe ıspanaklardaki E. coli O157:H7 ve Salmonella üzerine antimikrobiyal etkinliğinin karşılaştırılması
Amaç: Bu çalışmada ticari sanitizerlerin körpe ıspanaklarda Salmonella ve E. coli O157:H7 patojenleri üzerine antimikrobiyal etkilerinin belirlenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Körpe ıspanaklar deneysel olarak nokta inokülasyon yöntemine göre Salmonella ve E. coli O157:H7 patojenleri ile kontamine edildi ve bu patojenlerin ıspanak yüzeyine tutunması için 2 saat oda sıcaklığında bekletildi. Kontamine ıspanak örneklerinin sanitasyonu için; kontrol (1. grup, herhangi bir sanitizer uygulanmayan grup), sodyum hipoklorit ve aktif klor içeren (2. grup), potasyum tuzlarını içeren (3. grup), yalnızca klor içeren (4. grup), bitkisel kekik yağı, ayçiçek lesitini ve laktik asit içeren (5. grup) ticari sanitizerler 1, 5 ve 10 dakika uygulandı. Bu işlemi takiben 0. gün (1, 5 ve 10 dakika temastan hemen sonra) ve 1. gün (4 °C'de 24 saat muhafaza) sonunda Salmonella ve E. coli O157:H7 sayısında meydana gelen değişimler mikrobiyolojik analizler ile belirlendi. Bulgular: Sanitizerlerin uygulandığı tüm gruplarda kontrol grubuna göre Salmonella ve E. coli O157:H7 sayısının azaltılmasında daha etkili olduğu bulundu (P<0,05). Bu sanitizerlerin 10 dakika uygulanmasını takiben Salmonella ve E. coli O157:H7 sayısında en çok azalma sırasıyla 2,75 log kob/cm2 ve 2,55 log kob/cm2 ile 2. grup ve 4. grupta belirlendi (P<0,05). Körpe ıspanakların 4 °C de 24 saat muhafaza sonrası Salmonella ve E. coli O157:H7 sayısında en çok azalma sırasıyla 3,22 log kob/cm2 ve 3,09 log kob/cm2 ile 4. grupta saptandı (P<0,05). Sonuç: Elde edilen sonuçlar ticari sanitizerlerin Salmonella ve E. coli O157:H7 patojenlerine karşı temas süresi ve muhafaza süresine bağlı olarak farklı düzeylerde antimikrobiyal etki gösterdiğini göstermektedir. Bu sanitizerler ıspanaklarda Salmonella ve E. coli O157:H7 sayısında her ne kadar >1 log azalmaya neden olsa da bu solüsyonların hiçbirinin tek başına, güvenli ve sağlıklı bir şekilde mikrobiyolojik kriterlere göre önerilen patojenlerin sayısını azaltmada (> 5 log) etkili olmadığını göstermektedir. Anahtar sözcükler: Körpe ıspanak, sanitizer, Salmonella, E. coli O157:H7
Mülteci kadınların cinsel yaşam deneyimleri
Amaç: Bu çalışma mülteci kadınların cinsel yaşam deneyimlerini incelemek amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntem: Araştırmanın türü nitel araştırma tasarımlarından fenomenolojik desendir. Araştırma 01.10.2022-01.11.2022 tarihleri arasında Mardin ilinde mültecilerin yaşadığı bir sahada yapıldı. Araştırma amaçlı rastgele örneklem yöntemiyle belirlenen 33 mülteci kadın ile yapıldı. Araştırma veri doygunluğuna ulaşıldıktan sonra sonlandırıldı. Verilerin toplanmasında "Kişisel Bilgi Formu" ve "Yarı-Yapılandırılmış Görüşme Formu" kullanıldı. Nitel veri değerlendirmesi kuramsal tematik analiz yaklaşımı ile yapıldı. Bulgular: Verilerin analizinde mülteci kadınların cinsel yaşam deneyimlerinde 5 ana tema ve 12 alt tema olduğu belirlendi. Bu temalar ilk cinsel deneyim zamanı, cinsel deneyim isteme durumu, evlilik içi zorla cinsel birliktelik yaşama nedeni, göçün cinsel yaşama etkisi ve cinsel sağlığı etkileyen faktörler şeklinde tanımlandı. Sonuç: Bu çalışmada sonuç olarak, mülteci kadınların göç sürecinde ve iltica ettikleri ülkede birçok zorluklara maruz kaldıkları, bu zorlukların cinsel yaşamlarını ve üreme sağlıklarını olumsuz etkilediği ve sağlık hizmetlerinden yeterince yararlanamadıkları saptandı. Kadın sağlığı hemşireleri, mülteci kadınların cinsel ve üreme sağlığını korumak, geliştirmek ve iyileştirmek için kadınların ihtiyaçlarını saptamalıdır, uygun girişimleri planlamalıdır ve uygulamalıdır. Anahtar Sözcükler: Cinsel Yaşam, Cinsel Sağlık, Mülteci Kadın, Üreme Sağlığı.
Alt ekstremite lenfödemli hastalarda kompleks dekonjestif tedavinin, fiziksel performans, denge, kas gücü ve duygu durumu üzerine etkisi
Amaç: Alt ekstremite lenfödemli hastalarda kompleks dekonjestif tedavinin (KDT), fiziksel performans, denge, kas gücü ve duygu durumu üzerine etkilerinin incelenmesini amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya alt extremite lenf ödem tanısı konmuş 20 kadın hasta alındı. 4 hafta boyunca, günde bir defa haftada 5 gün tedavi uygulandı. Seanslar ortalama 60 dakika sürdü. Tüm ölçüm ve değerlendirmeler tedavi öncesi ve sonrası kaydedildi. Bulgular: Olguların Ödem Ölçüm Değerlendirmeleri açısından sağlıklı ve etkilenmiş çevre ölçüm değerleri karşılaştırıldığında anlamlı fark tespit edildi. Fiziksel Performans ve Denge Testlerine Ait Bulgularda; tedavi öncesi 3 metre kalk-yürü tesi ortalaması 6,70±1,71 iken tedavi sonrası 6,15±1,56 olarak ölçüldü ve aradaki fark anlamlı idi. Tek ayak üzerinde durma testi tedavi öncesi ortalaması 8,3 1±5,16, tedavi sonrası ortalaması 9,2±6,20 olarak ölçüldü ancak aradaki fark anlamlı değildi. Kas Gücüne ait bulgularda; Tedavi öncesi sağlıklı ekstremite kalça fleksiyonu, kalça ekstansiyonu, diz fleksiyonu ve plantar fleksiyon kas gücü değerleri etkilenmiş taraf ekstremiteye göre anlamlı bir ilşki bulunamadı. Beck depresyon değerlerine göre tedavi öncesi normal kişi sayısı 4 iken tedavi sonrasında 8 olarak kaydedildi. Tedavi öncesi 9 kişi hafif depresyondayken tedavi sonrası bu sayı 7'ye düştü. Tedavi öncesi ve sonrasında 4 kişi orta şiddette depresyonda olarak değerlendirildi. Tedavi öncesi şiddetli depresyondaki kişi sayısı 3 iken bu sayı tedavi sonrasında 1'e düştü. Sonuç: KDT, lenfödem için standart bir tedavi yöntemidir. KDT'nin hastalarımızda fiziksel performans, denge, kas gücü ve depresyon parametrelerinde yararlı ve iyiliştirici etki gösterdiği sonucuna varıldı.