15
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Murod Muhammed Dost'un 'Lolazor' romanında dil ve üslup incelemesi (Metin-aktarma-dizin)
Bu çalışma, Çağdaş Özbek edebiyatı tarihinde önemli bir yere sahip olan yazar Murod Muhammad Dost'un 'Lolazor' adlı eserindeki dil ve üslup özelliklerini kapsamlı bir şekilde ortaya koymak amacıyla yapılmıştır. Çalışma Giriş, Birinci Bölüm: İnceleme, İkinci Bölüm: Metinler, Üçüncü Bölüm: Dizin olmak üzere 4 bölümden oluşmaktadır. Giriş kısmında Özbek Türkleri ve tarihi, Özbek Türkçesi hakkında genel bilgiler yer almaktadır. Birinci Bölüm olan İnceleme kısmında Özbek edebiyatı ve Özbek edebiyatında roman türü ile ilgili genel bilgiler verildikten sonra Murod Muhammad Dost'un hayatı ve eserleri ile tez konumuz olan 'Lolazor' romanı hakkında genel bilgiler verilmiştir. Bu bölümde ayrıca romanın Dil İncelemesi üzerinde durulmuştur. Bu kısım da kendi içinde 1. Ses Bilgisi, 2. Şekil Bilgisi ve 3. Cümle Bilgisi olmak üzere üç kısımdan oluşmaktadır. İkinci Bölüm ise çalışmamızın metin kısımlarından oluşmaktadır. Bu bölümde Kiril harfleri ile yayınlanmış olan romanın transkripsiyonu, Türkiye Türkçesine aktarması ve orijinal metin verilmiştir. Üçüncü Bölümde romanda geçen tüm kelimelerin alfabetik olarak ve anlamları ile verildiği bir dizin yer almaktadır. Daha sonra da çalışmanın hazırlanması sırasında başvurulan kaynakların yer aldığı Kaynaklar kısmı bulunmaktadır. İnceleme sonucunda ortaya çıkan veriler "Sonuç" bölümünde değerlendirilmiştir. Anahtar Sözcükler: Özbek Edebiyatı, Özbek Türkçesi, Murod Muhammad Dost, Lolazor, Roman
Bâburnâme'deki coğrafȋ terimlerin tarihî ve çağdaş Türk lehçeleriyle fonetik ve semantik açıdan karşılaştırması
Anahtar Kelimeler: Bâburnâme, yeradbilim, yeradı, coğrafȋ terim. "Bâburnâme'deki Coğrafȋ Terimlerin Tarihî ve Çağdaş Türk Lehçeleriyle Fonetik ve Semantik Açıdan Karşılaştırması" bir yeradbilimi çalışmasıdır. Tezin giriş bölümü coğrafȋ terimler ve Bâburnâme ile ilgili bilgileri içermektedir. Tezin birinci bölümünde Bâburnâme'de geçen coğrafȋ terimler tespit edilerek yeradbilimin alt kollarına göre agroonimik (bağadcıl), drimonimik (ormanadcıl), dromonimik (yoladcıl), hidronimik (suadcıl), oronimik (dağadcıl), oykonimik (orunadcıl) ana başlıkları altında incelenmiştir. Tezin ikinci bölümünde ise söz konusu leksik birimler ses ve anlam açıdan incelenmiş, Eski Türkçeden günümüz Türk lehçelerine kadarki yaşanan ses ve anlam değişiklikleri ortaya konmuştur. Tezin son bölümünde Bâburnâme'de geçen coğrafȋ terimlerin tarihȋ ve çağdaş Türk lehçelerindeki (Türkiye Türkçesi, Kazak Türkçesi, Kırgız Türkçesi ve Özbek Türkçesindaki) karşılıkları anlam ve kaynaklarıyla beraber sunulmuştur. Tezin sonuç kısmında elde edilen bilgi ve bulgulardan yola çıkarak genel bir değerlendirme yapılmıştır.
Türkiye Türkçesi ve Türkmen Türkçesinin karşılaştırmalı söz dizimi
Çalışmamız Türkiye Türkçesi ve Türkmen Türkçesinin söz dizimi açısından karşılaştırılmasına dayanmaktadır. Çağdaş Türkiye Türkçesi ve Çağdaş Türkmen Türkçesinin eş zamanlı karşılaştırıldığı bu çalışma dört ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde Türkmen kelimesinin kökeni, Türkmenistan'ın kısa tarihi, Türkmen Türkçesinin kısa dil bilgisi ve incelemede kullanılan yöntem üzerinde durulmaktadır. İnceleme bölümünde sırasıyla cümle ve unsurları, kelime grupları ve cümle türleri konuları üzerinde durulmuştur. Türkiye Türkçesi ve Türkmen Türkçesindeki cümle ve unsurları, kelime grupları ve cümle türleri incelenmiş, bunlar arasındaki benzerlikler ve farklılıklar "karşılaştırma" bölümleriyle ortaya konmuştur. Karşılaştırma yapılırken önce türün her iki lehçede tanımı yapılmış terim dağılımı ve genel eğilim ifade edilmiş, devamında varsa tartışmalar ve türün özellikleri her iki lehçedeki edebi eserlerden alınan örneklerle ifade edilmiştir. Her bir bölüm için Türkiye Türkçesi ve Türkmen Türkçesi arasındaki benzerlikler, yapısal farklılıklar ve yaklaşım farklılıkları değerlendirilmiştir. Sonuç bölümünde Türkiye Türkçesi ve Türkmen Türkçesi arasındaki karşılaştırmalardan elde edilen sonuçlar üzerinde durulmaktadır. Çalışmamızın son bölümünde Türkmen Türkçesi gramer terimleri dizini oluşturulmuş olup, çalışmada geçen Türkmen Türkçesi gramer terimleri ve Türkiye Türkçesi karşılıkları aktarılmıştır.
Telafer mikrotoponimleri ve dil incelemesi
"Telafer Mikrotoponimleri ve Dil İncelemesi" adlı bu tez, Telafer ilçesinin köylerinden derlenen toplam 373 yeradı (mikrotoponim) üzerine yapılmış silikyeradbilim (mikrotoponimi) çalışmasıdır. Giriş bölümü, tezin konusunu, amacını, sınırını, yöntemini konu edinen kısımlar ile Telafer'in tarihini (konumu, önemi, etnik yapısı) kısaca ele alan bir bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümünde yeradları türleri bakımından sınıflandırılmış olup oykonimler (orunadı), astionimler (şehiradı), oronimler (dağadı), horonimler (eladı), dromonimler (yoladı), agronimler (bağadı), hidronimler (suadı), helonimler (batakadı), urbonimler (kentlikadı) ve ekklezionimler (dedeadları) gibi toponimlerin alt türlerine göre sınıflandırılmıştır. İkinci bölümde tezde geçen yeradları, adların anlamları ve veriliş sebepleri açısından incelenmiş yapılan leksik-semantik sınıflandırma eşliğinde, yeradlarının verilişindeki gelenekler ortaya konmuştur. Tezin üçüncü bölümünde tezde geçen yeradları, fonetik ve morfolojik yönden incelenmiştir. Son olarak, tezde bulunan yeradlarında geçen coğrafi terimlerin yöredeki anlamları esas alınarak sözlüğü hazırlanmıştır. Sonuç kısmında elde edilen bilgi ve bulgulardan yola çıkılarak genel bir değerlendirme yapılmıştır.
Türk yazı dilleri ve diyalektlerinde yansımalı fiillerin yapısı
Türk Dili Ve Diyalektlerinde Yansımalı Fiillerin Yapısı adlı bu çalışma "İnceleme-Eklerin İşlevsel Açıdan Sınıflandırılması- Lehçelere Göre Eklerin Dizini" olmak üzere üç ana bölümden oluşmuştur. "İnceleme" bölümünde fişleme sonucunda tespit edilen 49 ek alfabetik sıraya göre verilmiştir. Her ekin altına tarihî ve yaşayan lehçelerin örnekleri yine alfabetik sisteme göre sıralanmıştır. Ardından bu ekler, işlevselliği açıdan sınıflandırılmış ve elde ettiğimiz veriler "Sonuç" bölümünde değerlendirilmiştir. Son olarak, tarihî ve çağdaş Türk lehçelerinden fişlenen bütün ses yansımalı fiiller eklere göre dizin haline getirilmiştir. Anahtar Kelimeler: Ses yansımalı filler, Tarihî Türk Lehçeleri, Çağdaş Türk Lehçeleri.
Türkmen Türkçesindeki deyimlerin tasnifi
Deyimler, gerçek anlamlarından uzaklaşarak başka bir kavramı veya durumu anlatan kalıplaşmış söz öbekleridir. Yaptığımız her konuşmada, okuduğumuz veya yazdığımız her metinde kısacası iletişim kurduğumuz her anda kullanmaktan vazgeçemeyeceğimiz dil unsurlarıdır. Deyimlerin sınıflandırma meselesi yıllardır dil araştırmacılarının tartışmalı konularından olmuştur. Bu konuda çeşitli araştırmalar ve sınıflandırmalar yapılsa da henüz ortaklaşılan bir tasnif ortaya çıkmamıştır. Dil yaşayan ve etkilenen bir varlık olduğu için kullanılan yöntemler ve değerlendirmeye alınacak olan dil malzemesi sürekli değişkenlik göstermektedir. Bu tezde Türkmen Türkçesi deyimler, konularına göre incelenmiştir.
Aydın dağları toponimlerinde mitonimler ve dil incelemesi
"Aydın Dağları Toponimlerinde Mitonimler ve Dil İncelemesi" adlı bu tez Ege Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Koordinatörlüğü tarafından desteklenen, çeşitli inançlar etkisiyle ortaya çıkan toplam 166 yeradı üzerine yapılmış bir toponimi çalışmasıdır. Tezin giriş bölümünde tezle ilgili genel bilgiler yer almaktadır. Tezin birinci bölümünde Aydın Dağları toponimlerinin toponimik stratigrafisi verilmiştir. İkinci bölümde yeradları adbilimin alt türlerine göre Ekklezionimler, Hidronimler, Oronimler, Horonimler ve Dromonimler olmak üzere sınıflandırılmıştır. Üçüncü bölümde yeradları leksik-semantik açıdan incelenmiş, adlandırmalarda kullanılan kelimelerin anlamları ve adların veriliş sebepleri belirlenmiştir. Tezin dördüncü bölümünde tezde geçen yeradlarının fonetik ve morfolojik incelemesi yapılmıştır. Sonuç bölümünde elde edilen verilerden yola çıkılarak genel bir değerlendirme yapılmıştır.
Kazakça atasözü ve deyimlerde eskicil unsurlar
Bir lehçede aktif olan bir sözü başka bir lehçenin deyimlerinde, atasözlerinde, ikilemelerinde, ağızlarında bulmak mümkündür. Kazak dilinin deyimlerinde, atasözlerinde, ikilemelerinde, ağızlarında kullanılıyor olsa bile, Kazakça edebî dilinde kullanılmayan ve bir Kazak için anlamı bilinmeyen birtakım sözcükler mevcuttur. Bu sözcüklerin kaynağını anlayabilmek için yaşayan veya tarihî Türk lehçelerine başvurmak gerekir. Türkiye Türkçesindeki su uyur düşman uyumaz atasözünde yer alan "su" sözcüğü, bildiğimiz "su" (içecek) anlamında olmayıp, Eski Türkçede "asker" anlamına gelen 'sü' sözüdür. Yanar döner deyiminde de "döner" sözü edebî dilde bilinen bir sözdür ancak "yanmak" fiilinin de "dönmek" fiiliyle eş anlamlı olduğunu diğer bazı Türk lehçelerinde de "dönmek" anlamında kullanılmasından dolayı anlayabiliriz. Kazakçada da buna benzer örneklere rastlamak mümkündür. Bundan dolayı Kazakça deyimlerinden bazı örnekleri göz önünde tutarak, tek başına anlamı anlaşılamayan, deyimler dışında edebî dilde kullanılmayan bazı kelimeleri kelimeleri Türk lehçeleri yardımıyla açıklamaya çalıştık. Bir örnek: Türk yazı dilleri ve ağızlarında "ses" anlamında birçok söz vardır: tawış (dowıs, dawıs, dawış), ün, avaz (awaz, awez), kü, çaw, ses. Bunların içinde "ses" Oğuzcaya özgü bir sözdür, diğerlerinde yoktur. Kazakçada ise bu anlamda dawıs kullanılır. Bununla birlikte, Kazakça bir deyimde "ses" sözcüğüne rastlanır: ses körsetüw "ses vermek". Tek başına iken bir anlamı olmayan ve sadece budeyimde geçen "ses" kelimesini Türkiye Türkçesindeki anlamımdan dolayı anlayabiliriz. Bu tezde, yukarıdaki örnekte olduğu gibi Kazak edebî dilinde tek başına kullanılmayan ancak deyimlerde anlam kazanan sözcükler Türk lehçelerinde anlamlarıyla açıklanmaya çalışılmıştır.
Memlûk Kıpçak Türkçesinde ekler ve işlevleri
"Memlûk Kıpçak Türkçesinde Ekler ve İşlevleri" adlı çalışmamızda, 1250-1517 yılları arasında Mısır ve Suriye'de Memlûk Kıpçak Türkçesi ile kaleme alınıp günümüze kadar ulaşmış olan metinlerden elde edilen ekler tespit edilmiştir. Tespit edilen eklerin işlevleri ve cümleye kattıkları anlamlar ortaya çıkarılmıştır. Söz konusu ekler hakkında o döneme ait gramer ve sözlüklerdeki bilgiler kullanılarak eklerin işlevleri belirlenmiştir. Çalışma önsöz, giriş, sonuç, eklerin dizini ve Arapça terimler sözlüğü bölümleri dışında başlıca iki bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde Kıpçak Türkleri ve Kıpçak Türkçesi hakkında bilgi verilmiştir. Birinci bölümde yapım ekleri; ikinci bölümde ise çekim ekleri incelenmiştir. Sonuç bölümünde MKT'de kullanılan ekler işlev ve şekil açısından incelenmiştir. Çalışmada tespit edilen yeni yapılar veya eklerin yeni işlevleri belirlenmiştir. O dönemin gramercilerince Oğuzca (Türkmence), Kıpçakça ve Tatarca olarak belirlenen ekler ayrı ayrı gösterilmiştir. Çalışmanın son bölümünde eklerin dizini ve çalışmada geçen Arapça terimler dizini bulunmaktadır.
15-18. yy. Nogay-Kazak Jırav ve akınlarının dili (Giriş-inceleme-metinler-sözlük)
Kazaklar oldukça zengin bir sözlü edebiyat kültürüne sahiptirler. Bu sözlü edebiyat kültürü içerisinde jırav ve akınların mirası özel bir önem taşımaktadır. Jırav ve akınların mirası edebî yönden araştırılmış olmakla birlikte Türkiye türkolojisinde bu eserler üzerine ciddi bir dil incelemesi yapılmamıştır. Kazakistan'da yapılan dil incelemeleri de sınırlıdır. Biz çalışmamızda 15-18. yy.lar arasında yaşayan Nogay-Kazak jırav ve akınlarının sözlü edebiyat ürünleri üzerine bir dil incelemesi yaptık. Çalışmamız temel olarak 5 bölümden oluşmaktadır. Bunlar 1. Giriş, 2. İnceleme, 3. Metinler, 4. Sonuç ve 5. Sözlük bölümleridir. Jırav ve akınlar Kazak edebiyat tarihi kitaplarında "Kazak Hanlığı devrindeki edebiyat" başlığı altında ele alınmaktadır. Giriş bölümünde bu edebiyat geleneği hakkında genel bilgiler verilmiştir. İnceleme bölümünde ses bilgisi, şekil bilgisi, cümle bilgisi ve söz varlığı (edebî dilde aktif olarak kullanılmayan kelimeler, eskicil kelimeler, Oğuzca kökenli kelimeler vb.) ele alınmıştır; yeri geldikçe edebî Kazak Türkçesinden ayrılan gramer özellikleri üzerinde durulmuştur. Üçüncü bölümde metinlerin transkripsiyonu, aktarmaları ve Arap harfli yazma nüshalar verilmiştir. Sonuç bölümünde ise edebî Kazak Türkçesinde aktif olarak kullanılmayan ancak jırav ve akınların dilinde karşılaşılan Oğuzca ve Çağatayca unsurların kullanılmasının sebepleri açıklanmaya çalışılmıştır. Dizin bölümü ise kendi içinde iki bölüme ayrılmıştır; birinci bölümde gramatikal dizin, ikinci bölümde ise özel adların gramatikal dizini verilmiştir. Bu çalışmayla 15 ve 18. yy.lar arasında yaşayan jırav ve akınların sözlü edebiyat ürünleri kesintisiz olarak Türkiye Türkçesine aktarılmış ve yapılan dil incelemesi neticesinde Kazak Türkçesinin tarihi seyri hakkında da veriler elde edebileceğimiz ciddi neticelere ulaşılmıştır.
Doğu Türkistan Kazak Türkleri diyalektinin incelenmesi (Giriş, inceleme, metinler, söz dizini)
Çin hakimiyetindeki Uygur Özerk Bölgesinde Uygur ve Kırgızlarla birlikte yaşayan Kazak Türkleri günümüzde Çin baskısına rağmen dinlerini ve kültürlerini korumaya çalışmaktadır. Yaşadıkları iller Altay, Tarbağatay, İle, Barköl ve Urumçi'dir.Başlıca geçim kaynakları hayvancılık ve dericilik olan Kazak Türkleri Türkçenin Kıpçak koluna mensup olan Kazak Türkçesini konuşur. Arap alfabesi ile yazarlar. Yalnız Doğu Türkistan bölgesinde yaşayan Kazak Türklerinin konuştukları diyalekt ile Kazakistan'da yaşayan Kazak Türklerinin konuştukları diyalekt arasında az da olsa ses ve şekil bakımından farklılıklar vardır. Tezin malzemesi Kabdeş canabıl Ulı Otegenov'un yazdığı "Ardager" adlı romandan, Kıyal- Hacatıp Ertigiliri masal kitabından, Kazak Makal Matelderi adlı atasözleri derleme kitabından yapılmış seçmelerdir. Ayrıca Türkiye'de konu ile ilgili yapılan yayınlardaki malzeme de ses ve şekil bilgisi bakımından incelemeye dahil edilmiştir.
Türkiye Türkçesi ve Başkurt Türkçesinin karşılaştırmalı söz dizimi
Çalışmamızın birinci bölümü olan "giriş" bölümünde Başkurt kelimesinin tarihteki yeri, Başkurt tarihi ve kısa dil bilgisi verilmiştir. Başkurt Türkçesi ve Türkiye Türkçesi söz dizimi çalışmalarına yer verildikten sonra incelemede uygulanan yöntem açıklanmıştır. "İnceleme" bölümünde ise; Türkiye Türkçesinde ve Başkurt Türkçesinde kelime grubu, cümle ve ögeleri, cümlenin türleri olmak üzere üç ana başlık belirlenmiştir. Her iki lehçenin söz dizimi anlayışını ortaya koymak amacıyla her bölümde Türk ve Başkurt gramercilerin görüşlerine yer verilmiştir. Daha sonra çalışmalardaki genel terim eğilimi tespit edilmiştir. Çalışmamızda en fazla kullanılan terim tercih edilmiştir. Bu sayede, çalışmamızda sadece söz dizimi yapılarının değil aynı zamanda bu iki lehçenin söz dizimi anlayışlarının da çerçevelerini belirlemeye çalışılmıştır. Her iki lehçede de taradığımız edebi eserlerden örnekler belirlenmiş ve konunun genel özellikleri ortaya konulmuştur. Daha sonra konunun benzerlik ve farklılıkları karşılaştırmalı biçimde her konunun sonunda ortaya koymaya çalışılmıştır. Çalışmadan elde ettiğimiz genel değerlendirmeler "sonuç" bölümünde verildi.
İbnü Mühennâ Lügati (Kitâb Hilyetü'l-İnsân ve Helbetü'l-Lisân)(Metin-dil özellikleri-dizin)
Doktora tezi olarak hazırlanan bu çalışma, Cemalüddin İbnü Mühennâ tarafından kaleme alınan Kitâb Hilyetü'l-İnsan ve Helbetü'l-Lisân veya Türk dünyasında İbni Mühennâ Lügati adıyla bilinen kitap üzerine yapılmıştır. Eser, tahminen XIII. yüzyılın ikinci yarısında, Irak bölgesinde yazılmıştır. Araplara yabancı dil öğretmek için hazırlanmıştır. Eserin dili Arapçadır ve üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm Farsça, ikinci bölüm Türkçe ve üçüncü bölüm Moğolca ile ilgili olup bu dillerin grameri hakkında kısa bilgiler ve çeşitli konulara göre kelime listeleri içermektedir. Eserin, günümüze kadar 6 nüshası bulunmuştur. 5'i Avrupa'da, 1'i de İstanbul Arkeoloji Müzeleri Kütüphanesi'nde yer almaktadır. Tezimizde, İstanbul nüshası esas alınmıştır. İstinsah tarihi belli olmayan bu nüsha, yaklaşık 6300 kelime içermektedir. Farsça kısmında 2535, Türkçe kısmında 2680 ve Moğolca kısmında 1085 kelime civarında bulunmaktadır. Çalışmada, eser ve yazarı hakkında bilgiler verilecek, Arap-Türk ilişkilerinin tarihi zeminine ışık tutulacak, Araplara Türkçe öğretim metotları ve söz konusu amaçla yazılmış eserlerin tanıtımı yapılacak, eserin tamamı Türkiye Türkçesinde aktarılacak, Türkçe bölümünün dil özellikleri incelenecek ve eserin üç bölümünü kapsayan dizin bölümü yer alacaktır. Anahtar Sözcükler: İbni Mühennâ Lügati, Kitâb Hilyetü'l-İnsan ve Helbetü'l-Lisân, Cemalüddin İbni Mühennâ.
Codex cumanicus temelinde Kıpçak Türkçesinin tarihî-karşılaştırmalı söz varlığı
Doktora tezi olarak hazırladığımız bu çalışmada tarihî Kıpçak Türkçesinin metni olan Codex Cumanicus incelenmiştir. Çalışmamız Giriş, Metin, Tıpkıbasım ve Tarihî-Karşılaştırmalı Söz Varlığı olmak üzere dört ana bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümü Codex Cumanicus hakkında yapılan çalışmaları, Codex Cumanicus'un içeriğini ve yöntem hakkında bilgileri içermektedir. Metin bölümünde ise Codex Cumanicus'un transkripsiyonu ve satır arası taklidî harfleri ile tıpkıbasımı yer almaktadır. Çalışmamızın ana kısmını Tarihî-Karşılaştırmalı Söz Varlığı oluşturmaktadır. Bu bölümde Codex Cumanicus'taki Türkçe kelimelerin dizini verilmiş ve söz varlığı karşılaştırması yapılmıştır.
Rusuhu'l-Lisân fî Hurûfi'l-Kur'ân
Bu yüksek lisans tez çalıĢması, XVI. yüzyılda (Klasik Osmanlıcanın ilk devrelerinde) yazılmıĢ; Eski Anadolu Türkçesinden Osmanlı Türkçesine geçiĢ dönemi eseri olan ve büyük ölçüde "Eski Anadolu Türkçesi"nin özelliklerini taĢıyan, Hamdullâh bin Hayreddin‟in "Rusûhu'l-Lisân fî Hurûfi'l-Kur'ân"adlı eserini ihtiva etmektedir. Bu çalıĢmanın amacı eserin ve dolayısıyla dönemin dil özelliklerini ortaya çıkarmak olduğu için eser; "Dil Ġncelemesi", "Metin" ve "Gramatikal Dizin" olmak üzere üç baĢlık altında ele alınmıĢtır. "Ġnceleme" bölümünde metnin ses bilgisi ve Ģekil bilgisi özellikleri incelenerek dönemin dil özellikleri ortaya konulmaya çalıĢılmıĢtır. "Metin" bölümünde eserin transkripsiyonu yapılarak Latin alfabesine aktarımı gerçekleĢtirilmiĢtir. "Gramatikal Dizin" bölümünde ise metinde geçen tüm kelimeler alfabetik sıraya göre dizilmiĢ, karĢılarına anlamları yazılmıĢtır. Ayrıca her kelimenin hangi dil içerisinde yer aldığı belirtilerek eksiz ve iĢletimli Ģekilleri ilgili kelimenin altında alt madde biçiminde sıralanmıĢtır. ÇalıĢmanın sonunda, yararlanılan kaynakları gösteren bir kaynakça bulunmaktadır. Anahtar Kelimeler: Türk Dili, Eski Anadolu Türkçesi, Dil İncelemesi