20. yüzyıl müziğinde grafik notasyon kullanımı

Her sanat dalında oldugu gibi müzik de, içinde bulundugu dönemin sosyal, ekonomik ve kültürel kosullarına baglı olarak sekillenmektedir. Dolayısıyla bulundugu döneme uygun degisimler yasayan müzigin notaya dökülmesi de bu degisimlerden payına düseni alacaktır. Nitekim grafik notalama da böyle bir gereksinimden dogmustur. Özellikle müzikte elektronik araçların ve yeni çalgıların, yani önceden var olmayan tınıların tanımlanabilmesi için besteciler, yazdıkları eserlerde yeni isaretlerden ve açıklamalardan olusan nota yazım teknikleri gelistirmislerdir. Bu teknikler, genel olarak ?grafik notalama? baslıgı altında toplanmaktadırlar. Grafik bir notalama olusturma çabaları kapsamında çesitli denemeler yapılmasına karsın, aynı isaretlerin farklı ya da farklı isaretlerin aynı anlamlarda kullanılması, soyut simgelere ve sözlü yönergelere gereginden fazla yer verilmesi nedeniyle nota yazısının temel yapısının bozulması sonucunda, bu denemelerden yalnızca ikisi uygulamada basarılı olmustur. Bunlardan birincisi ?Klavarscribo?, ikincisi ise ?Equiton? yazısıdır. Her iki yazı da, piyano klavyesi temel alınarak hazırlanmıstır. Seslerin her biri, bu klavye resmi üzerinde kendi yerlerinde ve arıza kullanımına gerek duymadan konumlandırılmıstır. Bununla birlikte besteciler, gerek ?Klavarscribo?da gerekse de ?Equiton? yazısındaki bazı yetersizlikler yüzünden geleneksel yazıya dönüs yapmıslardır. Baslıca sorunlardan biri, iki yazının da klavye resmini temel unsur olarak alması ve klavyeli çalgılar dısındakilerde yetersiz kalmasıdır. Bir digeri de, bir dizek üzerinde on iki perdenin her birine ayrı bir yer tahsis edilmesi ve bu durumun göze rahatsızlık vermesidir. Sonuçta basarısız bir devrim için zaman çok erkendir, geleneksel notalamada yapılacak köklü bir reform, simdilik yeterli olacaktır.