Kurt Vonnegut'un Mezbaha No 5, Titan'ın Sirenleri ve Albert Camus'un Ianabay ve Veba kitaplarındakı absürd

İnsan depresyonu ve savaşların acımasızlığı, ikinci dünya savaşından sonra yazarlar ve eleştirmenler tarafından en çok tartışılan ve çalışılan temalardan biri haline gelen felsefi ve edebi bir hareket olarak absürtizmin yükselişinin ardındaki başlıca nedenlerdi ve tam olarak son yüzyılın ellileri ve altmışlında önce Avrupa'da daha sonra Amerika'da yayılmıştı.Bu tezin amacı, Amerikan hümanist yazar Kurt Vonnegut ve Fransız-Cezayir yazarlarının absürdizmin kurucusu olduğu düşünülen Albert Camus'un romanlarıdakı absürtu anlatmak ve açıklamaktır.Böylece, her yazarın iki romanı bu konu üzerinde incelenmiştir.Bu çalışma, absürdizme daha fazla ışık tutmak için diğer felsefi akımlarla ilişkisini ortaya koymaktadır. Romanlarında Vonnegut, insan durumunu ve kozmosu mantıksal olarak tanımlar. Kozmosun nasıl çalıştığı, insanın burada olduğu, nereye gittiği vb. Gibi felsefi soruları gündeme getiriyor. Vonnegut, kozmosta amaç, düzen ve sebep bulmaya heveslidir çünkü anlamsız bir dünyayı kabul edemez, bunun yerine, anlamsız, tahmin edilemez ve acımasızşeylerin sadece anlamsız bir şekilde gerçekleştiğini bulur. ve zalim şeyler sadece anlamsız bir şekilde gerçekleşir. Camus ise eserlerinde absürd temalar ortaya koyar ve insanın kalıtsal bir anlamı olmayan bir hayatla cezalandırıldığını iddia eder. Ona göre, bir birey için absürtle yüzleşmenin ilk adımı, gerçek durumun bilincinde olmak ve ona karşı ayaklanmaktır, ve artık kendini yalnız düşünmemeli, başkalarını da düşünmelidir. Her iki yazar da romanlarında insani durumu tanımlarlar ve içsel bir anlam veya amaç bulamazlar, ancak Vonnegut bunu açıkça Camus'un yaptığı gibi açıklamaz. Dahası, absürde karşı farklı yaklaşımları vardır, fakat her ikisi de ateist II olduklarından, dinsel cevabi doğru bir cevap olarak kabul etmezler. Anahtar Kelimeler: Saçma, umutsuzluk, ölüm, amaç, umut, hümanizm ve yaşam.