Barok dönem Michelangelo Merisi da Caravaggio ve figür

İmgelerin somutlaşmış, biçim kazanmış hali olarak figür; aslında belli bir anlamın simgesi değil, anlamın kendisi haline gelen eylemin görsel karşılığıdır. Anlamla başlayan sanat içinde gelişen birey, resim sanatı içinde kendini figür olarak göstermektedir. İnsan varlığı olarak figürün, resim sanatında betimlenmesi; anatomik nesne olarak insan, özne olarak temsil edilen insan ve anlatıda sunulan imge varlık olarak sunulan üzerinden ele alınmaktadır. Epistemolojik olarak figür, görsel temsili aşan; hakikatin, bilginin ve varoluşun sanat yoluyla sorgulandığı, bilgisel bir özne ve anlam üretici bir yapı olarak işlev görmektedir. Rönesans sürecinde figür, sembolik - teolojik sürekliliğini devam ettirirken, XV. yüzyıldan itibaren anatomiye dayalı, estetik bütünlükle insan imgesine yönelerek yeni bir temsil düzeyine ulaşır. Neoplatonizmin etkisiyle metafizik bir derinlik ve felsefi açılım kazanan ve ardından gelen XVI. yüzyıl Maniyerizm ile biçimsel deneysellik, duygusal yoğunluk ve şifreli bir anlatımla ele alınan figürün tarihsel dönüşümleri; sanatın kuramsal ve estetik gelişiminde modern sanatla kesişen dinamikler olarak saptanmıştır. XVII. yüzyıl Barok dönemde figür; Katolik gelenekte kutsalın estetik temsiline dönüşürken, Protestan sanatta dünyevi bir düzleme çekildiği görülmektedir. Dönemin öncü sanatçısı Caravaggio ise bu çerçeveyi aşarak, ikonografiyi seküler bir düzleme taşımış, figürün modern özneye yönelişini ve varoluşsal yolculuğunu görünür kılmıştır.Caravaggio özelinde, sanatçının ontolojik varlığı ve düşünsel yönelimi üzerinden figüre yüklediği anlam boyutları, estetik ve ontolojik kazanımlar çerçevesinde tespit edilmiş; modern ve çağdaş sanata etkileri disiplinlerarası bir yaklaşımla değerlendirilmiş ve sanat tarihine dair bütüncül bir perspektif sunulmuştur. Anahtar Kelimeler: Figür, Rönesans, Maniyerizm, Barok, Caravaggio.