Bellek yitimi ve/ya yeniden hatırlamanın dijital görüntüsü

Tarih boyunca bellek kavramıyla uğraşmış sanatçılar arşiv, belge, anı gibi özelliklerinden dolayı görüntüleri araç olarak kullanmışlardır. Özellikle teknolojinin gelişimi nedeniyle günümüzde sanat görüntülerle daha da iç içe geçmiş durumdadır. Görüntü çokluğunun, unutturmama üzerine temellendirilen bellekte yitime sebep olduğu düşünülmektedir. Bu tez çalışmasında görüntülerin nasıl bir bellek yitimine sebep verebileceği bellek kavramının irdelenmesinden yola çıkılarak ve bununla bağlantılı olarak gerçek kavramının yeniden okunmasıyla ortaya koyulmuştur. Belleğin bireysel ve toplumsal kimliklerimizle iç içe geçen, nasıl bir işleyişe sahip olduğu ortaya koyulduktan sonra sanal ortamdaki durumları da incelenmiştir. Sanatçıların tarih boyunca bellekle uğraşmaları, özellikle görüntülere yönlenmeleri sonucu bellek yitimine sebep verebildikleri ortaya çıkmıştır. Belleğin güvenilmez yapısı ve çarpıtılabilirliği bellek yitimi için de geçerlidir. Belleği etkileyen en önemli faktörlerden birisi zamandır. Zaman kavramının sanallaşmayla birlikte farklı kavramlara dönüşmesi Bergson'ın zaman ve mekan kavramları incelenerek açıklanmaya çalışılmıştır. Amaç; özellikle dijital görüntünün nasıl bellekle ilişki kurup kalıcı olabileceğini araştırmaktır. O yüzden dijital görüntü mekanlarından önce durağan olan ilk durağımız fotoğraf ve anı saklayabilme yetisi incelenmiştir. Buradan devam ederek hareketli görüntülere(video) ve dijital ortamda yaratılmış sanal görüntülere bakılmıştır. (sanal gerçeklik(virtual reality/VR) ve Artırılmış gerçeklik(augmented reality/AR) ).