Besi sığırı ve kesimhane ortamında metisiline dirençli staphylococcus aureus (MRSA) prevalansı

Amaç: Metisiline dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) zoonotik potansiyele sahip önemli bir patojen olarak bilinmektedir. Bu tez çalışmasında besi sığırlarına ait deri, burun, rektal ve karkas örnekleri ile padok, bıçak ve kesim hattında çalışan personel el örneklerinde MRSA varlığının belirlenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Diyarbakır ilinde faaliyet göstermekte olan bir kesimhanede besi sığırlarından rektal (n:100), deri (n:100), karkas (n:100) ve burun (n:100) örneği ile padok (n:10), bıçak (n:10) ve personel el (n:14) örneği olmak üzere toplam 434 örnek toplandı. MRSA selektif besiyerinde üreyen MRSA şüpheli koloniler PCR ile nuc, mecA ve mecC gen varlığı yönünden analiz edildi. Şüpheli izolatlarda sefoksitin duyarlılığı EUCAST tarafından önerildiği şekilde disk difüzyon yöntemi ile gerçekleştirildi. Bulgular: Analiz edilen örneklerde MRSA prevalansı % 0,9 (4/434), deri örneklerinde %2 (2/100), personel eli örneklerinde %7,1 (1/14) ve bıçak örneklerinde %10 (1/10) olarak bulundu (P> 0,05). Karkas, burun, rektal ve padok örneklerinin hiçbirinde MRSA tespit edilmedi. MRSA olarak tanımlanan izolatların tümünün mecA taşıdığı ve sefoksitine dirençli olduğu bulundu. İzolatların hiçbirinde mecC geni saptanmadı. Sonuç: Bu çalışma bulguları MRSA'nın besi sığırı ve kesimhane ortamına ait örneklerde düşük oranda da olsa bulunabileceğini göstermektedir. Bu patojen her ne kadar karkas, burun, rektal ve padok örneklerinde tespit edilmemiş olsa da besi sığır derisi, personel eli ve bıçak örneklerinde bulunmuş olması bu patojenin hayvandan insana çapraz kontaminasyonlarla geçebileceği riskini göstermektedir. Anahtar sözcükler: Metisiline dirençli Staphylococcus aureus, mecA, mecC, besi sığırı, kesimhane, prevalans