9/11 sonrası yerli-milli savunma sanayii politikaları, dönüşüm ve işbirlikleri analizi İsrail, Hindistan ve Türkiye

Soğuk savaşın bitiminden sonra dünya genelinde askeri harcamalar çoğunlukla azalmıştır. Aşağı yönlü bu eğilim, 11 Eylül terörist saldırılarından beri geri dönüş yapmış ve o zamandan bu yana askeri harcamalar küresel olarak artmaya devam etmiştir. Bu sebeple, bu tez, İsrail, Hindistan ve Türkiye'nin Savunma Sanayii politikalarının analizine odaklanmaktadır. Terörizm ile mücadele ön plana koyulduğundan büyük güçlerin, bir başka deyişle ana silah tedarikçilerinin siyasetleri ve karşılıklı ilişkileri değişikliğe uğramıştır. Küresel güvenlik yapısındaki bu hızlı değişim, gelişmekte olan ülkeler İsrail, Hindistan ve Türkiye'yi, girişimlerini kendi kendine yeten savunma sanayiine yöneltmeye sevk etmiştir. Hasım komşu ülkelerden tehdit algılanması, güvenilmez silah tedarikçileri ve benze siyasi, stratejik ve ekonomik saikler bu devletleri savunma sanayii politikalarını yeniden yapılandırmaya, dönüştürmeye ve iş birliği fırsatlarını kollamaya itmiştir. Israil ve Hindistan'ın temel uluslararası anlaşmalara taraf olmamaları ve hegemonyacı amaçları olan devletlere yakın konumda bulunmaları gibi benzerlikleri, bu devletleri yerli savunma sanayilere sahip olmak noktasında bir ölçüde daha istekli ve 'bağımsız' kılmıştır. Öte yandan, Türkiye de kendi yerli savunma sanayii için ciddi yatırımlar yapmıştır. Ancak NATO savunma şemsiyesinin altında olmak, Türkiye'nin alternatif güvenlik ve savunma sanayii iş birliğine grime kabiliyetini kısıtlamaktadır. Aynı politika herkese uymadığı gibi, gelişmekte olan ülkelerin savunma sanayii politikalarını farklı iç dinamikler şekillendirmektedir. Askeri harcamalar, silah tedariki, ortak üretim girişimleri, AR-GE tesisleri, silah ticareti hacmi ve eğitim ve tatbikat fırsatları, eğilimleri analiz etme ve değerlendirmede temel önemli parametrelerdir. Bu araştırma, benzer motivasyonlara sahip devletlerin farklı davranışlarını açıklığa kavuşturmayı ve baskın hiyerarşik savunma sanayii sistemi ile devletler arasındaki iş birliği dinamiklerini, ilk olarak Buzan ve Waever'in 'özselleştirmeyi sonlandırma' ve 'güvenlikleştirme' analitik çerçevelerinden, ikinci olarak yine Buzan'ın 'güvenlik kompleksi' ve 'bölgesel kompleks' kavramlarından ve nihayet Waltz'ın 'yapısal realizmi' ve 'anarşi' ve 'kendine yetme/yardım' kavramlarından faydalanarak karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Bu araştırma, Yerli Savunma Sanayii uygulamalarını ve bu konuda devletler arasındaki iş birliğini genel olarak neyin motive ettiği sorusuna ve 11 Eylül'den bu yana temel tedarikçiler ile gelişmekte olan devletlerin hiyerarşik ilişkilerinin nasıl olduğuna cevap vermektedir. Detaylı bir literatür taraması sonucunda, güvenlik ve savunma sanayiin genellikle iktisat araştırmacıları tarafından ele alındığı ortaya çıkmaktadır. Bu araştırma, bu konunun Uluslararası İlişkiler literatürünü sunma eğilimindedir.