Deneysel kornea neovaskülarizasyonunda topikal ve intraperitoneal tacrolimus'un korneadaki vasküler endotelyal growth faktör düzeylerine etkileri

Neovaskülarizasyon normal büyüme fizyolojisi ve homeostatikmekanizmalar için gerekli olan, ancak saydam korneada görmeyi tehdit eden birdurumdur. Çalısmamızın amacı Tacrolimus'un deneysel korneaneovaskülarizasyonundaki etkisini arastırmaktır.Her biri yedi Wistar albino rat içeren bes grup olusturuldu. Korneaneovaskülarizasyonu olusturulacak ratların kornealarından birinin santralinegümüs nitrat ile koterizasyon yapıldı. Grup 1'(kontrol) deki kornealarakoterizasyon ve tedavi uygulanmadı. Grup 2'(sham 1) deki ratlara günde 1 defaintraperitoneal 1 ml salin, grup 3'(sham 2) dekilere ise günde 4 defa salin damlaverildi. Grup 4'deki ratlara intraperitonal olarak 0,3 mg/kg Tacrolimus uygulandı.Grup 5'deki koterize edilen kornealara 0,3 mg/ml Tacrolimus damla günde 4 defauygulandı. Sekizinci günde korneal fotograflar alındı ve fotograflarda yenidamarlar ile örtülü kornea yüzeyinin tüm kornea alanına yüzdesi ölçüldü. Tümhayvanlar 7 gün tedavi edildi ve 8. günde dekapite edilerek korneaları alındı.Vasküler endotelyal growth faktör (VEGF) immün boyanması korneanın epitel,stroma ve endotelinde semikantitatif olarak değerlendirildi.Neovakülarizasyon alanlarının tüm korneaya yüzdesi Tacrolimus ile tedaviedilen gruplarda kontrollerden daha düsük olarak saptanırken topikal veintraperitoneal olarak Tacrolimus ile tedavi edilen gruplar arasında benzer idi.Ortalama VEGF epitel ve endotel immün boyanmasının yoğunluğu tedavigruplarında sham gruplarından daha düsük, ancak kontrol grubu ile benzer idi.?ntraperitonal tedavi grubundaki ortalama stromal VEGF immün boyanması sham1 ile benzer idi. Topikal Tacrolimus ile tedavi edilen grup sham 2'den daha düsükstromal VEGF immün boyanması gösterdi. Stromal VEGF immün boyanmasıkontrol ve tedavi gruplarında benzerdi.Sistemik ve topikal olarak Tacrolimus uygulanması korneaneovaskülarizasyonunun önlenmesinde faydalıdır.