Sosyal bağlam işsizliğin iyi olma haline olan etkilerini değiştiriyor mu?

Bu tez, Türkiye'de sosyal bağlamın işsizliğin psikososyal maliyeti üzerindeki rolünü 2013 yılındaki Yaşam Memnuniyeti Anketi'ni kullanarak incelemeyi amaçlamaktadır. Önceki çalışmalar, kişinin sosyal bağlamında artan işsizliğin çalışma normlarını zayıflattığını ve işsizliğin bireyler üzerindeki yükünü hafiflettiğini ortaya koymaktadır. Bu çalışmada, bağlamsal işsizlik için dört ölçüm tanımlanmıştır: il düzeyinde işsizlik oranları, kişinin yaş ve eğitim grubundaki ortalama işsiz yüzdesi ve kişinin hanesindeki işsiz sayısı. Çok düzeyli regresyon analizi ve sıralı probit teknikleri uygulanmıştır. Sonuçlar, bağlamsal işsizliğin, işsizliğin işsizler üzerindeki olumsuz etkisini yatıştırdığını göstermektedir. İkinci önemli bulgu, kişisel işsizliğin olumsuz etkisinin hane halkı düzeyinde işsizliğin daha yaygın olduğunda azalmasıdır. Ayrıca, sosyal norm hipotezi Türkiye'de özellikle işsiz kadınlar için geçerlidir.