Hayriye ünal'ın poetikası: Çoksesli şiir

Bu tez, çağdaş Türk şiirinin özgün poetik seslerinden biri olan Hayriye Ünal’ın şiir anlayışını çokseslilik (polyphony/heteroglossia) kavramı ekseninde incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, Mihail BAKHTİN’in çokseslilik ve diyalojizm kuramından hareketle, Ünal’ın şiirinde farklı söylemlerin, seslerin ve ideolojik konumların nasıl bir arada var olabildiğini ortaya koymayı hedefler. Bu bağlamda, şiirde tekil ve merkezi bir anlam üretimi yerine, çatışmalı, çoğul ve açık uçlu bir anlam alanının nasıl kurulduğu sorgulanmaktadır. Tez, çoksesliliği yalnızca biçimsel bir teknik olarak değil, etik ve estetik bir poetik tutum olarak ele alarak ÜNAL’ın şiirini monolojik şiir anlayışından ayıran temel unsurları görünür kılar. Çalışmada, Hayriye ÜNAL’ın farklı şiir kitaplarından seçilen metinlere ayrıntılı yakın okuma yöntemleri uygulanmış; klişe, acı, ironi, duyular, eşik kavramı, özgürlük ve postmodern estetik gibi temalar çokseslilik perspektifiyle değerlendirilmiştir. Şiirdeki ses çoğulluğunun okurla kurulan ilişkiyi nasıl dönüştürdüğü, güvenlik duygusunu nasıl sarstığı ve şiiri merkezsiz bir anlam alanına nasıl taşıdığı tartışılmıştır. Sonuç olarak bu tez, Hayriye ÜNAL’ın poetikasının çoksesli şiir anlayışıyla hem çağdaş Türk şiirinde özgün bir konum edindiğini hem de şiirin düşünsel, etik ve estetik sınırlarını genişleten bir imkân sunduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır.