Meme karsinomu olgularında dna hasarı ve mutl homolog1, muts homolog2 ekspresyon durumlarının subtipler arasında karşılaştırılması

Meme kanseri, dünya genelinde kadınlarda en sık görülen malign tümördür. Kadın kanser vakalarının %30'unu oluşturmakta ve kanser kaynaklı ölümlerin %15'inden sorumlu tutulmaktadır. Meme kanserinin sadece küçük bir grubu (%5-10) genetiktir. Meme kanseri ile ilişkili olduğu en iyi bilinen genetik mutasyonlar arasında BRCA1 ve BRCA2 genlerindeki mutasyonlar bulunmaktadır. BRCA1 geni genom stabilitesinden sorumludur. DNA tamiri veya rekombinasyon süreçlerini etkilemektedir. BRCA1 protein, BRCA2 gen ürünü ile birlikte, homolog rekombinasyon yoluyla çift DNA zincir kırıklarının onarımında rol almaktadır. Hatalı DNA eşleşme onarımı mekanizması (MMR), DNA replikasyonu sırasında eklenen hatalı nükleotidleri düzelten temel mekanizmadır. MMR mekanizması, postreplikasyon sırasında yanlış eşleşme bölgesinin tamirinde hatalı bölgenin yeniden sentezlenmesi ile hasarının kalıcı olmasını engellemektedir. Sporadik kanser tiplerinin yaklaşık %20'si MMR yolağındaki hatalardan kaynaklanmaktadır. Bu araştırmada, 2019 yılı Şubat ayı ile 2024 yılı Haziran ayı arasında Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Tıbbi Patoloji bölümünde değerlendirilmiş ve invaziv meme kanseri tanısı almış olgular ile içlerinden tanı aldıktan sonra BRCA gen analizi yapılmış olgular kullanıldı. Bölüm arşivinden moleküler subtiplere göre sınıflandırılan 79 adet vakaya ait H&E boyalı lamlar ile rutin uygulanan ER, PR, c-erbB2, Ki67 için kullanılan immünohistokimyasal lamlar retrospektif olarak yeniden incelendi. H&E kesitlerde tümör infiltre eden lenfositler değerlendirildi. Ayrıca hazır parafin bloklardan elde edilen kesitlere immünohistokimyasal olarak MLH1 ve MSH2 antikorları uygulandı. Çalışmamızda tüm subtiplerde MLH1 ve MSH2 boyanma yüzdesi ile tümör boyutu, derece ve metastaz varlığı arasında anlamlı ilişki görüldü. MLH1 ile MSH2 boyanma şiddeti arasında da anlamlı ilişki saptandı. MSH2 boyanma şiddeti subtipler arasında farklılık göstermekte olup en yüksek boyanma şiddeti triple negatif meme kanseri subtipinde gözlendi. Olgulara ait boyanma yüzdesi ve şiddeti değerlendirilerek nihai boyanma skoru(NBS-FSS) karşılaştırıldı ve tüm subtipler arasında MLH1 FSS skoru, MSH2 FSS skorundan yüksek bulundu. Çalışmamızda amacımız diğer sistemlerde görülen ailevi kanser olgularınd kayıp ve korunması değerlendirilen MLH1-MSH2'nin ailevi yatkınlıkla ilişkisi gösterilmiş meme kanseri olgularında değerlendirilmesinin farklılaştırılması ve ekspresyon durumlarının olası prognoza etkisinin araştırılmasıdır.