Mimari fotoğraf sanatı; Ve Düsseldorf ekolü

İnsanın yaşamsal varlığını sürdürmek için, çok çeşitli şekillerde geliştirdiği, doğaya ve dış etkenlere karşı koruyucu bir kabuk işlevi gören mimari, fotoğrafın icadından itibaren vazgeçilmez bir fotografik yorum unsuru olmuştur. Kendi teknolojisine ve anlatım diline sahip olan mimari-insan arasındaki karşılıklı dönüşüm-dönüştürme ilişkisi nedeniyle, ortaya çıkan fiziksel ve sosyal veriler, fotoğrafın anlatım dili ile birleşince, toplumsal bir panaroma ortaya çıkmaktadır. Fotoğrafın ilk yıllarında mimari unsurlar, belgesel amaçlı çekimlerde ana konuyu vurgulayıcı, konuyu tamamlayıcı nitelikte ya da modern çağın simgesi olarak tek başlarına görüntülenmiş ancak eleştiri ve tartışma konusu haline getirilmemişlerdir. Yayın amaçlı fotografik saptamada ise görünür gerçekliğin saptanması ön plandadır. Günümüz sanatının teknoloji ile olan bağlantılarının örüldüğü yüzyıl başında, gelişen sanat akımlarının etkisiyle, konu seçimleri ve objelerin yorumları, bilinen kompozisyon kurallarından farklılaşmıştır. Sanat vizyonu, özgür yorumlar ve bağlam değiştirmelerle şekillenerek, yeni söylemlere, anlamlara kavuşmuş ve değişime uğramıştır. Bu değişimin bir uzantısı olarak 1980'li yıllardan sonra, özellikle Avrupa'da anonim mimari yapılar -caddeler, evler, iç mekanlar, metro istasyonları, silolar, fabrika binaları, maden alanları vb.- tek başlarına, yalın ve salt gerçeklikleri ile fotoğrafın konusu olmaya başlamışlardır. İnsandan arındırılmış olarak görüntülenen bu mekanlar, fiziksel özelliklerinin ötesinde, günümüz toplumunun tekdüze, can sıkıcı, modern yaşamının olumlu ve olumsuz yanlarım düşünsel boyutta dile getiren vizyonlar oluşturmaktadırlar. Aynı fotografik kriterler uygulanarak görüntülenen bireysel ve aile portreleri, insan-mekan ilişkilerine yönelik diziler de görünen anlamlarından ayrı olarak, bize kendi varlığımızı sorgulamaya yönelik, ipuçları sunmaktadırlar.