Practical effects in the age of post-digital cinema

Bu tez, post-dijital sinemada pratik efekt kullanımının estetik sonuçlarını incelemektedir. Günümüz sinemasında dijital efektler, analog dönemin pratik efektlerinden algısal olarak daha gerçekçi hale gelmiş ve böylece Hollywood'un fotogerçekçilik takıntısını gidermekte temel araçlara dönüşmüşlerdir. Bu çalışma, dijital efektlerin fotogerçekçi bir üslubu taklit etmedeki başarısının, pratik efektlerin gerçekçilik saplantısını bir kenara bırakıp "anti-gerçekçi" olarak adlandırdığım kendi estetiklerini aramaya ittiğini ele almaktadır. Çalışma öncelikle pratik ve dijital efektler arasındaki estetik farklılığa ontolojik bir bakış açısıyla yaklaşmaktadır: Rodowick'in (2007) Bazinci gerçekçilik doğrultusunda tartıştığı, dijital görüntünün dizinsellikten yoksunluğuyla ilgili argümanları ışığında, Wes Anderson'ın pratik efekt kullanımının detaylı bir okumasını yapmaktadır. Ardından, Marks'ın (2000) "haptik görsellik" kavramını ele alarak, bu pratik efektlerin maddeselliğinin nasıl bedenleştirilmiş bir film deneyimi ortaya çıkarabileceğine odaklanmaktadır. Ayrıca, film çalışmalarında feminist bir yaklaşım benimseyerek, Marjane Satrapi ve Chloé Mazlo'nun filmlerindeki efektlerin nasıl feminist bir araç olarak Hollywood'un standartlaşmış efekt estetiğine karşı koyabileceğini sorgulamaktadır. Son olarak, Michel Gondry'nin filmografisi üzerine bir auteur çalışması yürüterek, Fransız yönetmenin analog teknik kullanımıyla nasıl kendi ulusötesi auteur sinemasını yarattığını tartışmaktadır. Genel olarak bu tez, çağdaş film yapımında devrim yaratan dijital efektleri bir kenara bırakıp, sözde modası geçmiş teknikleri tercih etmenin anlam ve önemini ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır.