Kazuo Ishiguro'nun distopya romanlarında posthüman durum: Beni Asla Bırakma ve Klara ve Güneş

Posthümanizm, insan ve insan olmayan varlıklar arasında eşit paylaşımlı haklar getiren tüm türlerin karşılıklı ilişkileri ile birlikte insan kavramını anlamanın yeni bir biçimidir. Sınıf ayrımı ve marjinalliğe bakmaksızın, Posthümanizm insan/insan olmayan, doğal/yapay ve zihin/beden gibi klasik humanizmin prensipleri üzerine kurulan ikili karşıtlıkları ve aralarındaki ilişkileri adlandırmak için Rosi Braidotti'nin zoe tabanlı öznellik, Donna Hraway'in siborg, ve Karen Barad'ın iç-ilişkisel edim diye adlandırdığı ortak bir noktada buluşturur. Buna bağlı olarak, Kazuo Ishiguro'nun Beni Asla Bırakma ve Klara ve Güneş romanlarında klon ve yapay zeka gibi dışlanan tarafı anlatıcı yapıp bize onlarla empati kurma şansı vererek dışlanan taraf için bir meydan okuma şansı sunar. Alt sınıf insanlar ayrıcalıklı konumda olmasa da, klon insanların ve yapay zekanın yaratılış amacı canları pahasına da olsa üst sınıfın hayatını kurtarmaktır. Tüm bu ifadeleri göz önünde bulundurarak, bu tez farklı türler arasındaki eşitsizliği eleştiren Beni Asla Bırakma ve Klara ve Güneş'teki insan sonrası durumun izini sürecektir. Bunu yaparken de insan, hayvan ve makine arasındaki yıkılan duvarın insan sonrası öznelliği ortak bir paydaş olarak ortaya koyması bu tezde tartışılmaktadır. Anahtar Kelimeler: Posthümanizm, Posthüman Durum, Kazuo Ishiguro, Beni Asla Bırakma, Klara ve Güneş.