Postnatal gelişim sürecinde sıçan testis ve epididimisinde GSTK1 ve GSTT1 ifadesinin incelenmesi

Testis ve epididimis, postnatal gelişimde karmaşık hücresel farklılaşma ve hormonal düzenlemelerle işlevsel hale gelir. Bu süreçlerde artan reaktif oksijen türleri, oksidatif stres potansiyeli yaratır. Glutatyon S-transferaz (GST) enzimleri, indirgenmiş glutatyonu zararlı bileşiklerle birleştirerek bu strese karşı koruma sağlayan antioksidan savunma sisteminin önemli bir parçasıdır. GSTK1 ve GSTT1 izoenzimlerinin ifadesindeki değişikliklerin sperm kalitesi, DNA bütünlüğü ve hormon dengesini etkileyerek erkek infertilitesiyle ilişkili olabilir. Bu çalışmada GSTK1 ve GSTT1 izoenzimlerinin sıçan testis ve epididimis (başlangıç, kaput, korpus ve kauda) dokularındaki postnatal gelişim süresince (neonatal: 5. gün, infantil: 20. gün, peripubertal: 50. gün, geç ergenlik: 70. gün) hücresel lokalizasyon ve ifade biçimleri değerlendirilmiştir. İfade düzeyleri immünohistokimyasal yöntem ile belirlenmiştir. Semikantitatif skorlamaya ek olarak kantitatif analiz gerçekleştirilmiştir. GSTK1 açısından neonatal dönemde testis dokusunda yalnızca gonositlerde sınırlı düzeyde immünreaktivite gözlenmiş, Sertoli ve Leydig hücreleri negatif bulunmuştur. İnfantil dönemde spermatositler ve Leydig hücrelerinde pozitiflik saptanmıştır. Peripubertal dönemde primer spermatositlerde en yüksek düzeyler görülmüş, diğer germ hücreleri ve Sertoli hücrelerinde ifade daha düşük seviyelerde seyretmiştir. Geç ergenlik döneminde primer spermatositlerdeki yoğunluk korunmuş, diğer hücre tiplerinde sınırlı düzeyler devam etmiştir. Epididimis epitelinde artış yaşla birlikte belirginleşmiş, maksimum değer geç ergenlik döneminde kauda segmentinde tespit edilmiştir. Kantitatif analizde testis için en yüksek değer geç ergenlik döneminde elde edilmiştir. GSTT1 açısından neonatal dönemde testiste yalnızca Leydig hücrelerinde güçlü pozitiflik bulunmuş, germ hücreleri ve Sertoli hücreleri negatif olarak değerlendirilmiştir. İnfantil dönemde Leydig hücrelerindeki yüksek ifade korunmuş, spermatogonyum, spermatosit ve Sertoli hücrelerinde düşük düzeyli pozitiflik ortaya çıkmıştır. Peripubertal ve geç ergenlik dönemlerinde Leydig hücrelerindeki ifade devam etmiş, germ hücrelerinde düşük seviyeler izlenmiştir. Epididimis epitelinde neonatal dönemde düşük olan GSTT1 ifadesi, infantil dönemden itibaren artmış ve en yüksek düzeyler peripubertal ve geç ergenlik dönemlerinde kauda segmentinde tespit edilmiştir. Kantitatif analizde testis için en yüksek değer peripubertal ve geç ergenlik döneminde gözlenmiştir. Sonuç olarak, GSTK1 daha çok germ hücrelerinde, özellikle primer spermatositlerde ve epididimis distal segmentinde yoğunlaşırken; GSTT1 esas olarak Leydig hücrelerinde ve epididimis epitelinde yaygın olarak ifade edilmiştir. Bulgular, antioksidatif savunma mekanizmalarının postnatal gelişim süresince hücre tipi ve bölgeye özgü olarak farklılaştığını ve her iki enzimin oksidatif stresin kontrolünde tamamlayıcı roller üstlendiğini göstermektedir.