Resimde çıplak gövdeyi algılama bağlamı olarak mekan

Çıplak insan gövdesi ilk çağlardan bugüne kadar sanat yapıtlarına kaynaklıketmiş, hayatın değişimine koşut bir konumda insanı anlama çabasının bir öğesiolarak sanatta ifadesini bulmuştur. Dinlerin ortaya çıkışıyla birlikte çıplaklık katıkurallar çerçevesinde sınırlandırılmış, belli bir dönem sanattan uzaklaştırılmıştır.Erkek ve kadın bedenlerine yüklenen anlamlar, sanatta çıplaklığın daha çok kadınbedeni yoluyla ifade edilmesine yol açmıştır.Çıplaklık bedenin doğal hali olmaktan çıkarılmış, kültürel unsurlarınbelirlediği mekânlar ve davranış kalıpları içerisinde yeniden tanımlanmıştır. Sanattaçıplaklık kavramı, dönem dönem yasaklamalara maruz kalsa da varlığını korumuştur.Resimde çıplak insan gövdesinin temsili sanatçının gerçeklikle kurduğu ilişkibakımından önem taşımaktadır. Sanatçı, çıplak insan gövdesinin temsili yoluylaçıplaklığa dönük bakış açısını gösterme ve toplumsal gerçeklere hangi mesafededurduğunu ortaya koyma olanağı kazanır.Toplumsal yasaklamalarla karşı karşıya olan gövdenin çıplaklığı sanattameşruluk kazanır. zleyicinin çıplaklığı algılayışını yönlendiren unsurlardan biriresimde çıplağın konumlandırıldığı mekândır. Mekânın karakteri izleyicinin çıplağınasıl algılayacağını belirlemektedir. zleyici resim yoluyla bir yandan sanatçınınçıplaklığa ilişkin tavrını görür diğer yandan, çıplaklık karşısında kendisi ileyüzleşmiş olur.Mekânın karakteri izleyicinin konumlandırılmasını da etkilemektedir. zleyiciçıplaklık karşısında temsil edilen mekânın niteliğine göre gözleyen de olabilir,seyreden de.Bu çalışma, resimde çıplak gövdenin algılanışını yönlendirebilecek bir öğeolarak figür-mekân ilişkisini tartışmayı amaçlamaktadır.Anahtar Kelimeler: Çıplak, Resimde Mekân, Çıplaklık, Resimde Çıplak, ÇıplaklıkAlgısı.