Sosyal girişimcilik ve sosyal sermayenin etkileri "Fırat Üniversitesi örneği"

Bu araştırma, sosyal girişimciliğin sosyal sermaye üzerindeki etkilerini kapsamlı biçimde inceleyerek toplumsal kalkınma bağlamında yarattığı değişimleri anlamayı amaçlamaktadır. Çalışma, sosyal girişimlerin yerel topluluklar üzerindeki uzun vadeli etkilerine dair literatüre derinlemesine bir bakış açısı kazandırmayı hedeflemektedir. Sosyal girişimcilik ve sosyal sermaye arasındaki ilişki, toplumsal kalkınma süreçlerinde önemli bir yer tutmasına rağmen, bu etkileşimin niteliği ve sosyal girişimlerin toplumsal etkilerinin sürdürülebilirliği konusunda yeterli sayıda araştırma bulunmamaktadır. Araştırma, sosyal girişimlerin sosyal sermayeyi nasıl dönüştürdüğünü ve yerel topluluklarda güven, işbirliği ve dayanışmayı nasıl güçlendirdiğini ortaya koymayı hedeflemektedir. Bu araştırmada nicel araştırma yöntemleri kullanılarak betimsel tarama modeli kullanılmıştır. Veri toplama sürecinde anket yöntemi kullanılmış ayrıca sosyal girişimcilik ve sosyal sermayenin en etkili kullanıldığı iktisadi ve idari bilimler fakültesi öğrencileri örneklem olarak seçilmiştir. Elde edilen veriler SPSS 25 programı ile analiz edilerek faktör analizi ve regresyon analizi gibi istatistiksel tekniklerle hipotezler test edilmiştir. Araştırmada, Soba ve Yıldız (2020) tarafından geliştirilen "Yükseköğretimde Sosyal Girişimcilik Yeterliliği Ölçeği" ile Uçar (2016) tarafından geliştirilen "Kurumsal Güven Ölçeği" ve "Grup Aidiyeti Ölçeği" kullanılmıştır. Bulgular, katılımcıların sosyal girişimcilik yeterlilik algılarının genel olarak orta-yüksek düzeyde olduğunu; özellikle sorumluluk, yardımlaşma ve ekip çalışması alanlarında güçlü tutumlar sergilediklerini göstermiştir. Yenilikçilik ve öğrenmeye açıklık boyutlarındaki yüksek algılar, sosyal girişimcilikte yenilikçi düşünceye ve öğrenmeye açıklığın önemini vurgulamaktadır. Sosyal girişimcilik eğitimi alanların yeterlilik algılarının daha yüksek olması, eğitimin bu alandaki gelişime olumlu katkısını ortaya koymaktadır. Ancak girişimcilik niyeti ve gönüllülük boyutlarında düşük algılar, bu alanlarda gelişme gerekliliğine işaret etmektedir. Ayrıca, sosyal girişimcilik algısının yaş ve gelir gibi demografik değişkenlere göre farklılık gösterdiği belirlenmiştir. Katılımcıların kurumsal güven algıları genel olarak orta-alt düzeyde olup, devlet kurumlarının işlevselliğine kısmi güven duydukları, ancak adalet ve eşitlik konularında eleştirel tutum sergiledikleri tespit edilmiştir. Kadınlar ile 24 yaş ve üzeri öğrencilerin kurumsal güven algısı daha yüksek bulunmuştur. Bölümler arasında farklılıklar gözlenirken, sosyal girişimcilik eğitimi ve ebeveyn eğitim düzeyinin kurumsal güven üzerinde anlamlı etkisi olmadığı, gelir durumu düşük olanların ise daha yüksek güven algısına sahip olduğu görülmüştür. Grup aidiyeti açısından katılımcılar, sosyal gruplarında ortak amaçlara ve karşılıklı güvene güçlü inanç göstermekte; sosyal destek ve dayanışmanın aidiyet duygusunu güçlendirdiği anlaşılmaktadır. Kadınların grup aidiyeti algısı erkeklere göre yüksek olurken, yaş, bölüm ve sınıf düzeyine göre anlamlı farklar bulunmamıştır. Gelir durumu aidiyet algısında belirleyici olurken, sosyal girişimcilik eğitimi ve ebeveyn eğitim düzeyinin etkisi görülmemiştir. Ayrıca, kurumsal güveni yüksek bireylerin grup aidiyeti algılarının daha güçlü olduğu tespit edilmiştir. Araştırma sonuçları, sosyal girişimcilik yeterliliği ile kurumsal güven arasında anlamlı bir ilişki olmadığını, ancak sosyal girişimcilik yeterliliği ile grup aidiyeti arasında orta düzeyde; kurumsal güven ile grup aidiyeti arasında ise düşük-orta düzeyde anlamlı pozitif ilişkiler olduğunu göstermektedir. Bu bulgular, sosyal girişimcilik becerilerinin bireylerin aidiyet duygusunu güçlendirdiğini, ancak kurumsal güven algısını doğrudan etkilemediğini ortaya koymaktadır. Genel olarak, sosyal girişimcilik yeterliliği ve kurumsal güvenin grup aidiyeti ile ilişkili fakat birbirinden bağımsız değişkenler olduğu sonucuna ulaşılmıştır.