T1 mesane tümörlerinin submukozal invazyon derinliğinin onkolojik, patolojik ve klinik yansımaları

Mesane kanseri, dünya genelinde erkeklerde en yaygın yedinci, iki cinsiyet birlikte değerlendirildiğinde onuncu sırada yer alan bir hastalıktır ve çoğu vaka yalnızca mukoza veya submukoza ile sınırlıdır. T1 mesane kanserinde lamina propria invazyon derinliği ve genişliğinin prognostik önemi artan bir şekilde araştırılmakta olup, mevcut çalışmada T1a/b/c ve T1e/m alt evreleme sistemlerinin sağkalım ve progresyon üzerindeki etkileri karşılaştırılması amaçlanmıştır. Materyal-Metot Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma Etik Kurulu'nun 06.09.2024 tarihli ve 147 nolu toplantısında, 74 numaralı karar ile onaylanan bu retrospektif çalışma, 2010-2019 yılları arasında mesane kitlesi nedeniyle TUR-M işlemi yapılan ve patolojisinde submukoza invazyonu pozitif olan 103 hastanın patoloji preparatlarının yeniden incelenmesi ile gerçekleştirilmiştir. T1 tümörleri, T1a/b/c ve T1m/e subgruplama esas alınarak iki farklı sistemle alt evrelendirilmiş; tümörün histolojik özellikleri, CIS varlığı ve diğer klinik parametreler incelenmiştir. Subgrupların prognoz ve sağkalım üzerindeki etkileri karşılaştırılmıştır. Bulgular Bu çalışmada, 103 T1 mesane kanseri hastasının demografik, klinik ve patolojik özellikleri retrospektif olarak incelenerek, T1a-c ve metrik T1m/e alt evreleme sistemlerinin prognostik önemi değerlendirilmiştir. Nüks oranı T1c grubunda %76,0, T1a grubunda %46,7, T1b grubunda ise %61,1 olarak tespit edilmiş ve T1c grubundaki yüksek nüks oranı istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p=0,041). Aynı şekilde T1e grubunda yüksek nüks oranı istatiksel olarak anlamlı bulunmuştur. (p=0,031) Nükssüz sağkalım süreleri değerlendirildiğinde, T1a grubunda ortalama 84,5 ay, T1c grubunda ise 27,3 ay olarak tespit edilmiş ve bu farkın anlamlı olduğu görülmüştür (p=0,032). Progresyonsuz sağkalım analizi, T1c grubunun T1a grubuna kıyasla daha yüksek progresyon riski taşıdığını ortaya koymuştur (p=0,037). Progresyonsuz sağkalım analizi, T1m grubunda T1e grubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde daha uzun bulunmuştur (p=0,037). Benzer şekilde, nükssüz sağkalım süresi de T1m grubunda T1e grubuna göre anlamlı derecede daha uzun saptanmıştır (p=0,043). Varyant histolojinin kansere özgü sağkalım üzerinde olumsuz etkisi olduğu gösterilmiş ve bu fark anlamlı bulunmuştur (p<0,001). Harrell's C analizine göre T1a-c ve T1m/e sınıflama sistemleri benzer prediktif değerlere sahip olup, sırasıyla nükksüz sağkalım ve progresyonsuz sağkalım için p değerleri 0,534 ile 0,523 bulunmuştur. Sonuç Bu çalışma, T1 mesane kanserindeki iki farklı alt evreleme sisteminin (T1a-c ve T1m-e) prognostik önemini değerlendirerek nüks ve progresyon öngörmedeki etkinliklerini karşılaştırmıştır. Bulgular, T1c ve T1e alt gruplarındaki hastaların daha yüksek progresyon riski taşıdığını ve daha agresif tedavi protokollerine ihtiyaç duyabileceğini göstermiştir. Çalışma, mevcut sınıflama sistemlerinin yeni parametrelerle desteklenmesi gerektiğini ve bu sistemlerin hasta yönetiminde önemli katkılar sağlayabileceğini ortaya koymaktadır. Anahtar Kelimeler: Mesane Kanseri, T1 alt evreleme, Nüks, Progresyon, Risk Sınıflaması